(ขอบคุณ“เว่ยเทียนหมิงผู้ชื่นชอบวาฬเพชฌฆาต”สำหรับการรับรองเทพ เพิ่มอัปเดตหนึ่งตอน )
เสิ่นสวินอ้าปากแล้วก็หุบลง สีตาอิจฉาจนแดงไปหมด
ใครจะไปรู้ ถ้าเธอมีความสามารถแบบนี้ ตอนเรียนหนังสือจะสบายขนาดไหน
“แล้วอ่านทีเดียวเห็นหลายบรรทัดล่ะ? ทำได้ไหม?” เสิ่นสวินอดถามต่อไม่ได้
หนิงซู๋หยูเอียงคอเล็กน้อย สีหน้าจริงจัง ขยิบตาครั้งหนึ่ง
“นี่มัน... เรื่องพื้นฐานไม่ใช่เหรอ?”
หัวใจของเสิ่นสวินแตกสลายเป็นเศษฝุ่น
เธอหันไปสะกิดแขนลู่หว่านถัง น้ำเสียงเปรี้ยวๆ: “เธออิจฉาไหมล่ะ?”
ลู่หว่านถังสีหน้านิ่งเฉย: “ความจำแม่นขนาดนั้นฉันทำไม่ได้ แต่อ่านทีเดียวเห็นหลายบรรทัดน่ะ ยังไหว”
เศษฝุ่นของเสิ่นสวินถูกบดซ้ำอีกรอบ
สมเป็นคนที่แม่ให้มา ไม่มีใครธรรมดาเลยสักคน
เออ... มีก็แต่เธอเนี่ยแหละที่ห่วยสุด
วุ่นวายอยู่เกือบครึ่งวัน ในที่สุดภูเขาสองลูกเล็กๆ ก็เก็บกวาดได้เกือบหมด
เสิ่นสวินก้มลงกวาดตามองตัวเลขแต้มการเติบโตบนแผงระบบ
[แต้มการเติบโตปัจจุบัน: 2670]
แผ่นหลังเธอผงาดขึ้นมาถึงสามเซนติเมตร
เมื่อก่อนเพิ่ง 1840 อยู่ดีๆ ก็พุ่งขึ้นมาแปดร้อยกว่า!
“รวยแล้วๆๆ” เสิ่นสวินพึมพำเบาๆ มุมปากยกขึ้นจนกดไม่ลง
เก็บของเสร็จ เสิ่นสวินพาลู่หว่านถังและหนิงซู๋หยูไปดูสัตว์สันหนาว
เจ้าลูกหินน้อยพวกนี้ ทำงานนี่เรียกว่าช่วยกันปวดหัวมากกว่า เธอเลยไปตกลงกับผู้อาวุโสสือซาน ให้พวกมันมาดูแลสัตว์สันหนาวแทน
ลูกสัตว์กระทุ้งหิน 34 ตัว บวกกับเสี่ยวฮุย เข้าไปล้อมสัตว์สันหนาวจนแน่นขนัด