ซูเวย์หันหน้าหนีไปทางหนึ่ง แต่ก็อดใช้สายตาเหลือบมองฟู่จิ่งเซินไม่ได้ พอเห็นเขาหันหลังเดินขึ้นบันได ซูเวย์ก็ตกใจ
“ฟู่จิ่งเซิน!”
คนปกติไม่ควรถามเธอหน่อยหรือว่าวันนี้เป็นวันอะไร?
ซูเวย์อยู่นานขนาดนี้ เพิ่งเคยเจอคนที่ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นแบบนี้เป็นครั้งแรก
หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่สนใจก็ได้
มองดูแผ่นหลังสูงโปร่งรูปงามหายไปตรงหัวมุมบันได สีหน้าตกใจกับความโมโหบนใบหน้าของซูเวย์ก็ค่อยๆ เก็บงำลง เธอเม้มปากเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินไปทางโต๊ะอาหาร
หกร้อยหกสิบหกเย้าแหย่: 【เธอก็มีวันที่พลาดเหมือนกันนี่นา】
วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้าของร่างเดิม ซูเวย์ตั้งใจจะใช้โอกาสวันเกิดให้ฟู่จิ่งเซินมากินข้าวด้วยกัน แล้วหาโอกาสเพิ่มค่าความประทับใจอีกหน่อย ที่ไหนได้ฟู่จิ่งเซินไม่รับไม้นี้เลย
ซูเวย์ก็ไม่ท้อแท้: 【ไม่รีบ ฉันยังมีแผนอื่นอีก】
ซูเวย์เตรียมใจไว้แล้วว่าฟู่จิ่งเซินอาจจะไม่ให้ความร่วมมือ ไม่เป็นไร คนไม่ให้ความร่วมมือก็มีวิธีเล่นของเขาเอง
เธอเดินคนเดียวไปที่ห้องอาหาร โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสส่งกลิ่นหอมน่าลิ้มลอง
พี่จางยกบะหมี่เส้นยาวอายุยืนขึ้นมาแล้ว ก็ไปหยิบเค้กอีก โต๊ะอาหารตรงกลางมีที่ว่างไว้เป็นพิเศษ พอดีกับที่จะวางเค้กได้
เตรียมทุกอย่างเรียบร้อย พี่จางก็มองออกไปนอกห้องอาหาร: “คุณชายล่ะคะ? ท่านไม่ลงมากินหรือ?”
สีหน้าซูเวย์มืดลงชั่วครู่ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว มีเพียงรอยยิ้มที่ฝืนเล็กน้อย: “ที่นี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว พี่จางกลับไปพักผ่อนเถอะ”
พี่จางจับได้ถึงสีหน้าที่มืดลงชั่วขณะของซูเวย์ ก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง รู้สึกเห็นใจนิดๆ
นางรู้จักกาลเทศะ ไม่ถามต่อ: “งั้นถ้าคุณมีอะไรก็เรียกฉันได้นะคะ”
พอไม่มีใครมาวุ่นวาย ซูเวย์ก็ทานมื้ออาหารวันเกิดอันอุดมสมบูรณ์นี้อย่างมีความสุข
อาหารหลายขนาดนี้ ซูเวย์คนเดียวคงกินไม่หมด ชิมคนละคำก็อิ่มแล้ว
มื้ออาหารที่สิ้นเปลืองและฟุ่มเฟือย
ก่อนขึ้นบันได ซูเวย์สั่งคนรับใช้เป็นพิเศษ: “อาหารกับเค้กพวกนี้วางไว้ตรงนี้ก่อน ไม่ต้องเก็บ พรุ่งนี้เช้าฉันตื่นแล้วค่อยเก็บ ถ้าจิ่งเซินถาม พวกเธอตอบตามความจริงก็พอ”
เค้กวันเกิดวางอยู่ตำแหน่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด ไม่เชื่อว่าฟู่จิ่งเซินจะมองไม่เห็น
สั่งเสร็จ ซูเวย์ก็ขึ้นบันได กำลังจะกลับห้อง เห็นประตูห้องของฟู่จิ่งเซินปิดสนิท ดวงตาของเธอเป็นประกายวูบไหว ก้าวเท้าหันไปทางนั้น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง ประตูก็เปิดออกจากด้านใน
ซูเวย์เงยหน้าขึ้นยิ้ม ยังไม่ทันได้พูด สายตาก็ถูกซิกแพคเปียกชุ่มคว้าจับไว้แน่น
ฟู่จิ่งเซินคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายยังมีความชื้น เสื้อคลุมอาบน้ำผูกหลวมๆ ไว้ที่เอว กล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นกระชับปรากฏสู่สายตาซูเวย์โดยไม่ทันตั้งตัว
“ยังมีอะไรอีก?”
