เสิ่นสวินมองดูต้นไม้รอบ ๆ ไร้ความเคลื่อนไหว น่าจะมาจากที่ไกลออกไป เท้าของเธอเผลอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
“หนูน้อย…เข้าไปข้างในสิ”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เบากว่าครั้งแรก ราวกับลอยมาจากที่ไกลแสนไกล แหบพร่าลึก
เสิ่นสวินเพิ่งจะยกเท้า ข้อมือก็ถูกมือหนึ่งคว้าไว้
ของหลิงจ้าวหราน
“เธอจะทำอะไร?”
“ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้กำลังพูดกับฉัน”
นิ้วของหลิงจ้าวหรานไม่คลายออกแม้แต่นิด กลับยิ่งรัดแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย “อะไรนะ ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้พูดงั้นหรือ? ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมีแค่ฉันคนเดียวที่ได้ยิน แต่มันพูดจริง ๆ เหมือนกับแผงระบบนั่นแหละ มีแค่ฉันที่มองเห็น พวกเธอมองไม่เห็นทุกคน”
เสิ่นสวินขยุ้มผมตัวเอง พยายามเรียบเรียงคำพูด แต่รู้สึกว่ายังไงก็ฟังดูเพี้ยน สุดท้ายก็ชี้ไปทางเงาต้นไม้สีแดงเข้มตรงนั้น “ทางโน้น มีเสียงเรียกฉันอยู่”
พอพูดจบเธอก็รู้สึกเองว่าประโยคนั้นช่างเหลือเชื่อ
มีต้นไม้เรียกเธอ
ถ้าเป็นบนโลก พูดออกไปแบบนี้โรงพยาบาลจิตเวชต้องจัดเตียงให้เธอแน่นอน
แต่เธอก็พาคนข้ามมิติมาอยู่ต่างดาวแล้ว เรื่องเพี้ยน ๆ แบบนี้ก็น่าจะสมเหตุสมผลใช่ไหม?
เสิ่นสวินหันกลับไป หลู่หว่านถังยกปืนขึ้นเรียบร้อยแล้ว ปลายกระบอกชี้ไปทางแนวต้นไม้นั้น ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว
เหอฉางเฟิงดันแม็กกาซีนใหม่อีกทีเพื่อยืนยันว่าเข้าที่แล้ว มือของหลินมู่เย่วางบนกล้องเล็งเป้าแล้ว