รถลินคอล์นคันยาวแล่นฝ่าความมืดยามราตรีไปอย่างราบรื่น
ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแผ่วเบา
หญิงสาวที่หลับสนิทพลิกตัวโดยไม่รู้ตัว
ขาเรียวยาวยกขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ชายกระโปรงจึงเลื่อนลง เผยให้เห็นผิวขาวผ่องส่วนหนึ่ง
เซี่ยเผยจิ้นที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ไม่ได้เหลือบตามองแม้แต่น้อย
มือซ้ายยังคงถือเอกสารไว้อย่างมั่นคง ส่วนมือขวากลับยื่นไปจัดชายกระโปรงที่พลิ้วไหวให้เข้าที่อย่างแม่นยำและพิถีพิถัน
ทว่าในวินาทีถัดมา ลมหายใจอุ่นร้อนก็พลันแนบชิดเข้ามาข้างขาของเขา
หลินหรานที่กำลังหลับใหลดูราวกับกำลังหาท่าที่สบายที่สุด
ศีรษะนุ่มฟูขยับถูไถอยู่ข้างขาเขาอย่างไม่อยู่นิ่ง คล้ายสัตว์ตัวน้อยที่กำลังมองหาที่พักพิง
ในที่สุด เธอก็พอใจที่จะซบแก้มลงบนขาของเขา ถูไถอย่างออดอ้อน แล้วหลับสนิทไปในที่สุด
ลมหายใจอุ่นร้อนที่เปี่ยมไปด้วยมนตร์เสน่ห์นั้นพัดผ่านจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของเขาเป็นระลอก ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ
ความสั่นสะท้านที่ยากจะบรรยายแล่นวาบไปตามแนวกระดูกสันหลัง พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายบางอย่างที่เห็นได้ชัด
แม้แต่ลมหายใจของเขาก็ร้อนผ่าว
นิ้วมือที่กำเอกสารไว้ค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เซี่ยอวี่”
สิ้นเสียงทุ้มต่ำ แผงกั้นหลังเบาะคนขับก็เลื่อนขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เขาก้มตามองหญิงสาวที่หนุนขาเขาอยู่ ลูกกระเดือกขยับไหวเบา ๆ
ปลายนิ้วลูบไล้แก้มเนียนละเอียดของเธออย่างไม่อาจควบคุม เอกสารที่เขาถือไว้ในมือมาตลอดไม่รู้ว่าร่วงลงพื้นไปตั้งแต่เมื่อใด
ยามโน้มตัวลง จุมพิตที่ข่มกลั้นไว้ก็ประทับลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา
ท้ายที่สุด เขาก็แทบจะบังคับตัวเองให้ย้ายเธอออกจากตัก
เขาบรรจงจัดชายกระโปรงให้เรียบ ไร้รอยยับแม้แต่น้อย