น้ำเสียงเย็นใสของฟู่จิ่งเซินทำให้ซูเวย์กลับคืนสติ เธอเลื่อนสายตาออกจากซิกแพคอย่างเสียดายเล็กน้อย
น่าเสียดาย ร่างกายดีขนาดนี้ ยังนอนไม่ถึงเลยตอนนี้
โชคดีที่ใบหน้านั้นก็สวยถูกใจไม่แพ้กัน ซูเวย์เงยหน้าถาม: “จิ่งเซิน นายกินเค้กไหม?”
ฟู่จิ่งเซินรัดเสื้อคลุมอาบน้ำที่หลวมให้แน่น: “ไม่กิน”
“อร่อยมากนะ ลงไปลองชิมสักคำเถอะ จิ่งเซิน——” ซูเวย์ลากเสียงยาว มองเขาด้วยความคาดหวัง “และวันนี้เป็นวัน…”
“ไม่ต้อง”
ฟู่จิ่งเซินไม่สนใจของหวานแบบเค้ก ไม่สนใจการออดอ้อนของซูเวย์ ยังคงปฏิเสธ
คำว่า “วันเกิด” ถูกตัดบท รอยยิ้มของซูเวย์แข็งทื่อ เธอก้มหน้าอย่างผิดหวัง: “ก็ได้”
ตอนที่ฟู่จิ่งเซินเตรียมปิดประตู เธอยื่นมือไปขวางไว้: “เดี๋ยวก่อน”
ฟู่จิ่งเซินขมวดคิ้วเล็กน้อยมองเธอ
“คืนนี้นาย…” ซูเวย์เอ่ยอย่างประหม่าและคาดหวัง “…มาอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม? ฉันคนเดียวหลับไม่ค่อยหลับ”
ใครจะเชื่อว่าสองคนนี้กลางคืนแยกห้องนอนกัน?
ซูเวย์ไม่เคยเห็นคู่รักคู่ไหนห่างเหินกันแบบนี้มาก่อน แน่นอน ไม่ตัดทิ้งความเป็นไปได้ที่พระเอกต้องเก็บตัวให้บริสุทธิ์เพื่อนางเอกแบบพล็อตเรื่องนี้
ฟู่จิ่งเซินจ้องมองเธอสองวินาที จู่ๆ ก็ปิดประตู หันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์ หมุนหมายเลขหนึ่ง
นอกประตู ซูเวย์เหม่อ
ประตูปังปิดใส่หน้าต่อหน้าต่อตาเธอ
ค่าความประทับใจ 12 แต้ม ไม่คู่ควรแม้แต่คำตอบสักคำงั้นเหรอ?
วินาทีถัดมา โทรศัพท์ของซูเวย์ติ๋งดังขึ้น เป็นข้อความจากเลขานุการฉิน
เลขานุการฉิน: [คุณซู สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกขนาดนี้ ได้ยินว่าตู้เสื้อผ้าของคุณว่างไปหน่อย เป็นความบกพร่องของฉันเอง รบกวนถามว่าเร็วๆ นี้คุณมีเวลาว่างไหมคะ ฉันจะให้แบรนด์ต่างๆ นำของใหม่ประจำซีซันไปให้คุณเลือก…]
เลขานุการฉินพูดต่ออะไรอีกซูเวย์ไม่มีอกมีใจไปดูแล้ว สายตาของเธอติดอยู่ที่คำว่า “ของใหม่ประจำซีซัน” สี่คำ ราวกับเห็นเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋านับไม่ถ้วนโบยบินอยู่ตรงหน้า
ไม่นาน เลขานุการฉินก็ส่งสรุปรายชื่อแบรนด์และรายการเสื้อผ้าต่างๆ มาให้
เลขานุการฉิน: [คุณสามารถเลือกไว้ก่อนได้ค่ะ ดูว่าชอบตัวไหนบ้าง ฉันจะให้พวกเขาเตรียมไว้เป็นพิเศษ]
ล้วนเป็นแบรนด์หรูระดับสูง และแบรนด์หรูระดับกลางอีกเล็กน้อย หลากหลายชนิด จนเลือกไม่ถูก
ซูเวย์ตาลุกวาว ลืมฟู่จิ่งเซินไปในทันที กอดโทรศัพท์ไว้ ก้าวเท้าอย่างเบิกบานกลับไปยังห้องของตัวเอง
ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของฟู่จิ่งเซินก็สว่างขึ้น เป็นข้อความจากเลขานุการฉินเหมือนกัน
