หางของซวงฉวนหยุดลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มขดใหม่อีกครั้ง
เสิ่นสวินมองมัน: “เธอพูดสิ”
สายตาของซวงฉวนเลื่อนไปด้านข้างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา อุ้งเท้าหน้าคุ้ยดินบนพื้นหญ้าสองที ก้อนดินถูกมันขุดเป็นหลุมตื้นๆ
มันกำลังตื่นเต้น
เสิ่นสวินรู้สึกขบขัน แมวตัวโตขนาดนี้ สู้กับใครก็ไม่เคยกลัว พอมาพูดกับหล่อนแท้ๆ กลับตื่นเต้นขึ้นมา
“พวกเราเข้าร่วมเผ่าพันธุ์ของคุณได้ไหม?”
ซวงฉวนพูดจบก็จ้องมองเสิ่นสวิน ในดวงตาสีทองมีความคาดหวังและความกระวนกระวายปะปนกัน
มันเป็นหัวหน้าเผ่า การตัดสินใจครั้งนี้หมายถึงทั้งเผ่าพันธุ์
ถ้าสัตว์สองขาไม่ยินยอมล่ะ? ไม่กล้าคิด
“พวกเราล่าสัตว์ได้ วิ่งเร็ว เป็นพาหนะได้ แค่หาข้าวให้กินก็พอ” เสียงของซวงฉวนเร็วขึ้น กลัวอีกฝ่ายจะปฏิเสธ “ลูกอ่อนที่หายป่วยแล้วโตขึ้นมาก็จะแข็งแรง พวกเราทั้งเผ่ายอมทำตามคำสั่งของคุณ”
หัวใจของเสิ่นสวินเต้นแรง หล่อนคงไม่ได้ยินผิดใช่ไหม?
แมววงน้ำค้างแข็งจะเข้าร่วม กลายเป็นผู้อยู่อาศัยในดินแดนของหล่อน แถมยังแค่หาข้าวให้กินเท่านั้น
เสิ่นสวินข่มความตื่นเต้นไว้ ดึงรอยยิ้มที่คิดว่าดูเป็นมิตรสุดๆ ออกมา กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกใจหนีไป: “เผ่าพันธุ์ของพวกเธอมีแมวกี่ตัวกันทั้งหมด?”
“นับไม่ถ้วนเลย พวกเรามีเยอะมากๆ” ซวงฉวนหน้าแดงนิดหน่อย แต่น่าเสียดายที่ขนบนหน้ามันหนาเกินไป มองไม่เห็น
เสิ่นสวินตอบตกลงในใจไปแล้ว แต่หน้าตาก็ต้องดูดีไว้ พูดถึงข้ออ้างอีกอย่าง “อยากเข้าร่วมก็ไม่มีปัญหา ก็พวกเธอดูแลลูกอ่อนของฉันมา ถ้าไม่ใช่พวกเธอ ลูกอ่อนของฉันคงไม่รอด”