หลินหรานกว่าจะส่งโจวอี้อานกลับไปได้ก็แทบแย่ เธอเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แล้วขึ้นเตียงพักผ่อน
แต่เพิ่งจะเคลิ้มหลับ ป้าหลานก็เคาะประตู เอานมมาให้เธอ
“หรานหราน เชื่อฟังป้านะ ต้องอยู่ห่างจากลุงเล็กให้มาก ๆ ยิ่งห่างได้เท่าไรก็ยิ่งดี”
“ลุงเล็กของเธอไม่เหมือนพี่ใหญ่ เขาทำได้จริง ๆ นะ ถึงขั้นโยนเธอลงไปกลางฝูงซอมบี้”
“เธอไม่ได้กลัวซอมบี้ที่สุดหรอกหรือ? ต้องอยู่ห่างจากลุงเล็กให้มาก ๆ นะ”
“ลุงเล็กอารมณ์ไม่ค่อยดี แล้วก็เกลียดเสียงดังที่สุด”
“ถ้าสีหน้าเขาดูไม่พอใจ แปลว่าเขาไม่พอใจจริง ๆ แต่ถ้าสีหน้าดูพอใจ บางทีอาจจะยิ่งไม่พอใจก็ได้”
ป้าหลานพร่ำบ่นข้างหูเธอไม่หยุดอยู่นาน
จนความอยากรู้อยากเห็นที่หลินหรานเพิ่งเก็บซ่อนไว้ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง
ที่แท้อาการอารมณ์แปรปรวนของพระเอกก็เรียนมาจากลุงเล็กนี่เอง
แต่เธอก็แค่สงสัยเท่านั้น จะเก็บความอยากรู้อยากเห็นนี้ไว้ในใจ
“เธอห้าม! ห้าม! ไปส่งเสียงรบกวนลุงเล็กเด็ดขาด”
“ถือว่าป้าขอร้องล่ะ! เธอต้องทำตัวดี ๆ นะ ได้ไหม?”
เมื่อเห็นว่าป้าหลานเป็นห่วงเธออย่างจริงใจ หลินหรานก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันรับรองว่าต่อไปจะอยู่ห่างจากลุงเล็กให้มากที่สุด จะพยายามไม่อยู่กับเขาตามลำพัง แบบนี้ได้ไหม?”
เซี่ยจี้หลานโอบหลินหรานเข้ามาในอ้อมแขนอย่างปลื้มใจ “หรานหรานของป้าโตแล้ว เชื่อฟังจริง ๆ!”
หลังส่งป้าหลานกลับไป หลินหรานก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สัมผัสแกนพลังพิเศษของตัวเอง
ตอนนี้ภายนอก เธอเป็นผู้ใช้พลังพิเศษมิติระดับสามและผู้ใช้พลังพิเศษสายน้ำระดับหนึ่ง
แต่ที่จริง พลังพิเศษสายฟ้ากับสายมิติของเธอล้วนอยู่ระดับสาม