จางเยว่กำลังเห็นคอมเมนต์หนึ่งลอยขึ้นมาพอดี:
[หนี้ท่วมหัวแบบนี้คงไม่คิดจะเบี้ยวใช่ไหม? คฤหาสน์ที่บ้านถูกศาลยึดสามเดือนยังไม่สำเร็จ วันนี้โดนตัดน้ำตัดไฟแน่ ๆ ดูสิจะไปอยู่ที่ไหน!]
วันนี้จะโดนตัดน้ำตัดไฟ!?
ถ้าเธอพิสูจน์ข่าวนี้ได้ ก็เท่ากับยืนยันว่าคอมเมนต์ที่เธอเห็นเป็นจริง!
แค่ก้าวออกไปเกินหนึ่งเมตร เธอก็เป็นคนตาบอดทันที
"ฉันไม่ออกไป" จางเยว่พูดอย่างมีเหตุมีผล "พ่อฉันบอกว่าวันนี้เป็นวันหาเนื้อคู่ของเรา ยังไม่จบเลยนะ เจียงหย่วนฉือ ฉันจะกดไฟให้เธอสุดพลังเลย!"
รูม่านตาของเจียงหย่วนฉือหดวูบทันที
กดไฟ? สมองของผู้หญิงคนนี้ใส่โคลนไว้หรือไง?
เขาจ้องหน้าจางเยว่เขม็ง พยายามหาความเยาะเย้ยหรือเล่ห์เหลี่ยมบนใบหน้าสวยนั้น
แต่ไม่มี แม้แต่จะมองตาเขาสักนิดก็ไม่มี ดวงตากลับจ้องไปที่เหนือศีรษะของเขาอย่างน่าประหลาด
อาการปวดขาขวากำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เจียงหย่วนฉือสูดลมหายใจเย็น
เขาอั้นความต้องการทางสรีระมาไกลแล้ว บวกกับความทรมานจากบาดแผล ก็ถึงขีดสุดแล้ว
ไม่มีแรงจะผลักไสผู้หญิงบ้า ๆ คนนี้อีกแล้ว
"ก็ได้ ไม่ยอมออกไปใช่ไหม?"
มุมปากเจียงหย่วนฉือยกยิ้มเย็นชาอย่างใจร้าย
เขาไม่เชื่อว่าคุณหนูใหญ่จอมเอาแต่ใจที่ไม่เคยต้องทำงานบ้านและรักความร่ำรวยนี้จะทนดูอะไรแบบนี้ได้จริง ๆ
เขาหันหลัง พิงกำแพงกระเบื้องสีเหลืองที่ขัดเงาจนสะท้อนแสง เพื่อยันร่างที่ยืนขาเดียว
จากนั้นก็ก้มหน้าเล็กน้อย นิ้ววางบนหัวเข็มขัดโลหะที่เอว
เสียง "แกร็ก" ดังขึ้น เจียงหย่วนฉือดึงเข็มขัดออกมาอย่างแรง หัวเข็มขัดโลหะกระทบกระเบื้องเกิดเสียงดังกริ๊ง
กล้ามเนื้อแขนสีผิวแทนเกร็ง เขาไม่เกรงใจใครเลยเริ่มปลดซิป
เขาจะดูว่าเธอจะแสร้งทำเป็นสงบได้ถึงเมื่อไหร่!
แต่ทว่า เสียงกรีดร้องและวิ่งหนีที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น
จางเยว่ไม่เพียงไม่หนี แต่กลับยื่นหน้าเข้ามาอีกครึ่งก้าว
เจียงหย่วนฉือหยุดชะงัก เขายังรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของหญิงสาวที่พัดตรงคอเสื้อที่เปิดไว้
[อ๊ายยย! ถอดเลย ฉันไม่ได้อยากดู แต่ว่าคนชั้นหนึ่งอยากดู]
[ทหารดินเผายังไม่กล้าพูดว่าตัวเองกางเกงในแห้ง แต่ฉันกล้าพูด! เพราะฉันถอดเร็ว]
[ผู้ชายตัวโต ๆ แบบนี้ ใส่เสื้อผ้าครึ่ง ๆ กลาง ๆ เป็นอะไรกันแน่! ดีดชายเสื้อขึ้น ฉันอยากเห็นซิกแพค]
จางเยว่มองคอมเมนต์สีเหลืองเต็มหน้าจอ อดไม่ได้ที่จะด่าในใจ
ดูซิกแพคอะไรกัน!
