เสิ่นสวินมองซวงฉวนที่แทบจะน้ำลายไหลออกมาด้วยความร้อนรนจนอดขำไม่ได้
เสิ่นสวินตอบตกลงอย่างง่ายดาย “แกก็จัดการดูแลเผ่าพันธุ์ของแกต่อไปเถอะ”
พอเห็นอาหารกระป๋องและไส้กรอกที่ใกล้จะถึงปากกำลังจะลอยหายไป ซวงฉวนก็ร้อนใจรีบพูด “คนใจดีตัวน้อย คุณรับฉันไปเถอะนะ ฉันวิ่งเร็วมาก แถมสู้ก็เก่งด้วย”
“ที่ให้แกไป เพราะอยากให้แกช่วยฉันจับตาดูพวกแมวในหน่วยฝึก ถ้าพวกมันไม่ยอมฝึกดี ๆ แกก็จัดการพวกมันแทนฉันได้เลย” เสิ่นสวินเห็นท่าทางร้อนใจของมันก็เลิกแหย่ “สวัสดิการของแกเท่ากับพวกมันหมด ทุกวันมีอาหารกระป๋องกับไส้กรอก”
ซวงฉวนได้ยินก็เงยหน้าผายอกทันที หางแกว่งไกวแทบปลิว “คนใจดีตัวน้อยวางใจได้เลย ฉันรับรองว่าจะคอยจับตาดูพวกมันให้ดี ใครไม่ยอมฝึกฉันจะข่วนให้ตาย!”
“แกช่วยฉันเลือกแมวที่แข็งแรงที่สุดจากในเผ่าก่อน พรุ่งนี้เช้าฉันจะมา”
“รับรองเสร็จ!”
ซวงฉวนตะโกนลั่นแล้วหมุนตัววิ่งพรวดพราดกลับไปยังเขตเผ่าอย่างรีบร้อน มันต้องรีบไปเลือกแมวให้ได้ เรื่องดี ๆ แบบนี้ปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด
เจียงเย่าซิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองซวงฉวนวิ่งหนีไปจนไร้เงาร่างก็อดอุทานอย่างทึ่งไม่ได้
“เริ่มมีมาดเจ้านายแล้วนะเนี่ย เก่งเรื่องวาดฝันจนจับก็ไม่พลาด ไส้กรอกไม่กี่แท่งก็หลอกหัวหน้าเผ่าให้มาเป็นคนตรวจงานได้ ฉลาดจริง!”
เสิ่นสวินเอียงสายตาใส่เธออย่างอดไม่ได้
จะเอาตัวเธอไปเทียบกับเจ้านายใจดำบนโลกได้ยังไง?