ในไม่ช้า ร่างของโจวลู่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูอีกครั้ง ใบหน้ากลับมาเป็นสีหน้าเคร่งขรึมไร้คลื่นอารมณ์ตามปกติ เหมือนกับว่าคนที่หัวเราะลั่นเมื่อครู่ไม่ใช่เธอเลยแม้แต่น้อย
แต่ก้าวเดินที่เบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของเธอก็ยังเผยให้เห็นความตื่นเต้นในใจอยู่ดี
“พวกคุณตามฉันมา”
โจวลู่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เธอหันหลังพาทั้งสามคนเดินลึกเข้าไปในฐานทัพ
ผ่านประตูโลหะผสมหนาหลายบานที่ต้องยืนยันตัวตนด้วยม่านตาและลายนิ้วมือสองชั้น พวกเขาก็มาถึงศูนย์บัญชาการใต้ดินที่ใหญ่กว่าเดิม
ที่นี่ใหญ่กว่าห้องทำงานของโจวลู่เป็นสิบเท่า ผนังจอวงแหวนขนาดยักษ์กินพื้นที่ทั้งด้านหนึ่ง พนักงานนับไม่ถ้วนที่สวมชุดเครื่องแบบหลากสีต่างวุ่นวายอยู่กับหน้าที่ของตน บรรยากาศตึงเครียดแต่เป็นระเบียบ
โจวลู่พาพวกเธอไปยังห้องประชุมส่วนตัวที่อยู่ลึกสุดของศูนย์บัญชาการโดยตรง
ในห้องประชุมมีคนนั่งอยู่แล้วกว่าสิบคน มีทั้งคนใส่ชุดทหาร คนใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีเข้ม ทุกคนดูมีจิตใจเข้มแข็ง ดวงตาคมกริบ
และบนจอหลักที่ปลายโต๊ะประชุม ยังมีหน้าต่างวิดีโอหลายหน้าต่างแบ่งหน้าจอแสดงอยู่ ทุกหน้าต่างคือใบหน้าที่เสิ่นสวินเคยเห็นแต่ในข่าวเท่านั้น
คนเหล่านี้ ในยามปกติล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่ไม่สีหน้าเปลี่ยนแม้ภูเขาถล่ม
โจวลู่อัปโหลดแผนที่เกาะดวงดาวที่หนิงซู๋หยูส่งให้ขึ้นคอมพิวเตอร์ และตอนนี้กำลังฉายอยู่บนจอ