หลินเยว่เดินวนรอบคันหนึ่งรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
เขาเปิดประตูปีกผีเสื้อ แล้วนั่งลงบนเบาะคนขับ
เบาะรองรับแผ่นหลังได้พอดี วินาทีที่มือจับพวงมาลัย ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกก็พลุ่งขึ้นมา
ชาติก่อน เขาอยู่ในรถถังเกือบครึ่งปี หูแทบหนวกเพราะเสียงเครื่องยนต์ดีเซลสนั่น
ตอนนี้ได้นั่งในรถสปอร์ตหรู รู้สึกสบายอย่างมาก
[ขอแสดงความยินดีที่ท่านเลือกยานพาหนะเรียบร้อย!]
[หลังเลือกรถ จะได้รับน้ำมัน 100 ลิตร ใช้ได้กับรถทุกประเภท!]
[เส้นทางมือใหม่จะเริ่มต้นเมื่อหมดเวลานับถอยหลัง โปรดเตรียมตัวให้พร้อม]
[คำแนะนำ: ทุกการเดินทาง 1 กิโลเมตร จะได้รับแต้มระยะทาง 1 แต้ม แต้มระยะทางคือเงินตราสำคัญในโลกเอาชีวิตรอดบนเส้นทาง]
[ขอให้โชคดี]
หลินเยว่คาดเข็มขัดนิรภัย มือทั้งสองวางบนพวงมาลัย สายตาจ้องไปยังถนนยาวไกลสุดลูกหูลูกตาที่อยู่เบื้องหน้า
ช่องแชทโลกยังคงมีข้อความทะลักไม่หยุด
“ฉันเลือกรถถังหุ้มเกราะ มั่นใจชัวร์!”
“ฉันเลือกรถบ้าน ได้คฤหาสน์เคลื่อนที่ย่อม ๆ เลย อิจฉาล่ะสิ?”
“เหอะ ๆ รถถังสิของจริง จำได้ว่าในนิยายช่วงหลัง ๆ มันจะต้องต่อสู้กันใช่ไหม? ลองดูทีว่าแกพวกเลือกรถบ้านจะเอาอะไรมาขวางฉัน!”
“พรรครถบ้านขอบอก กระป๋องเหล็กเคลื่อนที่นั่นนอกจากพุ่งชนแล้วยังทำอะไรได้อีก? ที่นั่งกระจ้อยร่อย ปริมาณข้าวของก็ขนได้นิดเดียว รออดตายไปเถอะแก”
“รถบรรทุกหนักผ่านมาทักทาย ความสมดุลคือหัวใจสำคัญ”
“เหอะ ๆ รถถังช้าเหมือนหอยทากนั่นน่ะนะ ตามฉันให้ทันก่อนเถอะ”
“ปากแข็งดีนี่? ได้ จำไว้เลย เจอเมื่อไหร่ จะกระแทกให้ตายก่อนเลย”
“มาเซ่ กลัวอะไร?”
......
ข้อความในช่องทยอยตามมาไม่ขาดสาย พรรครถถังและพรรครถบ้านโต้เถียงกันเอาเป็นเอาตาย
หลินเยว่กวาดตาดูไม่กี่ที ก็ขี้เกียจเข้าไปร่วมวง
เขาจำได้ว่าในชาติก่อน มีคนประมาณครึ่งหนึ่งเลือกรถถังหรือรถหุ้มเกราะ ซึ่งเป็นพาหนะที่มีอำนาจทำลายล้างสูงและป้องกันแน่นหนา
อีกสามสิบเปอร์เซ็นต์เลือกรถบ้านกับรถบรรทุกหนักทำนองนั้น สิบเปอร์เซ็นต์เลือกรถหรูชนิดต่าง ๆ เช่น โรลส์-รอยซ์ แลนด์โรเวอร์ อะไรพวกนั้น อีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือเลือกพาหนะแปลกประหลาดหลากหลาย ทั้งรถสปอร์ต รถวิบาก รถตุ๊กตา รถสามล้อ รถโบราณ รถตัก รถบดถนน ฯลฯ
ถึงรถสปอร์ตกับรถวิบากจะมีสัดส่วนแค่เล็กน้อย แต่ก็ต้านจำนวนผู้เล่นมหาศาลไม่ไหว
หนึ่งพันล้านคน
ต่อให้แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ก็หนึ่งล้านคันแล้วสำหรับรถสปอร์ตกับรถวิบาก
หลินเยว่สูดลมหายใจลึก เก็บอาการดูถูกไป
[นับถอยหลัง: 00:15]
ในช่องแชทพลันเงียบกริบ
ทุกคนรู้ดี กำลังจะเริ่มต้นแล้ว
[นับถอยหลัง: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0]
[ติ๊ง! เส้นทางมือใหม่เปิดใช้งาน!]