เลขานุการฉิน: [ท่านประมุขฟู่ เรื่องที่ท่านมอบหมายให้ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว]
ฟู่จิ่งเซินตอบกลับแค่ “อือ”
……
อีกมุมหนึ่งของเมือง ในตึกแถวเก่าไฟสลัว เสียงแมลงร้องดังระงมอยู่รอบข้าง ทำให้คนหงุดหงิดหัวเสีย
ทำงานมาทั้งวัน ชู่เยวี่ยลากร่างกายที่อ่อนล้ากลับมาที่ห้องเช่า
ข้อความทวงหนี้ในโทรศัพท์ดังปังออกมาไม่หยุด แต่เธอเพิ่งย้ายบ้าน จ่ายค่าเช่าไปแล้วเหลือเงินไม่เท่าไร จะมีเงินที่ไหนไปใช้หนี้
ชู่เยวี่ยวางแขนพาดบนหน้าผาก นอนราบปล่อยความคิดว่างเปล่า
เธอคิดไม่น้อยกว่าหนึ่งครั้ง ถ้าตอนนั้นเธอไม่ตัดขาดกับครอบครัวเพื่อผู้ชายสารเลวคนนั้นคงดีแค่ไหน
แต่เสียดายที่ความเสียใจเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ที่สุดในโลก
ชู่เยวี่ยคว่ำโทรศัพท์ลงบนเตียง ลุกขึ้นไปอาบน้ำ
เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องเช่าเก่าแล้ว น้ำที่ออกมาไม่ก็ไม่ร้อน ก็ร้อนจนลวก พอทำให้ตัวเปียกชุ่ม ชู่เยวี่ยเพิ่งทาเจลอาบน้ำ หลอดไฟเหนือหัวก็กระพริบสองครั้ง
ชู่เยวี่ยรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดี
ไม่ผิดที่คาด วินาทีต่อมา ไฟดับ ห้องเช่าฉนวนกันเสียงไม่ค่อยดีดังเสียงผู้เช่าคนอื่นบ่นออกมา: “ไฟดับอีกแล้วเหรอ? เด็กกำลังทำการบ้านอยู่เลย”
ไฟดับ ชู่เยวี่ยหลับตาลง นึกในใจว่าซวยจริง
ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงต้องอาบน้ำเย็นในความมืด โชคดีที่ตอนนี้ไม่ใช่หน้าหนาว
กว่าจะอาบน้ำเสร็จ ตอนออกมาโดนขั้นบันไดสะดุด ล้มลงแรงๆ
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ใบหน้าของชู่เยวี่ยซีดลงทันที
“เฮ้อ…”
นอนพักอยู่บนพื้นนานอยู่ พอค่อยๆ พยุงตัวยืนขึ้นตามผนัง ทนความเจ็บคลำหาถ่านเทียนในความมืด พอจะจุดก็พบว่าลืมซื้อไฟแช็ค
“…” ชู่เยวี่ยสูดหายใจลึก โยนเทียนกลับลงลิ้นชัก: “ซวยได้ขนาดนี้เลยเหรอ”
เธอไม่จุดเทียนอีกเลย คลำไปนั่งที่ขอบเตียง จมูกกลับอดรู้สึกจี่ๆ ไม่ได้
ห้าปีผ่านไป ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปราวฟ้าพลิกแผ่นดิน เธอถูกชีวิตบีบคั้นจนหายใจแทบไม่ออก ไม่มีทางหวนคืนสู่ช่วงเวลาที่ไร้กังวลได้อีกแล้ว
ตอนกลับมาที่เมืองซี ชู่เยวี่ยเคยคิดจะติดต่อเพื่อนเก่า แต่คิดไปคิดมา ก็ยังช่างเถอะ
บางทีอาจจะไม่มีใครจำเธอได้แล้ว
ยังจะมีใครจำเธอได้อยู่ไหม?
ชู่เยวี่ยเองก็ไม่แน่ใจ แต่ในหัวกลับนึกภาพร่างหนึ่งผุดขึ้นมา
นึกถึงเรื่องโง่ๆ ที่เคยทำในอดีต ชู่เยวี่ยหลับตาลง ไม่ว่าจะยังไง เธอก็จะไม่ติดต่อฟู่จิ่งเซินอีกแล้ว