มองดูต้าหนีที่แม้แต่ศีรษะยังไม่กล้าเงยขึ้น หลัวเสวียนอี้ก็หันไปพูดกับม่อหยิ่นอย่างอารมณ์ดี
"ให้ฉางผิงจัดการนางให้เรียบร้อย"
"ขอรับ" ม่อหยิ่นพยักหน้า แล้วหันไปมองต้าหนี
"เจ้าตามข้ามา!"
"ขอรับ" ต้าหนีรีบเดินตามหลังม่อหยิ่นไปติด ๆ
นางเดินเร็วราวกับมีสุนัขไล่ตามหลัง
จนกระทั่งมาถึงเรือนหลังใหญ่หลังหนึ่ง ไม่เห็นหลัวเสวียนอี้แล้ว ใจของนางจึงค่อยโล่งอก
"......"
ดูท่าที่คนข้างนอกพูดกันคงไม่ผิด ซื่อจื่อช่างเป็นปีศาจร้ายจริง ๆ แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ปริปากก็ให้ความรู้สึกราวกับกำลังจะฆ่าคน
เมื่อเห็นต้าหนีมีท่าทีโล่งอก ม่อหยิ่นก็ยิ้มพลางชี้ไปที่ฉางผิง
"เขาเรียกว่าฉางผิง ต่อไปเจ้าก็ทำงานกับเขาเถิด!"
"อ้อ เช่นนั้นข้าต้องทำอะไรบ้าง?" ต้าหนีมองฉางผิงที่จ้องนางตาไม่กะพริบ
"ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่!" ม่อหยิ่นถลึงตาใส่ฉางผิง อยู่ ๆ ก็มัวแต่นิ่งเงียบไปได้
"......" ฉางผิงได้สติกลับมา
"อ้อ ต่อไปเจ้าก็คอยฟังคำเรียกใช้ ทำงานจิปาถะแล้วกัน!" แล้วก็ชำเลืองมองต้าหนีอีกครั้ง
ช่างอัปลักษณ์เสียจริง!
ไม่รู้ว่าซื่อจื่อคิดอะไรอยู่ ต่อให้ไม่ได้มีใจคิดเช่นนั้น อย่างน้อยก็น่าจะเลือกคนที่ดูน่ามองกว่านี้สักหน่อย
จะได้แลดูสบายตาบ้าง กลับเลือกคนที่อัปลักษณ์ถึงเพียงนี้ ไม่เคยเห็นใครไว้ผมทรงนี้มาก่อน
แม้แต่คิ้วกับตายังปิดมิดไว้ ไม่รู้ว่านางเดินได้อย่างไร ไม่กลัวสะดุดล้มบ้างหรือ
ดูเม็ดไฝใหญ่บนใบหน้านี่ และก็ทรงผมนี้ คาดว่าคิ้วกับตาคงน่าเกลียดมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่ปิดไว้เป็นแน่
"อ้อ" ต้าหนีรับคำ แล้วหันไปมองม่อหยิ่น
"เช่นนั้นเจ้าเป็นนายใหญ่ในจวนนี้หรือไม่?"
ดูจากชุดที่เขาสวมก็รู้ว่าเป็นเนื้อผ้าชั้นดี มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นนายใหญ่ในจวน หรือไม่ก็เป็นคุณชายที่เกิดจากอนุภรรยา
"ไม่ใช่ ข้ามีชื่อว่าม่อหยิ่น เช่นเดียวกับเจ้า ก็เป็นคนรับใช้ซื่อจื่อเช่นกัน"
"เช่นนั้นเสื้อผ้าของพวกเจ้าสองคนเหตุใดจึงต่างกันเล่า?" ต้าหนีชี้ไปที่เสื้อผ้าที่พวกเขาสวม
ในเมื่อล้วนเป็นผู้รับใช้ซื่อจื่อ เหตุใดเสื้อผ้าที่สวมจึงไม่เหมือนกัน
เสื้อผ้าของม่อหยิ่นดูดีกว่าเสื้อผ้าของฉางผิงอย่างเห็นได้ชัด
"ในจวนนี้ งานที่ทำต่างกัน เสื้อผ้าที่สวมก็ต่างกัน ข้าเป็นข้ารับใช้ใกล้ชิดของซื่อจื่อ คือคนที่มักจะติดตามซื่อจื่อออกไปทำธุระข้างนอกบ่อยครั้ง ส่วนเขาเป็นผู้ดูแลงานจิปาถะในเรือนนี้"
"อ้อ เข้าใจแล้ว เจ้าเป็นสมุนเดินตามของซื่อจื่อ เจ้าเป็นยายแม่แจ๋วของซื่อจื่อ"
"เอ้อ......จะพูดเช่นนั้นก็ไม่เชิง ข้าเป็นผู้ดูแลจัดการงานจิปาถะทั้งหมดของเรือนนี้ พูดให้ชัดก็คือ งานในเรือนนี้ล้วนอยู่ในความดูแลของข้า"
ฉางผิงยืดอกขึ้น เขาเป็นหัวหน้ากรมกิจการภายใน จะเรียกว่ายายแม่แจ๋วได้อย่างไร
"อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าก็คือหัวหน้ายายแม่แจ๋ว" ต้าหนีผงกศีรษะ
