หลังความวุ่นวายอลหม่านผ่านพ้น พอจัดการบาดแผลเบื้องต้นแล้ว เสิ่นสวินก็ไปอาบน้ำร้อน เปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่สะอาดเรียบร้อย แล้วค่อยไปห้องพยาบาลเพื่อรักษาบาดแผล ตอนออกมา ท้ายทอยของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา ๆ บาดแผลตามร่างกายได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้ว
สุดท้ายก็มีคนพาไปห้องพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด ผลออกมาว่าไม่มีปัญหาอะไรร้ายแรง แล้วก็ถูกพาไปโรงอาหาร
เจ้าหน้าที่ฝ่ายโลจิสติกส์ยกอาหารร้อน ๆ มาให้ แต่เสิ่นสวินกำตะเกียบไว้ จิ้มข้าวในชามอยู่นาน กลับกินไม่ลงแม้แต่คำเดียว
หลิงจ้าวหรานมองข้าวที่เหลืออยู่ในชามของเธอ หน้าผากขมวดจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้: “ไปอยู่ตรงนั้นตั้งนาน แค่กินเท่านี้เองเหรอ?”
เสิ่นสวินรู้สึกผิดจนยอมรับไม่ได้ ยกมือลูบจมูกเบา ๆ: “ก่อนกลับมา...กินปลาย่างไปเยอะหน่อย”
หลิงจ้าวหรานยังคงเป็นห่วง ถอนหายใจยาว ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เสิ่นสวินพึมพำเบา ๆ: “ไม่เจอกันไม่กี่วัน เธอน่ะ...น่ารำคาญกว่าแม่ฉันอีก”
หลิงจ้าวหรานหรี่ตาลง มือบีบตะเกียบแน่น
ฝ่ายหลังรู้สึกตัวว่าพลาด จึงเกร็งนิ้วเท้า รีบแก้ตัว: “ฉันหมายถึง ไม่เจอกันหลายวัน เธอสวยกว่าแม่ฉันอีก”
แล้วก็ดุกว่าแม่ฉันอีกด้วย
แต่ประโยคนี้ เธอไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่นิดเดียว
บนหัวโต๊ะยาว เยี่ยจินซูและฉินวั่งเยว่กำลังนั่งตัวตรงอยู่
โจวลู่และเฉินอวี้ชิว นั่งอยู่สองฝั่ง ส่วนหลิงจ้าวหราน ลวี่ซิ่วชิง และทหารหน่วยรบพิเศษอีกสิบสองคน ทุกคนจ้องมองเสิ่นสวินเป็นตาเดียว
เสิ่นสวินกระแอมเสียงหนึ่ง ยกแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อให้คอชุ่ม แล้วกางแผนที่วาดด้วยมือซึ่งมีความเป็นนามธรรมสุดขีดแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