“ไปเลย!”
สมองของเสิ่นสวิน “อื้อ” ไปชั่วขณะ ตรงหน้าดำมืด
เธอชักมือกลับมาอย่างแรง ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่ แล้วนั่งก้นกระแทกกับพื้น
“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่หว่านถังสังเกตเห็นความผิดปกติ รั้งเสิ่นสวินให้ลุกขึ้น
“มาแบบนี้อีกแล้ว” เสิ่นสวินทำหน้ามุ่ย พูดภารกิจใหม่ออกมา
รอบข้างเงียบไปสองวินาที
เสียงน้ำไหลในชั่วขณะนี้ชัดเจนผิดปกติ
ส่งตัวคนเดียวแบบบังคับอีกแล้ว!
ตัดสินตายจริง!
“ถอดอุปกรณ์” ลู่หว่านถังสีหน้าเคร่งขรึม พูดไม่ลังเล รูดเสื้อเกราะยุทธวิธีออกจากตัวทันที
เธอถอดปืนไรเฟิลจู่โจมที่ห้อยอยู่ด้านหลัง “ฉึก” เสียงหนึ่งถอดแม็กกาซีนออก ตรวจสอบจำนวนกระสุน แล้วตบใส่กลับเข้าไป จากนั้นปืน, แม็กกาซีนสำรองอีกสามแม็ก, กล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูง, ไฟฉายสว่างจ้า ถูกเธอยัดใส่ในอ้อมแขนเสิ่นสวินทั้งหมด
“เอาแม็กกาซีนสำรองออกมาทั้งหมด! ไฟฉาย, มีดยุทธวิธี, น้ำ!” ลู่หว่านถังสั่งการเสียงแข็ง การเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
เหอฉางเฟิงรีบถอดเข็มขัดยุทธวิธีที่คาดเอว รูดแม็กกาซีนเต็มสี่แม็กที่ห้อยอยู่ลงมาหมด พยายามยัดใส่กระเป๋าข้างของเป้เสิ่นสวิน จากนั้นชักมีดทหาร พร้อมฝักเหน็บไว้ที่เอวกางเกงเสิ่นสวิน แม้แต่คีมอเนกประสงค์กับแท่งแมกนีเซียมก็ไม่เว้น
“ถือกระติกน้ำไว้ให้ดี!” เหอฉางเฟิงยัดถุงกันน้ำให้แน่น แล้วแกะกระติกน้ำของตัวเองออกมา แขวนคอเสิ่นสวินไว้ทั้งหมด พร้อมกำชับไม่หยุดปาก
“เจออะไรไม่ถูกต้องให้วิ่งหนีเลย อย่าหันกลับไปมอง คนเดียว อย่าฝืนเด็ดขาด เปิดวิทยุสื่อสารไว้ แม้จะไม่รู้ว่าส่งตัวไปแล้วมีสัญญาณหรือไม่ แต่ถ้าอยู่ในมิติเดียวกัน ความถี่ต้องตรงกัน!”