เสียงกลไกลับใต้โถงใหญ่ใต้ดินดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียง “แกร๊กๆๆ” สะท้อนไปมาในพื้นที่ว่างเปล่า จนพื้นใต้เท้าก็สั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา
เสิ่นสวินฟังแล้วขนหัวลุก หัวใจเต้นเร็วจนแทบกระเด็นออกจากลำคอ
“อย่าตื่นตระหนก อย่าตื่นตระหนก เสิ่นสวินเธอทำได้! เขาว่ากันว่าสาวเสฉวนกล้าหาญ จะมาเสียหน้าที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!” เธอสูดอากาศเย็นที่มีกลิ่นดินเข้าปอดลึก ๆ หลายครั้ง ตบแก้มที่แข็งเกร็งของตัวเองแรง ๆ บังคับให้ตัวเองสงบลง
สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดเอาชนะความกลัวได้ในที่สุด
เธอรีบสะบัดปืนไรเฟิลจู่โจมไปไว้ด้านหลัง ดึงสายสะพายให้แน่นแล้วกลัดให้เรียบร้อย หันกลับไปพุ่งตรงเข้าหากองก้อนหินที่กระจัดกระจายอยู่รอบแผ่นวงกลม
“ก็แค่เกมเติมหลุมแก้ปริศนาไม่ใช่เหรอ! ไม่เคยกินหมูก็เคยเห็นหมูวิ่งน่า!” เธอจ้องก้อนหินหนาหนักที่ตัดมาขนาดเท่ากันหมด เหลี่ยมมุมเป๊ะ แล้วขบฟันปลอบใจตัวเอง
“ครั้งก่อนฉันช่วยน้องสาวต่อจิ๊กซอว์ภาพท้องฟ้าดาวพันชิ้นได้ ก้อนหินกระจอกแค่นี้จะทำอะไรฉันได้ ฉันนี่แหละแรงงานที่เก่งที่สุดในโลก!”
ในเมื่อก้อนหินทุกก้อนขนาดและรูปทรงเหมือนกัน สิ่งเดียวที่พอจะใช้ได้ก็คือสัญลักษณ์ที่สลักอยู่ด้านบน
กฎเหล็กข้อแรกของการเล่นแผนภาพค่ายกลแบบนี้คืออะไรนะ ใช่แล้ว ต้องหาระเบียบตรงขอบก่อน ต่อโครงด้านนอกให้เสร็จก่อน!
เธอถือไฟฉาย แสงกวาดผ่านก้อนหินอย่างรวดเร็ว แล้วเลือกก้อนหินที่สลักสัญลักษณ์ “ลายคลื่นน้ำ” ออกมาได้สิบกว่าก้อนทันที
“ลายคลื่นน้ำพวกนี้ดูเหมือนเส้นแบ่งขอบด้านนอก”
เธอย่อตัวลงกับพื้นทันที ใช้สองมือเกี่ยวก้นก้อนหินที่หนักอย่างน้อยสามสิบชั่งไว้แน่น กลั้นหายใจเต็มที่ จนหน้าแดงก่ำ แล้วออกแรงที่เอวอย่างรุนแรง