เลือดของเจ้าสัตว์ประหลาดกระเซ็นใส่รองเท้าของสมาชิกทีมฝรั่งเศสคนหนึ่งที่หลบไม่ทัน
หนังรองเท้าเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็วราวกับถูกกรดกัดกร่อน แล้วแตกปริออกในพริบตา
“อย่ายิง!”
อีลีสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตะโกนก้อง “เสียงปืนจะดึงดูดแมลงเจาะดินเข้ามาเพิ่ม! ทุกคนแยกย้ายกัน หลบตามก้อนหิน!”
พูดจบไม่ทันขาดคำ แมลงเจาะดินจำนวนมากก็เริ่มสังเกตเห็นพวกเขา เห็นชัดว่าถูกเสียงปืนดึงดูดให้เข้ามา
อีลีสสบถเบา ๆ แล้วรีบบอกทุกคนวิ่งหนี แต่แมลงเจาะดินก็พุ่งไล่ตามพวกเขาไปแล้ว
อีกด้านหนึ่ง ราเจชลากขาที่บาดเจ็บ เพิ่งจะคลานเข้าไปในพุ่มไม้ ก็ได้ยินเสียงเสียดสีถี่ ๆ ดังมาจากด้านหลัง
เขาหันไปมอง แมลงเจาะดินหลายสิบตัวกำลังเลื้อยออกมาจากซอกหิน ร่างกายอันมหึมาทับราบพุ่มไม้สีม่วง ค่อย ๆ รุกคืบเข้าหาฝูงชน
“ช่วยด้วย!”
ราเจชตะโกนเสียงแหบ “มาพยุงผมหน่อย!”
ไม่มีใครหันกลับมา
คนที่เคยรายล้อมเขาอยู่ ตอนนี้ต่างเบี่ยงทิศทางเลี่ยงเขาทั้งหมด อยากจะหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้
ไกลออกไป บนที่สูงที่กำบังลมแห่งหนึ่ง
กลุ่มคนของชายหนุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงาก้อนหิน มองเห็นความวุ่นวายด้านล่างได้อย่างชัดเจน
ตัวใหญ่กลืนน้ำลาย “หัวหน้า เราจะยังไปช่วยไหมเนี่ย?”
พูดตามตรง เขาไม่อยากไป
สิ่งนั้นมันเหม็นจริง ๆ นั่นแหละ
แต่พวกเขามีภารกิจ
ชายหนุ่มสวมหน้ากากกันพิษ มองลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ช่วยอะไรกันเล่า พวกเขาก่อเรื่องกันเอง ก็ให้พวกเขาจัดการกันเองสิ”