"......" ฉางผิง
ช่างเถิด จะอธิบายกับนางผู้ไร้การศึกษาทำไมกัน
"เช่นนั้นข้าจะได้สวมใส่เสื้อผ้าเช่นเจ้าบ้างหรือไม่?" ต้าหนีชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวฉางผิง
ถึงแม้จะไม่มีลวดลายสวยงามเช่นของม่อหยิ่น แต่ก็ยังเป็นเนื้อผ้าอย่างดี ในเมื่อพวกเขาล้วนทำงานอย่างเดียวกัน
เช่นนั้นตนจะได้สวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้บ้างหรือไม่ หากได้ใส่ก็คงดี ยังไงก็ยังดีกว่าเสื้อผ้าปะชุนทั้งตัวของนาง
"เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง ควรสวมกระโปรง เหตุใดจึงสวมเสื้อผ้าเหมือนข้าได้!"
ฉางผิงหน้าดำ เขาเป็นถึงหัวหน้ากรมกิจการภายใน มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมใส่เสื้อผ้าแบบนี้ เด็กสาวคนนี้บังอาจคิดใฝ่ฝันเช่นนี้หรือ
"หา? ข้าจะได้สวมกระโปรงหรือ?" ต้าหนีทำหน้าตกตะลึง
นางอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่เคยสวมกระโปรงเลย!
"เจ้าโหวกเหวกอะไร?" ฉางผิงถลึงตาใส่นาง
เด็กไร้มารยาท ยังกล้าส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ที่นี่
"ข้าผิดไปแล้ว!" ต้าหนีก้มศีรษะเอ่ยขอโทษทันที
นางแค่ดีใจจนเกินไปเท่านั้น
"ช่างเถิด เจ้าก็จัดการนางให้เรียบร้อยเสีย" ม่อหยิ่นยิ้มพลางหันไปพูดกับฉางผิง
เจ้าหมอนี่ไม่พอใจที่ถูกเรียกว่าหัวหน้ายายแม่แจ๋วน่ะสิ
พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของหลัวเสวียนอี้
"ซื่อจื่อ จัดการเรียบร้อยแล้ว"
"อืม" หลัวเสวียนอี้วางม้วนหนังสือในมือลง
"เจ้าไปสืบด้วยตัวเองอีกครั้งหนึ่ง"
ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้ใส่ใจ เพิ่งมานึกขึ้นได้ตอนนี้เองว่ายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
ในจวนเคยรับเด็กอัปลักษณ์ถึงเพียงนี้เข้ามาเมื่อไร ถึงขั้นส่งมาอยู่ตรงหน้าเขา หรือว่าจะเป็นเพราะคนบางพวกเปลี่ยนแผนการอีกแล้ว
"ซื่อจื่อ กระหม่อมเห็นว่าท่านคิดมากไปแล้ว" ม่อหยิ่นชำเลืองมองไปด้านนอก
อย่าว่าแต่เด็กสาวคนนั้นอัปลักษณ์ถึงขีดสุดเลย เพียงแค่เจรจากับนางเมื่อครู่ ก็รู้ว่านางเป็นคนสมองเรียบง่าย
ทื่อ ๆ ราวกับไม่มีความลับลมคมใน ไม่ใช่คนมีเล่ห์เหลี่ยมแน่นอน ยิ่งไม่น่าเป็นคนที่คนบางพวกส่งมา
ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าความกังวลของซื่อจื่อเช่นนี้ หาเหตุผลมิได้
"ให้ไปเจ้าก็ไป" หลัวเสวียนอี้ปรายตามองเขา
ติดตามอยู่ข้างกายเขามาหลายปี ผ่านเรื่องราวมามากมายเพียงใด ยังจะประมาทได้ถึงเพียงนี้
"ขอรับ กระหม่อมไปเดี๋ยวนี้"
เพื่อความสะดวกในการปรนนิบัติซื่อจื่อ ฉางผิงจึงจัดห้องให้ต้าหนีอยู่ติดกับห้องของหลัวเสวียนอี้
เนื่องจากในเรือนนี้มีเพียงนางเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียว นางจึงยังได้สิทธิพิเศษอยู่ห้องเดี่ยว
มองดูห้องตรงหน้าที่ใหญ่กว่าเรือนของตนหลายเท่า ต้าหนีดีอกดีใจจนทนไม่ไหว
"......"
