ใบหน้าหลากหลายแบบแผ่กระจายอยู่ตรงหน้าเธอ ผิวสีเทา สีเขียว สีน้ำเงินเข้ม สีเหลืองดิน มีทุกสี บางคนสูงพอๆ กับคนบนโลก บางคนสูงกว่าหัวเดียว แล้วก็มีพวกเตี้ยอุ้ยอ้ายที่สูงแค่ถึงอกเสิ่นสวินอีกหลายคน
แล้วก็เห็นไอ้ตัวสี่แขนตัวหนึ่ง แขนบนสองข้างกอดอก แขนล่างสองข้างเท้าเอว กำลังคุยกับตัวผิวเขียวข้างๆ อยู่
เสิ่นสวินพยายามควบคุมแรงอยากเบิกตากว้าง เดินด้วยก้าวปกติตรงไปกลางลานกว้าง
คนเยอะ เสียงดังอึกทึกมาก
ภาษาต่างๆ ปนกันไปหมด แต่เธอฟังรู้เรื่องทั้งหมด สำเนียงของคนกลุ่มนี้ประหลาดสารพัด
เธอหาที่ไม่สะดุดตานักยืนอยู่ ข้างๆ ตัวผิวเขียวสองตัวกำลังกระซิบกระซาบกัน
“ถ้าไม่ใช่เพราะการฝึก ฉันไม่มาที่นี่หรอกนะที่บัดซบ”
ตัวที่พูดนั้นสูงกว่าเสิ่นสวินเกือบสองหัว ตาโตสีส้ม หน้าตาแสดงความรังเกียจสุดขีด จมูกแทบเชิดขึ้นฟ้า
อีกตัวข้างๆ รีบดึงแขนมันเบาๆ “นายเบาๆ หน่อยได้ไหม? กว่าจะได้โควต้านี้มาไม่ง่าย ถ้ามีคนได้ยินแล้วไปฟ้อง โดนไล่ออกไปแล้วค่อยมาร้องไห้ทีหลัง”
“ฉันก็แค่พูดความจริงนี่นา ที่นี่มันกันดารจะตาย ย้ายสนามฝึกไปที่จักรวรรดิเราบ้านเราไม่ดีหรือไง ต้องมาวิ่งไกลถึงถิ่นกันดารแบบนี้”
“นายพูดบ้าอะไรเนี่ย? ที่นี่อย่างน้อยก็เป็นดินแดนเก่าของจักรวรรดิกูลาโม ยังมีพวกทายาทหลงเหลืออยู่ ถ้าคำพูดนายไปถึงหูพวกเขา…”
พูดมาถึงตรงนี้ เพื่อนผิวเขียวก็เหลียวมองไปรอบๆ อย่างลับๆ เหมือนขโมย