[ระยะเวลานับถอยหลัง: 7 วัน!]
[ขอให้ผู้เล่นทุกคนเดินทางโดยสวัสดิภาพ!]
ในชั่วขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้น หลินเยว่ก็เหยียบคันเร่งจนมิดแล้ว
โคเอนิกเซ็กก์คำรามแหลมหนึ่งครั้ง คันรถทั้งคันพุ่งออกไปราวกับกระสุนลั่นลำกล้อง
ลมกรรโชกเข้าแก้วหูแรง ภาพวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างในพริบตาก็กลายเป็นแถบแสงพร่าเลือน
ตัวเลขบนแผงหน้าปัดกระดิกพรึบ
0, 50, 100, 150, 200……
มือทั้งสองของหลินเยว่จับพวงมาลัยมั่นคง สายตาจับจ้องเบื้องหน้าเขม็ง
260, 280, 300……
ความเร็วยังคงไต่ต่อเนื่อง
หลินเยว่รักษาความเร็วไว้ที่ประมาณสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ตำแหน่งของรถทั้งคันนิ่งดั่งหินผา เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มทรงพลัง
แค่สิบวินาที
จากหยุดนิ่งถึงสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง รถคันนี้ใช้เวลาแค่สิบวินาที
หลินเยว่ชายตามองมาตรวัดระยะทาง
[ระยะทางปัจจุบัน: 2 กิโลเมตร]
[ความเร็วปัจจุบัน: 300km/h]
[ปริมาณเชื้อเพลิงปัจจุบัน: 74/75L (ความจุถังน้ำมันรถ 75 ลิตร น้ำมันส่วนเกินถูกเก็บเข้าไปในพื้นที่ระบบแล้ว)]
[อัตราสิ้นเปลือง: ประมาณ 0.3 ลิตร/กม.]
อัตราสิ้นเปลืองต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้
มุมปากของหลินเยว่โค้งขึ้นเล็กน้อย
รถคันนี้ ไม่ได้เลือกผิด
โคเอนิกเซ็กก์พุ่งทะยานบนเส้นทาง วิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างถาโถมถอยหลัง พุ่มไม้สองข้างทางกลายเป็นเงาสีเขียวพร่ามัว
มือของหลินเยว่วางบนพวงมาลัยนิ่งสนิท ดวงตาทั้งสองไม่ละจากเบื้องหน้า
ตามตรง เขาไม่ใช่นักแข่งรถมืออาชีพ
แต่สถานะนักแข่งสมัครเล่น ก็มากพอจะให้เขาได้เปรียบเหนือใครในชาตินี้
โคเอนิกเซ็กก์ JA เขาคุ้นเคยดีนัก
ชาติก่อน ตอนที่เขาว่าง ๆ ก็นั่งจำพารามิเตอร์ของรถสปอร์ตระดับสุดยอดหลายคันจนขึ้นใจ หนึ่งในนั้นก็รวมถึงรถคันนี้
อัตราเร่งทางตรงเป็นเลิศ ความเร็วสูงสุดทางทฤษฎีสี่ร้อยแปดสิบ ควบคุมได้ดีในโค้ง อัตราสิ้นเปลืองนับว่าอยู่ในระดับต่ำเมื่อเทียบกับรถสปอร์ตด้วยกัน
แล้วทำไมไม่พุ่งไปที่สี่ร้อยแปดสิบเลยล่ะ?
