ทุกคนเดินตามเหล่าผู้เฒ่าอาวุโสอ้อมลงไปเรื่อยๆ
เดินตามขั้นบันไดไปจนสุดทาง แล้วเข้าไปในถ้ำอีกแห่งหนึ่ง ต่อกันไปเรื่อยๆ เป็นวงไล่ลึกลงสู่ใต้ดิน
ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลุ่มคนก็ยิ่งใจสั่น ขาทุกย่างก้าวทิ้งเครื่องหมายไว้ตลอดทาง
สีเทาอมขาวบนผนังถ้ำโดยรอบยิ่งทึบหนาแน่นขึ้น สือชวนหยุดที่ทางแยกแห่งหนึ่ง ชี้ไปที่ถ้ำหินปูนแนวขวางด้านหน้า
“ผู้มีพระคุณตัวน้อย ที่นี่คือทางเข้าสู่เหมืองหินหวานใต้ดินแล้วล่ะ”
มันถอนหายใจ สายตามองไปยังส่วนที่ลึกลงไปของบันได เบื้องล่างนั้นเชื่อมต่อกับความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
“อยากขุดหินแก่นแท้ ต้องเดินตามบันไดลงไปเรื่อยๆ ขุดลึกลงไปให้ถึงที่สุดเท่านั้นถึงจะได้”
“ข้างล่างลึกมากๆ เลย โพรงหนึ่งต่อโพรงหนึ่งเหมือนเขาวงกต เผลอแป๊บเดียวเดินผิดทาง ก็ออกมาไม่ได้อีกเลย”
“แต่ยิ่งลงลึก โอกาสเจอหินแก่นแท้ก็ยิ่งมากขึ้น คุณภาพของหินหวานก็ยิ่งดีขึ้น” ผู้เฒ่าอาวุโสสือไห่เสริม
เสิ่นสวินถาม “ถ้าพวกคุณลงไปลึกๆ แบบนี้ หาทางกลับออกมาได้ไหม?”
ผู้เฒ่าอาวุโสสือไห่เลิกคิ้ว “ได้สิ เรามีสัมผัสพิเศษ!”
เสิ่นสวินกระพริบตา ช่างเป็นคำพูดที่แปลกประหลาดจริงๆ
จากนั้นก็หันไปมองหลิงจ้าวหราน ท่าทางกระตือรือร้นอยากลอง “รันรัน ลงไปสำรวจข้างล่างกันหน่อยไหม?”
หลิงจ้าวหรานดูนาฬิกาอเนกประสงค์ที่ข้อมือ “ลงไปได้ไกลระดับหนึ่ง แต่ต้องทำเครื่องหมายไว้ให้ชัด พอมีอะไรผิดปกติต้องรีบถอนตัวทันที”
ลู่หว่านถังเสนอความคิดข้างๆ “ให้โดรนบินนำสำรวจเส้นทางก่อนดีกว่า เรื่องความปลอดภัยสำคัญที่สุด”
เสิ่นสวินเห็นด้วย
ทีมจัดขบวนใหม่ โดรนนำสำรวจอยู่ด้านหน้า ตามด้วยสัตว์กระทุ้งหิน หลิงจ้าวหรานและลู่หว่านถังคนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง คุ้มกันเสิ่นสวินไว้ตรงกลาง
ยิ่งลงไปลึก กลิ่นดินในอากาศยิ่งฉุนขึ้น แต่ก็ไม่รู้สึกอึดอัด