ดวงตาของทักเป็นประกายด้วยความโลภ “ข้าเล็งพวกแผ่นเหล็กวาววับของพวกมันมานานแล้ว จะได้เอากลับไปทำประตูให้บ้านหินของข้า ดูท่าจะภูมิฐานไม่น้อย”
ทั้งคู่กำลังพูดคุยกัน กองทัพก็ข้ามเนินเขามาลูกหนึ่งแล้ว
เมื่อพวกเขายืนอยู่บนยอดเขาและเห็นภาพเบื้องหน้าอย่างชัดเจน ทุกคนก็หยุดเดินพร้อมกัน
รวมทั้งทักและคาชี่ด้วย ชาวพื้นเมืองยี่สิบเอ็ดคนยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับถูกทำให้กลายเป็นหิน
ปากของพวกเขาเผยอออกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองแดง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เบื้องล่างเนินเขา เดิมทีควรจะเป็นค่ายที่แข็งแกร่งของพวกคนขายเนื้อ
ควรจะมีหอสังเกตการณ์ไม้สูงตระหง่าน มีนักรบร่างใหญ่เดินตระเวนไปมา มีเต็นท์ที่ควันดำพวยพุ่งออกมา และมีสัตว์ประหลาดเหล็กที่วิ่งได้
แต่ตอนนี้ ไม่มีอะไรเหลือเลย
ที่เห็นมีเพียงพื้นดินไหม้เกรียมกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
แผ่นดินราวกับถูกสัตว์ร้ายน่าสะพรึงบางอย่างไถไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดินสีดำถูกพลิกกลับขึ้นมาเป็นหลุมบ่อลึกตื้นไม่เท่ากัน
ต้นไม้ อาคาร รถยนต์ ทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ไม้กระดานแผ่นเดียวที่สมบูรณ์ก็ยังหาไม่เจอ
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ฉุนเฉียวและกลิ่นดินที่ถูกเผาไหม้ ทำให้ใครได้กลิ่นก็อยากจะอ้วก
สายลมพัดผ่าน พัดฝุ่นสีดำบนพื้นให้หมุนวนอยู่บนซากปรักหักพังอันว่างเปล่า รอบข้างเงียบสงบจนน่ากลัว ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ของสิ่งมีชีวิตแม้แต่น้อย