ในพุ่มไม้ด้านหน้าไม่มีร่องรอยของสัตว์ร้าย เหลือเพียงโครงกระดูกที่ถูกแทะจนสะอาดเอี่ยม
โครงกระดูกยาวเกินสิบเมตร รูปร่างคล้ายปลายักษ์หรือสัตว์เลื้อยคลานบางชนิด
กระดูกสันหลังที่โค้งงอจมลึกลงไปในใบไม้ผุ เต็มไปด้วยรอยฟันเล็ก ๆ รอบด้านยังมีเกล็ดสีเทาอมขาวร่วงหล่นอยู่ชั้นหนึ่ง
ลู่หว่านถังย่อตัวลง ใช้ปลายกระบอกปืนเขี่ยเกล็ดบนพื้นเบา ๆ เกล็ดแข็งมาก กระบอกปืนกระทบแล้วเกิดเสียง “กระทกรก กระทกรก” แผ่วเบา
ลู่หว่านถังกดหูฟังรายงาน: “พบโครงกระดูกแห้งหนึ่งชุด รอบข้างไม่มีคราบเลือด กระดูกถูกแทะสะอาดมาก คาดเบื้องต้นว่าเป็นซากที่สัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูงกินเหลือทิ้งไว้”
เสิ่นสวินที่นั่งอยู่บนหลังซวงหยูหยูได้ยินแล้วขมวดคิ้ว
อยู่รวมกันเป็นฝูง?
มีจำนวนมากงั้นหรือ?
หนิงซู๋หยูก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตามองผ่านทิศทางของโครงกระดูก แล้วเลื่อนไปยังชั้นใบไม้ผุที่ถูกเหยียบย่ำ คิ้วขมวดเล็กน้อย
“บนพื้นมีร่องรอยการลาก ทิศทางดูแล้วไม่ใช่มุ่งมาทางพวกเรา แต่ไปทางทะเลสาบหรือพื้นที่ลุ่มข้างหน้า”
เสิ่นสวินตะลึงไปเล็กน้อย สีหน้ามึนงง: “เธอรู้ได้ยังไงว่าข้างหน้ามีทะเลสาบ?”
หนิงซู๋หยูชี้ไปทางทิศที่หมอกไหลวนไม่ไกลออกไปด้านหน้า อธิบายอย่างใจเย็น: “ความชื้นในอากาศสูงขึ้น เห็นไหมว่าเปลือกไม้เริ่มมีหยดน้ำเกาะ ชั้นโคลนใต้เท้าก็เริ่มนุ่ม”
“ประกอบกับพื้นที่ด้านหน้ามีระดับต่ำลงเรื่อย ๆ ฉันเลยเดาว่า ข้างหน้าน่าจะมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่”