น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดทั้งสองก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือกันอย่างที่ซูเวย์หวังไว้
หลังซูเวย์ขึ้นรถ เธออยู่ห่างออกมาพอสมควร จึงไม่ได้ยินเสียง ได้แต่มองเห็นทั้งสองยืนประจันหน้ากัน หากไม่นับเรื่องราวก่อนหน้านี้ ก็ดูไม่ต่างจากพี่น้องธรรมดาคู่หนึ่งกำลังพูดคุยกัน
ยังดีที่มีหกร้อยหกสิบหกถ่ายทอดภาพสดให้เธอ
หลังเฮ่จื้อเหยียนกับซูเวย์จากไป ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน เฮ่จื้ออวี่ไม่คิดจะแสร้งทำอีกแม้แต่วินาทีเดียว
“พี่ดูออกแล้วใช่ไหมครับ”
ดวงตาสงบนิ่งของเฮ่จิ่งเฉียนฉายแววเย็นชา
เฮ่จื้ออวี่หมดความอดทน จึงเปิดอกพูดทุกอย่างตรง ๆ “ผมชอบซูเวย์ ชอบเธอมาก มากจริง ๆ”
ในที่สุดก็มาถึงขั้นนี้จนได้
ค่ำคืนกลางฤดูร้อนอบอ้าวไร้สายลม ทว่าความร้อนนั้นไม่อาจละลายน้ำแข็งในดวงตาของเฮ่จิ่งเฉียนได้
“เฮ่จื้ออวี่ รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
เฮ่จิ่งเฉียนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก หากไม่จำเป็น เขาก็ไม่อยากทำอะไรให้เด็ดขาดเกินไป ถึงอย่างไรเฮ่จื้ออวี่ก็เป็นลูกชายของอารอง และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของหยานหยาน
เขาจ้องเฮ่จื้ออวี่ พลางย้ำทีละคำ “ซูเวย์เป็นพี่สะใภ้ของนาย”
ใบหน้าเฮ่จื้ออวี่ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เพราะคิดว่าซูเวย์เป็นพี่สะใภ้ เขาจึงอดกลั้นมาตลอด แต่หลังรู้ความจริง เขาก็เฝ้าจินตนาการถึงวันนี้อยู่ทุกขณะ