“สามต่อหนึ่ง” หลินมู่เย่พูด
ในสมรภูมิ สัตว์สันหนาวแปดตัวล้มไปแล้วหกตัว สือมู่กดตัวหนึ่งไว้ สือเจียนก็จับอีกตัวหนึ่งไว้ได้ นับรวมกับสี่ตัวที่โดนเข็มยาสลบ เหลือเพียงสองตัวที่ยังยืนอยู่
หนึ่งในนั้นคือตัวหัวโขยง
อีกตัวกำลังวิ่งหนีออกไป
“ปัง”
เข็มยาสลบของหลินมู่เย่แม่นยำเข้าที่โคนขาหลังของตัวที่กำลังหนี มันสะดุดล้มหัวทิ่มในหญ้าสูง กลิ้งไปห้าหกเมตร ขาสั่นกระตุกสองสามที แล้วก็ล้มลงกับพื้น
เจ็ดตัว
เหลือเพียงตัวหัวโขยงตัวเดียวที่ยังยืนอยู่
มันไม่หนี
มันยืนอยู่บนพื้นที่โล่งระหว่างทุ่งหญ้ากับค่าย สันกระดูกบนหลังเป็นปล้อง ๆ เรียงชัดเจนใต้แสงไฟ ดวงตาสีทองรีหันมองเพื่อนทั้งเจ็ดที่ล้มระเนระนาด แล้วส่งเสียงก้องต่ำในลำคอ
มันโกรธมาก
สัตว์สันหนาวหัวโขยงพูด “ฉันไม่สู้กับพวกนายแล้ว”
เสิ่นสวินไม่ตอบ รอฟังมันพูดต่อ
“เอาแมวน้อยไว้ครึ่งหนึ่ง ฉันเอาครึ่งหนึ่งไป ที่เหลือเป็นของพวกนาย”
เปลือกตาของเสิ่นสวินกระตุก
รูม่านตาของสัตว์สันหนาวหัวโขยงหดเป็นเส้นเดียว “ถ้านายไม่ยอม ฉันจะไปเรียกพวกพ้องมาให้มากขึ้น ยี่สิบตัว ห้าสิบตัว…หรือมากกว่านั้น หินของนายจะแข็งแค่ไหน จะต้านได้สักกี่ตัว?”
มันสะบัดหัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วข่มขู่ “รังของพวกหินอยู่ที่ไหน พวกรู้ ถ้านายไม่ส่งแมวมาให้ฉัน ฉันจะพาพวกสัตว์ไปบุกทำลายรังของมัน”
เสิ่นสวินโกรธมาก ก้มลงมองซวงถ่วนที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่ในอ้อมแขน มันตัวสั่นไปทั้งตัว ดวงตาสีม่วงทองสะท้อนแสงไฟ เต็มไปด้วยความกลัว
มันเคยบอกว่า พวกสัตว์สันหนาวพวกนี้ชอบเลือกกินลูกอ่อนที่ป่วย