ล้อรถม้าบดผ่านถนนดินขรุขระ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะ
เสิ่นสวินพิงผนังรถม้า มองออกไปด้านนอกผ่านหน้าต่างบานเล็ก ป่าดงดิบที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาถูกทิ้งไว้เบื้องหลังแล้ว รอบด้านเปลี่ยนเป็นไร่นากระจัดกระจายกับหมู่บ้านทรุดโทรม
พวกเธอเดินทางกันเช่นนี้มาหลายวันแล้ว
อามู่นั่งขัดสมาธิอยู่ฝั่งตรงข้าม กอดปืนไว้ในอ้อมแขน พลางใช้ผ้าเช็ดอย่างละเอียด เห็นได้ชัดว่าเบื่อหน่ายกับการเดินทางเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “รถม้าช้าชะมัด ทำเอาฉันนึกว่าตัวเองย้อนกลับไปยุคโบราณเลย ถ้าไปด้วยความเร็วแบบนี้ เมื่อไหร่จะถึงเมืองหลวงอะไรนั่นสักที”
ติงอวี่หยวนไม่พูดอะไร เธอเลิกม่านหน้าต่างขึ้น มองภาพที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วด้านนอก หลังคาบ้านในหมู่บ้านเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นฟาง หลายแห่งพังถล่มลงมา ชาวบ้านในชุดผ้าป่านขาดรุ่งริ่งพิงกำแพง มองขบวนของพวกเธอผ่านไปด้วยแววตาว่างเปล่า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว
ด้านหน้าขบวน โคลินกับเหล่าผู้คุ้มกันขี่ม้าและทำราวกับมองไม่เห็นภาพเหล่านั้น พวกเขานั่งอยู่บนหลังม้าสูงเด่น จงใจเว้นระยะห่างจากชาวบ้านที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น
เด็กผอมแห้งคนหนึ่งไม่รู้วิ่งมาจากไหน โซเซออกมายืนขวางกลางถนน คนขับรถม้ายกแส้ขึ้น ฟาดจนเกิดเสียงเพียะกังวาน ก่อนทำท่าจะเฆี่ยนลงไป
“หยุด!”
เสียงเย็นชาดังมาจากในรถม้า
คนขับชะงักมือ หันกลับไปมอง แล้วเห็นเจ้าหญิงอีเว็ตต์ยื่นหน้าออกมา