หลินหรานมุดตัวลงไปในผ้าห่มจนมิด ราวกับนกกระจอกเทศหัวรั้น
จริง ๆ แล้วเธออยากขุดหลุมฝังตัวเองมากกว่า
นอกเต็นท์
เสียงของเซี่ยอวี่ดังขึ้นอีกครั้ง “คุณหนู อาหารของคุณเซี่ยส่งไปแล้ว รบกวนคุณหนูไปดูแลหน่อยครับ”
คนในผ้าห่มนิ่งสนิท แกล้งตายต่อไป
เซี่ยอวี่เว้นไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยังคงเคารพเช่นเดิม “คุณเซี่ยสั่งไว้ว่า ถ้าคุณหนูไม่สะดวกไปจริง ๆ... ก็ให้พวกเรายกเตียงของเขามาที่นี่ จะได้ป้อนอาหารให้ใกล้ ๆ ครับ”
ผ้าห่มถูกเปิดพรวด
หลินหรานลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย รีบพูดผ่านเต็นท์ออกไปว่า “เซี่ยอวี่! ฉันเพิ่งหลับไปเลยไม่ได้ยิน... ฉันจะลุกเดี๋ยวนี้ แล้วจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เธอยอมแพ้อย่างว่าง่าย
เพราะเธอรู้ว่าเซี่ยเผยจิ้นทำอย่างที่พูดได้จริง
ตอนนี้เซี่ยเผยจิ้นไม่คิดจะเสแสร้งอีกแล้ว
ที่นี่อยู่ห่างจากฐานที่มั่นเมืองจิงนับหมื่นลี้ ทั้งค่ายล้วนเป็นคนของเขา ต่อให้เธออยากหนีก็ไม่มีที่ให้ไป
ถ้าปล่อยให้เขามานอนในเต็นท์ของเธอจริง ๆ ล่ะก็...
หลินหรานหนาวสะท้าน
เธอสวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว รูดคอเสื้อปิดมิดชิดจนไม่เผยผิวแม้แต่น้อย
ภายในเต็นท์ เซี่ยเผยจิ้นกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือแบบเรียบง่าย