จวนกว่างหลิงนี่ร่ำรวยนัก!
แม้แต่เรือนของบ่าวยังใหญ่โตถึงเพียงนี้ และยังดีงามถึงปานนี้
บ้านที่ร่ำรวยที่สุดในชุมชนสามัญชน ก็ไม่สามารถอยู่เรือนดีเช่นนี้ได้
นางลูบผ้าห่มอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ของใหม่ แต่ยังยัดนุ่นอีกด้วย
หยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือทำความสะอาด เช็ดถูทั่วทั้งเรือนจนหมดจด
รู้สึกว่าเรือนนี้สว่างไสวขึ้นไม่น้อย มองดูแล้วชวนให้หลงใหลยิ่งนัก
"ต้าหนี" ด้านนอกดังเสียงของฉางผิง
"มาแล้ว" ต้าหนีเปิดประตูออก
"ชุดกระโปรงสองชุดนี้สำหรับเจ้า เสื้อผ้าของเจ้านั่นอย่าใส่แล้ว"
ฉางผิงมองเสื้อผ้าปะชุนบนตัวต้าหนีปราดหนึ่ง ดูท่าว่าความเป็นอยู่ของครอบครัวนางจะยากลำบากจริง ๆ
มองดูกระโปรงสีชมพูหวาน ต้าหนีลูบคลำด้วยความชอบใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ข้าใส่ของดีเช่นนี้ไม่เสียของหรือ?" แล้วยื่นมือไปลูบอีกครั้ง
นุ่มลื่นมือ ดูก็รู้ว่าเป็นเนื้อผ้าชั้นดี ระดับนี้เทียบเท่าคุณหนูใหญ่ของบ้านคหบดีที่ดินใส่แล้ว
นางเป็นแค่บ่าวคนหนึ่งใส่เสื้อผ้าดีถึงเพียงนี้ จะยังทำงานได้หรือ
"นี่คือเสื้อผ้าของสาวใช้ในจวนของเรา เปลี่ยนเสียเร็วเข้า!"
เดิมทีคิดจะไปหยิบชุดของบ่าวชั้นต่ำสุดมาให้นาง แต่นึกขึ้นได้ว่าหากแต่งกายมอมแมมจนเกินไป ก็เสียหน้าซื่อจื่อ
จึงหยิบชุดกระโปรงของสาวใช้ชั้นสูงมาให้สองชุด ยังไงเรือนนี้ก็มีนางเป็นสาวใช้เพียงคนเดียว ถือว่านางได้กำไรไป
"ได้ เช่นนั้นข้าขอเปลี่ยนแล้ว" ต้าหนีดีใจจนระงับอารมณ์ไม่อยู่
"รีบเปลี่ยนเสีย!" ฉางผิงกวาดตามองเสื้อผ้าปะชุนทั้งตัวของนางอีกครั้ง
หากให้คนของเรือนอื่นมาเห็นเข้า ไม่รู้จะถูกหัวเราะเยาะอย่างไร
เห็นเขาไปแล้ว ต้าหนีก็อดรนทนไม่ไหวรีบปิดประตู พร้อมกับถอดเสื้อผ้าของตนออกโดยเร็ว
สวมกระโปรงใหม่ ลูบคลำเนื้อผ้าลื่นมือด้วยความหลงใหล ดีใจจนอ้าปากยิ้มกว้าง
"ฮิ ๆ ๆ......"
แม้แต่ฝันก็ไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งจะได้สวมใส่กระโปรงงดงามถึงเพียงนี้
เนื้อผ้าดีเช่นนี้สวมใส่แล้วช่างสุขสบายนัก
เห็นบ่าวไพร่ในเรือนต่างพากันทำงาน นางก็หยิบผ้าขี้ริ้วเดินออกไป
ต้องขยันแสดงผลงาน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่ทำให้ซื่อจื่อโกรธ ไม่อย่างนั้นชีวิตดี ๆ ก็จะสูญสิ้นไป
ฉางผิงกำลังยืนมองดูทุกคนทำงานอยู่ในเรือน ก็เห็นต้าหนีสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนเดินออกมาจากเรือน
ตอนแรกตะลึงนิ่ง หลังจากนั้นก็เบือนหน้าหนี
"......"
น่าเสียดายชุดกระโปรงชุดนี้จริง ๆ!