“ขะ... ขอรับ องค์ชาย”
องครักษ์ตกใจจนแทบทรุดลงคุกเข่า
“เธอยังใช้วิธีของคนต่างถิ่นพวกนั้น ไปทำอะไรที่นอกเมือง... ใช้แรงงานช่วยเหลืออย่างนั้นหรือ?”
อกของอาร์เธอร์อัดแน่นด้วยโทสะ ยากจะเชื่อสิ่งที่องครักษ์รายงาน
น้องสาวคนดีของเขา คนที่เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังเขาแล้วร้องไห้ เห็นแมงมุมตัวเดียวยังส่งเสียงกรีดร้อง ตอนนี้กลับกล้าเข้ามายุ่งเรื่องการเมืองแล้วหรือ?
แถมยังทำได้เป็นเรื่องเป็นราวอีก?
ผู้ประสบภัยโง่เขลาพวกนั้น ถึงกับเริ่มยกย่องเธอแล้วหรือ?
ถึงกับบอกว่าอยากให้เธอเป็นกษัตริย์ด้วยหรือ?
บ้าไปแล้วหรือไง?!
อาร์เธอร์กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
เขาอุตส่าห์วางแผนมานาน มองดูพระพลานามัยของเสด็จพ่อทรุดโทรมลงทุกวัน บัลลังก์ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
แต่แล้ว อีเว็ตต์กลับไปหาหญ้าแสงจันทร์มา ทำให้เสด็จพ่อฟื้นคืนจากความตาย
ตอนนี้เธอยังอาศัยการบรรเทาทุกข์ รวบรวมใจผู้คนอีก
เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นคนต่างถิ่นเฮงซวยพวกนั้น
พวกเธอเหมือนงูพิษที่โผล่มาจากอากาศ คอยปั่นป่วนแผนการทั้งหมดของเขา
เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว
อาร์เธอร์กวักมือเรียกองครักษ์คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงมุมห้องจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ชายคนนั้นเคลื่อนกายมาหาเขาอย่างเงียบเชียบราวกับเงา แล้วคุกเข่าข้างเดียว
อาร์เธอร์โน้มตัวไปกระซิบสั่งสองสามประโยคข้างหูอีกฝ่าย
ร่างองครักษ์สั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ก็ยังค้อมศีรษะลงทันที ก่อนตอบเสียงเข้มว่า “รับบัญชา องค์ชาย”
กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องหนังสืออย่างเงียบเชียบ กลืนหายเข้าไปในเงามืดของระเบียงทางเดิน