ซิกแพคกินได้หรือไง? จะใช้หนี้หลายสิบล้านของตระกูลจางได้ไหม?
เธอสูดหายใจลึก ๆ แสร้งทำเป็นพูดพึมพำกับอากาศ: "เจียงหย่วนฉือ ต่างก็ว่าคนที่รอดตายย่อมมีวาสนา เราไปซื้อลอตเตอรีกันไหม? ไม่เอาหรอก ๆ ทั้งคู่ก็จนเหมือนกัน เธอไม่มีทางรู้หรอกว่าเลขชวงเซ่อคืนนี้คืออะไร!"
การยั่วด้วยคำพูดได้ผลจริง ๆ
คอมเมนต์ถูกเธอนำพาไปคนละทิศ
[ฮ่า ๆ ๆ ตลกจะตาย ตัวร้ายหญิงเริ่มฝันกลางวันเรื่องรวยแล้ว]
[เธอไม่รู้อะไร ในเวอร์ชันหนังสือ เงินรางวัลชวงเซ่อคืนนี้ถูกตัวประกอบป้าน ๆ คนนั้นได้ไป หมายเลขดูเหมือน 03, 07, 12...]
มาแล้ว!
จางเยว่เบิกตากว้างเหมือนกระดิ่งทองแดง จ้องตัวเลขที่กำลังลอยผ่านอย่างไม่ละสายตา ถึงกับกลั้นหายใจ
03, 07, 12... แล้วต่อด้วยอะไร?
ส่งมาต่อเร็วเข้า!
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงข่มขู่ที่กัดฟันดังขึ้นข้างหู
"จางเยว่!"
ตอนนี้เจียงหย่วนฉือแทบจะระเบิดออกมาแล้ว
ซิปกางเกงปลดออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่พอโดนผู้หญิงมองจ้องเขม็งแบบนี้ ต่อให้ใจแข็งแค่ไหน ก็ฉี่ไม่ออก!
ที่แย่กว่านั้นคือ เพราะระยะห่างใกล้เกินไป กลิ่นน้ำหอมพรีเมียมอ่อน ๆ ของเธอ ผสมกับกลิ่นอับของห้องเช่า พุ่งเข้าจมูกเขาอย่างบ้าคลั่ง
ร่างกายของเขาเริ่มควบคุมไม่ได้
การตระหนักถึงสิ่งนี้ทำให้เจียงหย่วนฉือรู้สึกอับอายและขายหน้าอย่างสุดขีด ใบหน้าที่หม่นหมองเย็นชาตลอดกาล ตอนนี้แดงก่ำขึ้นจากโคนหูไปจนถึงคอ
"เธอออกไปหรือยัง?!"
เขาพุ่งข้อศอกไปที่ไหล่จางเยว่ แต่เพราะขาเจ็บและอารมณ์ปั่นป่วน ร่างกายจึงโซซัดโซเซเกือบล้ม
จางเยว่กำลังดูตัวเลขที่คอมเมนต์ส่งมาครึ่งเดียว เกรงว่าจะถูกข้อความอื่น ๆ เลื่อนผ่านไป ความคิดร้อนรุ่มราวกับมดบนกระทะร้อน
ชีวิตจริง ๆ ก็บังเอิญที่เจียงหย่วนฉือส่งเสียงดังมาและโยกไปมาอย่างนั้น คอมเมนต์บนหัวก็แกว่งตามไปด้วย มองไม่ชัด!
"เงียบ ๆ ก่อน!" จางเยว่ปัดมือเขาอย่างรำคาญ ดวงตาจับจ้องชุดตัวเลขนั้น ปากก็พูดพร่ำไปเรื่อย: "เธอยืนไม่ไหวใช่ไหม? อย่าขยับ! ฉันจะช่วยจับไว้เอง!"
ยังพูดไม่ทันจบ เธอเพื่อจะยึดตัวเจียงหย่วนฉือที่แกว่งไปมา มือขวาก็เหยียดไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ คว้าตามความรู้สึกไปทันที
เสียง "ปึ้ก" เบา ๆ
ฝ่ามือของจางเยว่จับเข้าที่ปลายแขนของเขาจริง ๆ
ความเงียบทำให้ตกใจที่สุด
ในพื้นที่แคบ ๆ มีเพียงเสียงน้ำหยด "ติ๋ง ๆ" จากก๊อกน้ำ ดังก้องกังวานในชั่วขณะนี้
สมองของจางเยว่หยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที
ความรู้สึกจับต้องไม่ถูกต้อง
แต่เส้นรอบวงปลายแขน ต่างกับเธอไม่มากนัก
ไม่มีอะไรขวางทางเธอรวยได้!
