“ไม่รู้สิ” ลำต้นของต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าสั่นสะเทือนเบาๆ ใบไม้แห้งสองสามใบร่วงหล่นจากปลายกิ่ง “ก่อนหน้านี้...ทุกปีมันจะมา มาถึงที่เรา ก็หยุด...สร้างรังบนกิ่งไม้ ฟักไข่รุ่นต่อไป พอลูกนกบินได้ ก็บินกลับไป”
เสิ่นสวินจดจำไว้ในหัว
“มาทุกปี?”
“มาทุกปี” ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าพูด “มาอย่างนั้นตลอด จนกระทั่ง...นานมาแล้ว...ไม่มาอีกเลย”
“ไม่มานานเท่าไหร่แล้ว?”
ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าเงียบอีกครั้ง ครั้งนี้เงียบนานกว่าเดิม มันคงกำลังพยายามนึก
“หลาย...หลายฤดูกาลแล้วล่ะ”
เสิ่นสวินเอามือกุมขมับ พูดไปก็เหมือนไม่พูด ไล่ถามต่อ: “มันหายไปทันทีทันใด หรือค่อยๆ ลดน้อยลงเรื่อยๆ?”
“ตอนแรกก็ลดลง” ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าพูดอย่างลำบากใจ “ต่อมา...ก็ไม่มีแม้แต่ตัวเดียว”
เสิ่นสวินย่อตัวลง คิดครู่หนึ่ง แล้วถามอีก: “พวกมันบินมาจากที่ไหน?”
“ดูเหมือน...มาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ กลับไปก็ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ”
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ถ้าหานกหางเพลิงเจอ และสืบให้รู้ว่าทำไมไม่มาอีก ต้นตอของปัญหาหนอนช่องอากาศก็จะคลี่คลาย
เธอลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ ป่าต้นน้ำผึ้งร่ำไห้แห่งนี้ “ตอนฉันมา เห็นหนอนช่องอากาศเยอะมาก ต้องการให้พวกเราช่วยกำจัดไหม?”
“แบบนั้นก็ดีมาก...ถ้าเธอช่วยกำจัดแมลงบ้าๆ พวกนี้ให้เราได้ ฉันจะให้น้ำผึ้งจากต้นไม้เธอหน่อย” ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าได้ยินดังนั้น น้ำเสียงก็สดชื่นขึ้นมาทันที
ที่เรียกมนุษย์มาที่นี่ ก็เพื่ออยากให้เธอช่วย กำจัดแมลงที่น่ารังเกียจพวกนี้ไงล่ะ