"นั่นไม่ใช่เสี่ยวเสิ่นจิน เป็นอวิ๋นลั่วตัวอื่นต่างหาก" ลู่หว่านถังแก้ให้
จากนั้นก็เดินเข้าไปอีกสองก้าว แล้วมองไปที่ภาพวาดฝาผนังแผ่นที่สอง
ในภาพ เด็กสาวโตขึ้น อวิ๋นลั่วก็โตตามไปด้วย เด็กสาวกำดาบยาวไว้ในมือ นั่งอยู่บนหลังของอวิ๋นลั่ว อวิ๋นลั่วกางปีกทั้งสอง บินอยู่กลางอากาศ
เยียนจิงหานมองภาพแล้ววิเคราะห์ "ดูภาพนี้สิ คนสามารถขี่หลังอวิ๋นลั่วเพื่อต่อสู้ได้ ต่อไปพอเสี่ยวจินโตขึ้น จะให้มันขี่ด้วยได้ไหมนะ?"
ฉู่ชิงเหอเหลือบมองเขา แล้วพูดเชิงประชด "ฝันไปเถอะ เสิ่นจินเป็นลูกของท่านผู้บัญชาการ ท่านผู้บัญชาการจะยอมให้ใครมาเอาลูกของท่านไปขี่งั้นเหรอ? กลางคืนหนุนหมอนให้สูงๆ หน่อยเถอะ"
เสิ่นสวินในห้องควบคุมได้เห็นภาพวาดฝาผนังเหล่านี้และได้ยินที่พวกเขาพูด จึงรีบขัดขึ้นทันที "อย่ามาคิดเรื่องเสี่ยวจินของฉันเด็ดขาด!"
พวกนี้เป็นสัตว์เดรัจฉานชัดๆ เสี่ยวจินเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ยังคิดจะขี่มันขึ้นฟ้าอีก?
ต่อไปแม้โตขึ้นก็ไม่ให้ขี่!
แต่เธอขี่ได้ ใครจะไปว่าไงได้ เพราะเธอเป็นผู้ปกครองของเสี่ยวจิน!
ถึงจะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่ก็เหมือนแม่ยิ่งกว่าแม่เสียอีก อืม... เจียงอิ่งเสวี่ยก็น่าจะขี่ได้เหมือนกัน เพราะเอาใจใส่เสี่ยวจินมาก ขยันดูแลยิ่งกว่าคนที่เหมือนแม่ยิ่งกว่าแม่อีก
เยียนจิงหานเดินไปถึงหน้าภาพวาดฝาผนังแผ่นที่สาม
ภาพนี้ฉากวุ่นวายมาก พื้นเต็มไปด้วยสิ่งปนเปื้อนเหวลึกที่มีกรงเล็บกระดูกสามง่าม และไส้เดือนมหึมาเหวลึก สิ่งมีชีวิตเผ่าหนองเหวลึกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เหนือภาพวาด เด็กสาวนำกลุ่มคน บางคนขี่อวิ๋นลั่ว บางคนขี่อวี่มั่วที่อยู่ในน้ำ ต่อต้านการรุกรานของเผ่าหนองเหวลึก