สิบวินาทีต่อมา สายตาของจางเยว่ก็ขยับจากชุดตัวเลข "03, 07, 12, 18, 25, 33+20" ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ลงมาช้า ๆ อย่างแข็งทื่อ
ผ่านเสื้อเชิ้ตสีเทาอมขาว ผ่านซิปที่เปิดครึ่ง ในที่สุดก็จ้องไปที่มือขวาของตัวเองที่ขาวเนียนและเรียวบาง
อื้ม ดีมาก จับมือกันแล้ว
แค่ปลายแขนอีกฝ่ายมีรอยแดงและเส้นเลือดปูด
"...อ้า!" เธอเงยหน้าขึ้นทันที
ปะทะเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเจียงหย่วนฉือที่หดเกร็งจนแทบจะพ่นไฟออกมา
ริมฝีปากซีดของชายหนุ่มเม้มเป็นเส้นตรง มัดกล้ามที่ขมับเต้นตุบ ๆ
"จาง เยว่"
เสียงแหบห้าวน่าหวาดกลัว ราวกับถูกบีบออกมาจากซอกฟัน
และในตอนนั้นเอง คอมเมนต์เหนือศีรษะของเจียงหย่วนฉือ หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ก็เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่สุดที่ไม่เคยมีมาก่อน
[โว้ยยยย!!!]
[พาฉันไปไหนมาเนี่ย? มาแล้วไม่เสียเที่ยว พี่มีเงิน จ่ายเพื่อดูช่องทางพิเศษเลย!]
[อ๊ายยยย ตัวร้ายหญิงปล่อยมือ ฉันจะจับเอง!]
[ช่วยด้วย! ชายในฝันของฉันแปดเปื้อนแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่บริสุทธิ์แล้ว ว้ายยย]
จางเยว่ราวกับโดนไฟดูด รีบปล่อยมือ ถอยหลังกระแทกกับบานประตูเสียงดังตุบ
"ฉัน... ถ้าฉันบอกว่าฉันชอบเธอจริง ๆ และอยากแต่งงานเธอตอนนี้ เธอเชื่อไหม?"
จางเยว่กลืนน้ำลาย ยิ้มแห้ง ๆ ที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
รูม่านตาของเจียงหย่วนฉือหดเกร็งรุนแรง ก่อนจะค่อย ๆ จับตัวเป็นความเยาะเย้ยเย็นชา
เขาหลุบตาลง มองมือของเธอที่ยังลอยค้างอยู่ แล้วถามกลับเสียงเรียบ: "เธอว่าไงล่ะ?"
เชื่อเหรอ?
เมื่อสองชั่วโมงก่อน ผู้หญิงที่ชี้หน้าด่าเขาต่อหน้าธารกำนัล "อะไรกันนักหนา" แล้วสาดน้ำมะนาวใส่เท้าเขา ตอนนี้กลับมาบอกว่ารักเขาที่ห้องน้ำของห้องเช่าทรุดโทรมนี้?
อยากแต่งงาน?
หรือคิดว่าเขาเป็นหมาในกรงของตระกูลจางที่เรียกใช้ได้ตามใจจะเตะก็ได้?
จางเยว่ถูกสายตาคู่นั้นมองจนหนังหัวชา
เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วใช้โอกาสนี้ดึงมือกลับไป ซ่อนไว้ข้างหลังและถูกับเสื้อผ้า: "เอ่อ... เธอขาเจ็บไม่สะดวก ฉัน... ฉันออกไปซื้อข้าวเย็นก่อนแล้วจะกลับมา!"
พูดจบ เธอก็เหมือนปลาไหล แทรกตัวออกไปทางขอบประตู
ไม่ต้องพูดมาก รีบหนีสิ!
ชุดเลขชวงเซ่อในคอมเมนต์ใกล้จะประกาศผลแล้ว ตอนนี้ความคิดเต็มไปด้วยชุดตัวเลขที่จะทำให้เธอพลิกชีวิตได้: 03, 07, 12, 18, 25, 33+20
รางวัลใหญ่สิบล้าน!