ฉินหยวนซานยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเย็นชามองซูเจิงเดินจากไปอย่างใหญ่โต จากนั้นสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วหันหลังไปวางแผน
ทั้งสองคนไม่มีใครสังเกตว่าหลังโคนต้นไม้ใหญ่ เงาร่างผอมบางราวกับวิญญาณลอยออกมา
หลี่ซิ่วชิง คุณนายหลี่
หญิงชราสวมชุดฝึกทหารสีเข้ม ผมเกล้าอย่างเรียบร้อยไม่เพี้ยนแม้เส้นเดียว มือยังหยิบมาร์ชเมลโลว์ที่เสี่ยวฮุยให้ไว้
ทุกคำที่ทั้งสองคนทะเลาะกันเมื่อครู่ นางได้ยินหมดอย่างชัดเจน
หญิงชรากัดมาร์ชเมลโลว์คำหนึ่ง แก้มขยับสองที หรี่ตายิ้ม แล้วเอามือไพล่หลัง เดินเรื่อยเปื่อยไปทางบ้านไม้ของเสิ่นสวิน
ในบ้านไม้
เสิ่นสวินนั่งขัดสมาธิบนพื้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสบียงจนไม่มีที่เหยียบ เธอจ้องแผงระบบกลางอากาศ หน้าจอค้างอยู่ที่หัวข้อ[มิติส่วนตัว]
นิ้วลอยอยู่กลางอากาศครึ่งวัน สุดท้ายก็กดไม่ลงสักที
คำพูดของซูเจิงเธอฟังเข้าไปแล้ว แต้มการเติบโต 1,000 แต้ม สามารถแลกคนได้จริง ๆ ตั้ง 10 คนเชียวนะ!
แต่ระบบไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียดดันเจี้ยนแม้แต่น้อย ถ้าไม่พกเสบียงให้พร้อม เธอใจไม่กล้าเลยจริง ๆ
กำลังลังเลอยู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เจียงอิ่งเสวี่ยเปิดประตู รีบหลบทางให้ หลิงจ้าวหรานและลู่หว่านถังก็ยืนตรงทันที: “ท่านอาจารย์หลี่”
เสิ่นสวินเงยหน้าร้องเรียก “คุณยายหลี่”
“นั่ง ๆ ๆ ไม่ต้องมาสนใจฉัน ฉันแค่มาดูว่าพวกเธอเก็บของเตรียมตัวกันเป็นยังไงบ้าง” หญิงชราปัดมือ แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามเสิ่นสวิน บนกองผ้าใบกันน้ำ
หญิงชราชำเลืองมองเสบียงที่เต็มพื้น เคี้ยวมาร์ชเมลโลว์ในปาก แล้วเอ่ยขึ้น
“ลังเลอะไรอยู่เหรอ?”
เสิ่นสวินเกาหัว สารภาพตามตรง “หนูอยากแลกมิติส่วนตัว แต่ 1,000 แต้มสามารถผูกกับคนได้ตั้ง 10 คน พี่ซูพูดถูก ต้องเก็บเหล็กกล้าไว้ใช้กับใบมีด มันก็เลยรู้สึกเสียดาย”