"เกิดอะไรขึ้น?"
ซูเวย์นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ มองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงน้ำตาไหลริน เงียบไม่ยอมพูดอะไรสักคำ
เซี่ยเหิงรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย: "ไม่ใช่เธอโทรหาฉันเองหรือไง? ตอนนี้กลับไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง"
ทิชชู่แผ่นหนึ่งถูกส่งมาที่ตรงหน้าซูเวย์ เธอมองมันอยู่สองสามวินาที แล้วรับมาซับน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดน้ำตายิ่งไหลมากขึ้น ไหล่กระตุกเป็นจังหวะราวกับได้รับความอัปยศอย่างใหญ่หลวง
เซี่ยเหิงเริ่มสงสัยว่าเธอโทรหาเขาเพียงเพื่อหาที่ร้องไห้ได้ตามใจ
ช่างเถอะ ปล่อยให้เธอร้องไห้ไปก่อนก็แล้วกัน
เซี่ยเหิงสตาร์ทรถ ออกจากเขตวิลล่า
ในที่สุดซูเวย์ก็เอ่ยปาก เสียงอู้อี้เหมือนคนเป็นหวัด: "เธอจะพาฉันไปไหน?"
"พอจะพูดแล้วหรือไง?" เซี่ยเหิงเหยียบคันเร่ง รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว "พาเธอไปที่ที่ดี แล้วขายเธอทิ้ง"
ซูเวย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกลั้นยิ้มออกมา: "หลอกลวง"
พอหัวเราะเสร็จก็น้ำตาไหลต่ออีก
เซี่ยเหิง: "..."
น้ำตาเธอมาจากไหนมากมายขนาดนั้น?
สุดท้ายรถก็มาจอดหน้าร้านเค้กแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่ซูเวย์เคยซื้อเค้กเมื่อคราวก่อน
เซี่ยเหิงให้ซูเวย์รอสักครู่ เขาเดินเข้าไปอยู่นานกว่าจะออกมา มือถือเค้กเต็มไปหมด
"กินข้าวหรือยัง?" เซี่ยเหิงถาม
ซูเวย์จ้องเค้กแล้วส่ายหน้า
"งั้นกินเค้กสักชิ้นรองท้องก่อนก็แล้วกัน" เซี่ยเหิงเทเค้กในมือกองลงบนตักของซูเวย์จนเกือบมิดตัว หันไปเปิดขวดน้ำ: "กินน้ำก่อน"