สามวันต่อมา เจียงอิ่งเสวี่ยทำงานไม่หยุดหย่อน ไม่ได้พักแม้แต่นิดเดียว
ทุกสี่ชั่วโมง เธอตื่นขึ้นมาตรวจอุณหภูมิ ตรวจการหายใจ ดูปริมาณอาหารที่กิน พอเหนื่อยมากก็แค่นอนหลับตาพักบนหมอนสนามตรงขอบเขตแยกโรค หนิงซู๋หยูถือกระดานจดจดการเปลี่ยนแปลงของร่างกายแมวแต่ละตัว
คนอื่น ๆ ผลัดกันเฝ้ายาม จ้องไฟในร่องดิน เติมฟืน ควบคุมอุณหภูมิ ไม่ขาดตอนแม้แต่วินาทีเดียว
วันแรก แมวสองตัวเริ่มเลียน้ำในชามเอง
วันที่สอง มีอีกห้าตัวประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งได้
วันที่สาม ซวงถ่วนที่หายดีก่อนใคร เดินโซเซลุกขึ้นยืนจากแผ่นไม้
ถึงขาเรียวบางทั้งสี่ข้างยังสั่นระริก เดินสองก้าวก็เซไปทางซ้ายสามก้าว แต่มันยืนขึ้นได้จริง ๆ มันลองก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อุ้งเท้าหน้าจิ้มลงบนหางตัวเอง พรวดพราดล้มคว่ำหน้าลงพื้น
เสิ่นสวินรีบยื่นมือไปรับ แต่ซวงถ่วนกลิ้งตัวหนึ่งที ลุกขึ้นมาอย่างทรหดอีกครั้ง ดวงตาสีม่วงทองของมันสว่างไสวผิดปกติ อาการเซื่องซึมเมื่อก่อนหายไปจนหมดสิ้น
“ดีมาก!” ซวงถ่วนเงยหน้าขึ้น ร้องใส่เสิ่นสวินเสียงดัง เสียงดังเป็นสองเท่าของเมื่อสองวันก่อน “ฉันเดินได้แล้ว!”
พูดจบ เดินไปสามก้าว ก็ล้มอีก
เสิ่นสวินย่อตัวลง ยื่นมือไปประคองมันให้ตั้งตรง “เรียกแบบนี้ว่าเดินได้เรอะ?”
“เดินได้! ก็แค่ไม้แผ่นนี้มันไม่เรียบ” ซวงถ่วนส่ายหัว แถอย่างมีเหตุผล