ซูเวย์ราวกับสร้างมาจากน้ำ น้ำตาของเธอแทบจะทำให้เซี่ยเหิงเปียกโชก
เธอส่ายหน้า สะอื้นไห้ "เกิดเรื่องแบบนี้ ฉันไม่รู้จะพูดยังไง... ฉันไม่คิดว่าเสี่ยวหยุนถึงจะเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อกับแม่ ไม่แปลกที่เธอจะเกลียดฉันมาตลอด ที่ฉันทำไว้ก็เป็นหนี้เธอ ฉันเป็นหนี้ตระกูลซู..."
เซี่ยเหิงพูดเสียงเย็น "แล้วคุณจะเอาอาชีพแต่งงานไปใช้หนี้เหรอ?"
ซูเวย์พูดวนเวียนอยู่แต่ประโยคเดิม "ขอโทษ ฉันทำอะไรไม่ได้..."
เซี่ยเหิงรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ ทั้งโกรธและสงสารเธอ
"ทำอะไรไม่ได้ก็มาหาฉันเหรอ?"
โง่สิ้นดี
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าที่เธอโดนรังแกง่ายขนาดนี้
นานนับนาน เซี่ยเหิงใจเย็นลง สูดหายใจลึก "ทำไมต้องเป็นหลินจื่ออวี้ด้วย?"
หลังร้องไห้ ดวงตาสีแดงของซูเวย์เหมือนตากระต่าย ยิ่งดูน่ารัก เซี่ยเหิงถามอะไรเธอก็ตอบตามนั้น
"พ่อบอกว่าตระกูลหลินฐานะดี อาอวี้ดีกับฉัน ป้าลุงตระกูลหลินก็เป็นคนอารมณ์ดี ถ้าฉันแต่งงานไปก็คงไม่ถูกกดขี่"
ซูเวย์พูดไปทีละประโยค เซี่ยเหิงก็นึกเทียบตัวเองทีละอย่าง
เรื่องฐานะ ตระกูลหลินยังเทียบตระกูลเซี่ยไม่ติด เรื่องดีกับซูเวย์ เขามั่นใจว่าตัวเองไม่แพ้หลินจื่ออวี้ เรื่องพ่อแม่ผู้ใหญ่ แม่ถึงจะพูดจาปากร้ายเป็นครั้งคราว แต่คนที่โดนก็มีแต่เขา ถ้าเป็นซูเวย์ละก็ แม่คงยกเธอเป็นแก้วตาดวงใจ พ่อเป็นคนกลัวเมีย ไม่ต้องพูดถึงก็ได้...
เหมือนจะอ่านใจเซี่ยเหิงออก ซูเวย์เอ่ยเสียงเบา "ฉันบอกพ่อเรื่องคุณแล้ว แต่พ่อบอกว่า..."