ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
“เสิ่นสวิน~”
“ตื่นได้แล้วน่า”
ความรู้สึกนุ่มฟูบางอย่างกำลังถูไถไปมาบนแก้มของเธอ
เสิ่นสวินพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ต้นคอด้านหลังปวดตื้อๆ ราวกับถูกใครเอาค้อนทุบ
เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กะพริบตาสองสามครั้ง กว่าจะมองเห็นภาพชัด
ฮั่วฮั่วกำลังยืนอยู่บนท้องของเธอ ต้นบาร์บ้าสีแดงสลับขาวบนหัวหมุนติ้วด้วยความกังวล ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน
เสิ่นสวินคิดจะยกมือขึ้นนวดต้นคอโดยสัญชาตญาณ แต่พบว่าสี่ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ก้มลงมอง ข้อมือและข้อเท้าของเธอถูกเถาวัลย์สีเขียวหนาหลายเส้นพันไว้แน่น ร่างกายทั้งตัวถูกตรึงกลางอากาศเป็นรูปตัวกาง
ขนอ่อนๆ บนเถาวัลย์บาดผิวหนังจนแสบร้อน
เธอขืนตัวดิ้นเล็กน้อยโดยไม่ทันคิด เถาวัลย์สีเขียวที่พันข้อมืออยู่ก็รัดแน่นขึ้นทันที จมลึกลงไปในเนื้ออีกครึ่งนิ้ว ขนอ่อนๆ บนเถาวัลย์ครูดผ่านผิวหนัง ทำให้เจ็บแสบร้อนวาบ
ในขณะเดียวกัน ด้านหน้าของเธอมีแสงสีเขียววาบผ่าน กรอบข้อความสีเขียวที่คุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว:
[ติ้ง!]
[ระบุพืชที่กินได้สำเร็จ: เถาวัลย์รัดสังหาร พละกำลัง +10]
[ชื่อ: เถาวัลย์รัดสังหาร]
[คำอธิบาย: เถาวัลย์ยืดหยุ่นชนิดกาฝากที่มักเติบโตในเหวลึกและหน้าผาสูงชัน มักถูกใช้เป็น “ตะขอแขวนเนื้อ” ธรรมชาติของสัตว์ชั้นสูงที่อาศัยอยู่ก้นหลุมเพื่อเก็บอาหาร]
[ลักษณะ: ผิวด้านนอกสีเขียวเข้ม เต็มไปด้วยขนอ่อนที่มีฤทธิ์กัดกร่อนอ่อนๆ เส้นใยมีความต้านทานแรงดึงสูงมาก สามารถรองรับของหนักได้ถึงพันจินโดยไม่ขาด]