โจววั่งเหยชะงักฝีเท้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ในใจเขา หลินหรานเป็นเด็กที่ยังไม่โตมาตลอด งอแงเอาแต่ใจนิดหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
อีกอย่าง ตอนนี้เธอแค่ไม่สนใจเขา ไม่ได้ชี้หน้าด่าเขาต่อหน้าทุกคนว่าเป็นคนตาบอด ก็นับว่าไว้หน้าเขามากแล้ว
ทั้งยังไม่ได้โวยวายดิ้นพราด หรือถึงขั้นด่าคนสาดน้ำใส่
เชื่อฟังมาก เชื่อฟังสุด ๆ!
โจววั่งเหยหันไปมองฮอเชิง
ฮอเชิงเข้าใจทันที จึงพยักหน้าตอบ “ประธานโจววางใจได้ครับ ผมจะดูแลคุณหนูให้ดี”
หลังโจววั่งเหยนั่งลง กูเซียงหวันก็ถือกระติกเก็บความร้อนเดินเข้ามาใกล้ “ประธานโจว นี่เป็นโจ๊กที่ดิฉันตื่นแต่เช้ามาเคี่ยวไว้ค่ะ เชิญรับประทานสักหน่อยนะคะ”
โจววั่งเหยส่ายหน้า “ไม่ต้อง”
กูเซียงหวันหยิบผ้าปิดตามาอีกชิ้น “เวลาพักผ่อนคุณไม่ชอบแสงไฟจ้า แต่เครื่องบินทหารลำนี้ปิดไฟเพดานไม่ได้ คุณสวมผ้าปิดตาพักเถอะค่ะ เมื่อวานคุณก็ไม่ได้พักผ่อนให้เต็มที่”
คราวนี้โจววั่งเหยไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นมือไปรับ
กูเซียงหวันราวกับได้รับพระกรุณา มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มดูจริงใจยิ่งกว่าเดิม
เธออาศัยจังหวะที่กำลังจัดเข็มขัดนิรภัยให้โจววั่งเหย นั่งแหมะลงข้างเขาเสียเลย ไม่ยอมไปไหน
หลินหรานบ่นในใจ นางเอกช่างเอาใจใส่จริง ๆ
แต่ไม่มีใครรู้สึกว่ามันแปลกบ้างหรือ?
กูเซียงหวันดูแลโจววั่งเหยเป็นอย่างดี แต่กลับเมินแฟนหนุ่มตัวจริงของตัวเอง
เธอหันไปมองมางเหย แล้วพบว่ามางเหยเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ สีหน้าปกติ ไม่หึงหวงสักนิด
พอหันไปมองคนอื่น ๆ ทุกคนก็มีท่าทีเหมือนเห็นจนชินแล้ว
เอาเถอะ ถือว่าเธอไม่รู้ความก็แล้วกัน
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอไม่เร่งไม่ช้าก็ดังมาจากทางขึ้นเครื่อง
เซี่ยเผยจิ้นเดินเข้ามาช้า ๆ พร้อมกับองครักษ์
เขายังคงสวมชุดสูทตัดเย็บประณีตชุดเดียวกับเมื่อคืน