หลินเยว่เปิดตลาดซื้อขายอีกครั้ง หยิบน้ำมันเชื้อเพลิงจากกระเป๋าระบบมา 4,500 ลิตร แขวนขาย
ตั้งราคาเหมือนเดิม ลิตรละ 2 แต้มระยะทาง
เอาล่ะ ต่อไปต้องเดินทางต่อแล้ว
การแลกแปลนใช้เวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ในช่วงชั่วโมงนั้น คนอื่นแม้จะช้ากว่า แต่ก็ไม่ได้อยู่กับที่ เขามีข้อได้เปรียบด้านความเร็ว จึงไม่มีเวลามาเสียเปล่าตรงนี้อีก
หลินเยว่หันหลังเดินกลับไปที่โคนิกเซ็ก ดึงประตูปีกผีเสื้อเปิดแล้วก้าวเข้าไปนั่ง
ความเย็นจากแอร์ตลบเข้ามาห่อหุ้มตัวเขาในทันที เขาถอนหายใจอย่างสบาย
เขายื่นมือไปเปิดตู้เย็นติดรถ หยิบน้ำเย็นออกมาหนึ่งขวด บิดฝา เงยหน้ากรอกลงคอ
ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร ร่างกายทั้งภายในและภายนอกเย็นวาบขึ้นมา
“สดชื่น!”
หลินเยว่ถอนหายใจยาว โยนขวดเปล่าลงบนเบาะข้างคนขับ
เขาชำเลืองดูแผงหน้าปัด สายตาตกอยู่ที่แถบบอกสภาพยาง
[ยาง: ระดับ 2 (คงทน 100%)]
ยางเส้นนี้เขาพึ่งสร้างขึ้นจากแปลนยางระดับ 2 เมื่อครู่
วัสดุสร้างไม่ซับซ้อน ยาง 40 หน่วย เหล็ก 20 หน่วย เขาใช้น้ำมันไปสิบกว่าลิตรก็รวบรวมจากตลาดซื้อขายจนครบ
หลังจากเปลี่ยนมาใช้ยางระดับ 2 แล้ว ความเร็วสูงสุดและความทนทานของรถก็ก้าวขึ้นไปอีกขั้น
ก่อนหน้านี้ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใกล้ขีดจำกัดของยางเดิมแล้ว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
หลินเยว่คาดเข็มขัดนิรภัย เปิดจอสัมผัสตรงกลาง เลือกเพลง "ท่าไม้ตายหน้าดริฟต์"