"ไอ้คนร้าย! แกเป็นคนร้าย!"
"ผู้รุกราน! ไอ้คนเลว!"
"แกจะกินเรา!"
"ฉันยังไม่อยากตายนะ โอ้ก!<e>"
"ปล่อยฉันออกไปเถอะ ที่นี่เหม็นจะตาย"
เสียงด่ากันระงมดังอยู่รอบตัวเสิ่นสวิน
เสิ่นสวินนั่งยองๆ อยู่ข้างหลุม ยิ้มมองพวกมันด้วยสีหน้ายิ้มๆ: "หนูๆ ช่วยพูดกันดีๆ หน่อยได้ไหม พวกแกเองแหละที่โลภกินจนตกลงมา ฉันไม่ได้ผลักพวกแกสักหน่อย"
"สัตว์สองขาจอมเจ้าเล่ห์! แกวางผลไม้ไว้ล่อเรา!" บาร์บ้าน้ำเงินตัวหนึ่งกัดสตรอว์เบอร์รีเข้าไปคำใหญ่ด้วยความโมโห ทั้งกลัวทั้งไม่ยอมแพ้
"ใช่! แกนั่นแหละที่ล่อเราเข้ามา!" บาร์บ้าตัวอื่นๆ พากันส่งเสียงสมทบ
เสิ่นสวินส่ายมือ น้ำเสียงนุ่มนวลมาก: "ฉันไม่คิดจะกินพวกแก และก็ไม่สนใจเนื้อบนตัวพวกแกด้วย ฉันแค่อยากได้ต้นหญ้าบนหัวพวกแกเท่านั้น"
พอพูดจบ บาร์บ้าทั้งหมดในหลุมก็ถึงกับอึ้ง
เอาหญ้า?
หญ้ารกๆ นั่นที่ส่งกลิ่นเหม็น ทำให้พวกมันปวดหัวทุกวัน อยากจะถอนก็ถอนไม่ออกน่ะเหรอ?
"แกโกหก!" บาร์บ้าแดงเป็นตัวแรกที่รู้ตัว ร้องขึ้นว่า "หญ้านั่นเหม็นขนาดนั้น ใครจะอยากได้! แกต้องหลอกให้พวกเราเข้าไปใกล้ แล้วจะจับพวกเรากินแน่ๆ!"
"ใช่ๆ! ต่อให้พวกเราเองยังรังเกียจเลย แกจะเอาอีกเหรอ!"
"นางอยากกินเนื้อพวกเราจริงๆ ด้วย! แม่ฉันเคยบอกว่า พวกสัตว์สองขาชอบกินสัตว์สี่ขาที่สุด!"
บาร์บ้าทั้งหลายไม่เชื่อเลยสักนิด ตัวสั่นเทาไปหมด เบียดกันแน่น กลับไปรวมตัวเป็นก้อนขนอีกครั้ง ก้อนขนสามสีแดงเหลืองน้ำเงินกองรวมกันเป็นภูเขาลูกเล็กๆ ที่ก้นหลุม
สั่นไปด้วย โอ้กไปด้วย!