แสงยามเช้าส่องลอดผ่านช่องว่างของม่านเข้ามาในห้องเช่า จู่ ๆ ก็มีเสียงม่านถูกเปิดดังฟาด เปล่งแสงเจิดจ้าเข้ามา
เสียงผู้คนวุ่นวายจากทางเดินหน้าห้องลอดผ่านกำแพงที่กันเสียงได้ไม่ดีนักเข้ามาในห้อง
ชู่เยวี่ย นั่งอยู่บนเตียง ใต้ตาคล้ำเป็นรอยดำจาง ๆ สภาพจิตใจห่อเหี่ยว เธอไม่ได้นอนทั้งคืน ทรมานตัวเองด้วยการพลิกดูรูปถ่ายสองใบนั้นไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้หญิงในรูปถ่ายคนนั้นเป็นใคร? มีความสัมพันธ์อะไรกับ ฟู่จิ่งเซิน?
ปัญหาสองข้อนี้ชู่เยวี่ย คิดมาตลอดทั้งคืน ตอนนี้สมองของเธอปั่นป่วนเหมือนโจ๊ก ไม่สามารถคิดอะไรได้เลย
โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ไม่ต้องไปทำงาน
หน้าอกของชู่เยวี่ย อึดอัดเหมือนมีอะไรมาอุดตันอยู่ หายใจไม่ออก
ฟู่จิ่งเซิน อาจมีแฟนแล้ว ชู่เยวี่ย ก่อนหน้านี้เคยเลี่ยงที่จะคิดถึงปัญหานี้ แต่รูปถ่ายสองใบนี้กลับเป็นเหมือนการฟาดหัวเธอเข้าอย่างจัง
ก็จริง ผ่านมาห้าปีแล้ว ฟู่จิ่งเซิน จะมีแฟนก็เป็นเรื่องปกติ ที่เขาให้บัตรเครดิตกับเธอ อาจเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่ชอบเธออีกต่อไปแล้ว ชู่เยวี่ย ปลอบตัวเองแบบนี้
แต่น้ำตากลับไหลออกมาไม่หยุดราวกับเขื่อนพัง
ชู่เยวี่ย ใช้ผ้าห่มคลุมหัวด้วยความรังเกียจตัวเอง ริมฝีปากที่กัดแน่นเผยให้เห็นเสียงสะอื้นเบา ๆ
เสียงในทางเดินหน้าห้องเริ่มจากอึกทึกกลายเป็นเงียบ แล้วก็กลับมาอึกทึกอีกครั้ง
เที่ยงแล้ว ดวงตาของชู่เยวี่ย บวมเป่งเหมือนลูกพลับ น้ำตาที่ไหลแห้งเป็นรอยบนใบหน้า ทั้งตัวเธอดูแย่เหลือเกิน