ปลายนิ้วของเสิ่นสวินหยุดลงชั่วครู่บนข้อความในเอกสารที่บรรยายถึงอุบัติเหตุครั้งนั้น
“ในเหตุการณ์ ตัวหลัวเสี่ยวกวงเองรอดชีวิตเพราะออกไปข้างนอก หลังเกิดเหตุ หลัวเสี่ยวกวงพาพี่สาวและน้องสาวไปหาทำกินที่ดินแดนกระบองเพชร แต่โชคร้ายไปมีเรื่องกับหัวหน้าแก๊งมาเฟียท้องถิ่น ถูกตามล่า ทั้งสามคนหายสาบสูญ จนถึงทุกวันนี้ยังไม่พบตัว
หลัวเสี่ยวกวงหลังเผชิญความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บุคลิกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แล้วบังเอิญไปช่วยปรมาจารย์มีดคนหนึ่งเข้า ปรมาจารย์รับเขาเป็นศิษย์ สอนวิชายุทธให้
......”
เสิ่นสวินดูเอกสารจบก็ถอนหายใจออกมา
เคราะห์ร้ายมักซ้ำเติมคนจน
ครอบครัวห้าคนที่มีความสุข ตอนนี้เหลือเพียงหลัวเสี่ยวกวงคนเดียว
หนิงซู๋หยูอ่านเอกสารจบเช่นกัน พูดเสียงทุ้ม “จากในเอกสาร ภูมิหลังและประวัติของพวกเขาไม่มีที่ติเลยแม้แต่น้อย เรื่องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในครอบครัว ทำให้พี่น้องสามคนพลัดพรากจากกัน”
ถัดมาก็เป็นของเสี่ยวเล่งเล่งและเฮยชี ทั้งคู่เป็นเพื่อนที่หลัวเสี่ยวกวงเจอในดินแดนกระบองเพชร ต่อมาจึงติดตามเขาไปด้วย เรียนมีดพร้อมกัน
เสิ่นสวินไม่พูดอะไร กดดูเอกสารต่อไป
เอกสารช่วงท้าย เป็นเรื่องของฟางหลิวและอีจือเหมย
ภูมิหลังของพวกเขาค่อนข้างเรียบง่าย ล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตในสิงคโปร์ ตั้งแต่อยู่โรงเลี้ยงเด็กเดียวกัน ปัจจุบันพ่อแม่ของหลัวเสี่ยวกวงยังมีชีวิตอยู่ มักพาลูกสามคนไปเป็นอาสาสมัครที่โรงเลี้ยงเด็ก จึงสนิทสนมกับหลัวเสี่ยวกวงมาก