ทั้งสองคนเดินพูดคุยกันไปพลาง
ฮั่วฮั่วนอนทับหัวของเสิ่นสวิน พลางฮัมเพลงไม่เป็นทำนอง หินกลมสีเทาสามก้อนเดินตามหลังมาอย่างเงียบ ๆ ราวกับลูกน้องไร้ความรู้สึกสามตัว
ห้องเพาะเลี้ยงอยู่สุดโถงทางเดินชั้นสองของศูนย์การแพทย์ ประตูมีป้ายเขียนว่า “ห้องเพาะเลี้ยงลูกหิน”
คนสองคนกับฮั่วฮั่วหนึ่งตัวผ่านการฆ่าเชื้อ เปลี่ยนชุดปลอดเชื้อเรียบร้อยก็ผลักประตูห้องเพาะเลี้ยงเข้าไป
อุณหภูมิในห้องสูงกว่าด้านนอกสองสามองศา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นนมหอมจาง ๆ เจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์แพนด้ายักษ์ของเสิ่นจินซึ่งถูกส่งตัวมาอย่างเร่งด่วนจากแผ่นดินใหญ่กำลังสวมหน้ากากอนามัย อยู่ในชุดปลอดเชื้อ กำลังผสมนมผงสูตรพิเศษอยู่ที่แผงควบคุมด้านข้าง
“ท่านผู้บัญชาการ” เจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์สองคนเห็นเสิ่นสวินเข้ามา ก็หยุดงานแล้วทักทาย
เสิ่นสวินโบกมือให้พวกเขาทำงานต่อ แล้วเดินตรงไปที่ตู้อบ
ในตู้กระจก ไฟอบอุ่นสีส้มเปล่งแสงอบอุ่น
เสี่ยวเสิ่นจินนอนอยู่บนเบาะปลอดเชื้อที่นุ่มนวล ยังคงเป็นก้อนเล็กสีชมพู แต่เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งพากลับมา มันอ้วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ท้องน้อยกลมป่องขึ้นลงตามลมหายใจสม่ำเสมอ แขนขาสั้น ๆ แต่หนา กำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์
พูดถึงเรื่องนี้ต้องเอ่ยถึงเจียงอิ่งเสวี่ย เธอเพื่อให้เสี่ยวเสิ่นจินโตเร็วขึ้น เลยนำเปลือกไข่ของเสินจินมาบดเป็นผงละเอียด ผสมกับนมให้มันกิน กินหมดก็แค่โตขึ้นนิดเดียว