“มันช่วยฉันเอง” เสิ่นสวินสูดหายใจลึก แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณยายฟัง รวมถึงเรื่องภารกิจด้วย
ลวี่ซิ่วชิงฟังจบ ก็ยื่นมือออกไปตบไหล่เสิ่นสวินเบาๆ
“ไม่เป็นไร หนู” เสียงของคุณยายไม่ดัง แต่อธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงให้พลังใจได้ “หนูทำได้ดีมากแล้ว ไม่ได้ผ่านการฝึกฝนอะไรเลย กำจัดสิ่งปนเปื้อนเหวลึกไปได้ตั้งมาก อดทนมาได้นานขนาดนั้น ยังปกป้องลูกอ่อนของจี้เยว่ไว้ได้ พาจี้เยว่กลับไปรักษาทันอีก หนูเก่งมากจริงๆ จริงๆ เลย!
เรื่องภารกิจอย่าไปคิดมาก อย่าแบกภาระทางใจไว้กับตัวเองมากนัก หนูไม่ใช่เทพเจ้า จะให้ทุกคนรอดปลอดภัยไร้บาดแผลมันเป็นไปไม่ได้หรอก“
เสิ่นสวินเม้มปากเป็นเส้นตรง แล้วพยักหน้าอย่างแรง
เธอหยิบถุงกันน้ำที่ผูกปากแน่นออกมาจากเป้อย่างระมัดระวัง แล้วยื่นให้ลวี่ซิ่วชิง
“คุณยาย อันนี้สำหรับคุณ”
ลวี่ซิ่วชิงรับมาคลี่ปากถุงออก มองเข้าไปข้างใน
ผลไม้สีเทาแห้งเหี่ยวสิบลูก ย่นยับไปหมด มีรอยเส้นสีแดงเข้ม สภาพภายนอกย่ำแย่สุดๆ
“นี่อะไรน่ะ?”
เสิ่นสวินเล่าประสิทธิภาพของผลไม้ประหลาดว่านเซิงให้ฟังอย่างละเอียด
ลวี่ซิ่วชิงนิ้วมือบีบผลไม้ไว้ ยิ่งฟังตาก็ยิ่งเบิกกว้าง
เสิ่นสวินพูดไปได้ครึ่งทาง ดวงตาของยายแก่ก็เริ่มมีประกายเขียววาบขึ้นมาแล้ว
ความเขียวระดับนั้น แทบจะสูสีกับสัตว์กระทุ้งหินเลยทีเดียว
“จริงเหรอ!” เสียงลวี่ซิ่วชิงตื่นเต้นจนเพี้ยนไปเลย
เสิ่นสวินพยักหน้า
ลวี่ซิ่วชิงคว้าข้อมือเสิ่นสวินไว้แน่นทันที
“ไป! พาหนูไป!”
“ไปไหน?”
“ไปที่ต้นไม้นั่น! ฉันจะไปดูกับตาตัวเอง!”