สี่ร้อยแปดสิบคือความเร็วสูงสุดทางทฤษฎี แต่ไม่มียางชุดไหนทนทำงานภายใต้ความเร็วนี้ได้นาน
ยางจะละลาย ระเบิด สูญเสียการควบคุม
แถมอัตราสิ้นเปลืองก็จะพุ่งสูงลิบ ที่ความเร็วสี่ร้อยแปดสิบ น้ำมันร้อยลิตรคงวิ่งได้ไม่ถึงร้อยกิโลเมตรด้วยซ้ำ
ดังนั้น การรักษาไว้ที่ราว ๆ สามร้อย คือทางออกที่ดีที่สุดที่เขาคำนวณมา
ไม่เกินขีดจำกัดการรับน้ำหนักของยาง อัตราสิ้นเปลืองก็ควบคุมได้ในระดับหนึ่ง น้ำมันหนึ่งร้อยลิตรวิ่งได้กว่าสามร้อยกิโลเมตร
หลินเยว่ชำเลืองแผงระบบ
ช่องแชทโลกเงียบสนิทแล้ว
ก็แหงละ ทุกคนเพิ่งเริ่มต้นกันใหม่ ๆ ยังไม่มีใครมีแต้มระยะทาง การส่งข้อความในช่องแชทโลกต้องเสียแต้มระยะทางสิบแต้ม
แต่ช่องภูมิภาค 8888 กลับคึกคักขึ้นมา
“สวัสดีทุกคน! ทุกคนเป็นพี่น้องในภูมิภาคเดียวกัน ต่อจากนี้ต้องดูแลซึ่งกันและกันนะ!”
“ดูแลพ่อแกสิ ไอ้โง่”
“??? ข้ายุ่งกับเจ้าด้วยหรือ?”
“พวกชั้นบนนั้นเกรี้ยวกราดนัก? ข้าเลือกถังถงจักรแล้วนะ อย่าให้ข้าเจอพวกเอ็ง!”
“บัดซบ! ใครไม่ใช่เล่า? มีดีก็มาชนกันหน่อย!”
“มาเซ่ รถถังหุ้มเกราะของข้าไม่ชนให้แกตายข้าไม่ชื่อหวาง!”
“ทุกคน หยุดเถียงกันได้ไหม? คิดก่อนเถอะว่าจะวิ่งร้อยกิโลเมตรนี้ให้จบยังไง”
“ร้อยกิโลเมตรเจ็ดวัน? เฉลี่ยวันละยังไม่ถึงสิบสี่กิโลเมตรเลย จะยากอะไร?”
“ใช่ ขับรถไปเรื่อย ๆ ก็ผ่านแล้ว”
“รีบไปไหน? บนถนนมีกล่องสมบัติไม่ใช่หรือ? ค่อย ๆ ตามหาไปเถอะ”
“ใช่ ๆ เมื่อกี้ฉันเจอกล่องทองแดงข้างทางแล้ว!”
“ฉันก็เห็น เป็นสีดำ ดูเหมือนระดับเหล็กดำ?”
“กล่องสมบัติอยู่ไหน? ฉันไม่เห็นสักหน่อย”
“มองไปสองข้างทางหน่อย อย่าจ้องแต่กลางถนน”
“ฉันเปิดกล่องได้สองใบ ใบหนึ่งให้แผ่นเหล็กมาสองชิ้น อีกใบให้มีดมาเล่มหนึ่ง มีประโยชน์อะไรบ้าง?”
“มีดไว้ป้องกันตัว ระบบก็บอกแล้วนี่ว่ากล่องสมบัติอาจมีอันตราย ส่วนแผ่นเหล็กเป็นวัสดุสังเคราะห์ไว้ใช้ภายหลัง”
“สุดยอดเลย ท่านรู้มากขนาดนี้ เคยอ่านนิยายมา?”
“แน่นอน นิยายเอาตัวรอดบนถนนข้าอ่านมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบเล่ม ทางหนีทีไล่ข้ารู้หมด”
“เจ๋ง งั้นท่านคิดว่าเลือกรถอะไรดีที่สุด?”
“เรื่องนี้… ข้าว่าต้องดูสถานการณ์แล้วแต่กรณี รถบ้านบรรทุกข้าวของได้เยอะ รถถังป้องกันสูง ก็มีเหตุผลทั้งคู่”
“รถสปอร์ตนี่คือวิ่งหาที่ตาย”
“รถสปอร์ตเด็ดขาดไม่ได้เลย เชื่อข้าเถอะ”
......
หลินเยว่มองผ่าน ๆ ในช่อง ไม่อ้าปากพูด
เส้นทางมือใหม่คือเส้นทางที่ง่ายที่สุดในโลกเอาชีวิตรอดบนเส้นทาง
ไม่มีอุปสรรค ไม่มีภัยพิบัติ ความหนาแน่นของกล่องสมบัติข้างทางมีสูงสุด และของรางวัลก็งดงามที่สุด