เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ขณะที่ต้าหนีกำลังเก็บข้าวของ นางจ้าวก็ยกชามข้าวต้มเข้ามาชามหนึ่ง
"ต้าหนี เจ้าดื่มข้าวต้มชามนี้เสียเถิด"
ลูกสาวจากไปครานี้ ไม่รู้เมื่อใดจะได้กลับมา อย่างไรก็ไม่อาจให้นางจากไปทั้งที่ท้องว่าง
มองดูข้าวต้มลูกเดือยข้น ๆ ในชาม ใจต้าหนีปวดร้าวยิ่งนัก
"เจ้าค่ะ" นางรับชามมาดื่ม
ไม่รู้ว่านานเท่าใดแล้วที่ไม่ได้ดื่มข้าวต้มข้นเช่นนี้ คาดว่าแม่คงนำข้าวในบ้านทั้งหมดมาเคี่ยวแล้ว
ว่าชามหนึ่ง แท้จริงมีเพียงครึ่งค่อนชาม ไม่กี่อึกก็หมดลงถึงท้อง
"แม่เจ้าช่วยตัดผมให้ข้าหน่อยเถิด" ต้าหนีวางชามข้าวต้มลง
แล้วปล่อยผมลง คว้าอ่างเล็กครอบศีรษะ
"ต้าหนี เจ้าทำอะไร" นางจ้าวมองลูกสาวอย่างไม่เข้าใจ
"แม่ ข้าไม่อยากเป็นอนุภรรยา เพียงอยากปรนนิบัตินายหัวให้ดี" ต้าหนียื่นกรรไกรส่งให้
ได้ยินบ่อยว่าคนปรนนิบัตินายหัว หลายคนถูกยกเป็นอนุภรรยา มักถูกภรรยาเอกกลั่นแกล้ง
ใช้ชีวิตไม่สู้บ่าวไพร่ หากคลอดบุตรชาย มีหวังต้องถูกทำร้ายตายแน่
นางรูปร่างหน้าตาไม่เลว ไม่อยากถูกนายหัวหมายตายกเป็นอนุภรรยา ขอเพียงมีชีวิตยืนยาวก็พอ
หารายได้มากขึ้น จะได้ให้พ่อแม่ครองชีวิตง่ายขึ้นบ้าง
เข้าใจความคิดลูกสาว นางจ้าวก็ไม่เอ่ยอะไรอีก
"ได้" รับกรรไกรมาตัดตามขอบอ่าง
ผมยาวถึงเอว ในพริบตากลายเป็นทรงหัวแตงโม นางจ้าวมองจนขอบตาร้อนผ่าว
"..."
หากลูกสาวไม่ถูกขาย อีกสองปีก็ถึงคราวสู่ขอ ด้วยรูปโฉมเช่นนี้ หาชายหนุ่มขยันจริงจังสักคน ย่อมไม่ใช่ปัญหา
"แม่ ร้องไห้อีกเดี๋ยวตาพัง" ต้าหนีเช็ดน้ำตาให้นางจ้าว
ช่วงนี้ซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีป่วย น้ำตาแม่ไหลไม่น้อย แล้วล้วงลูกกลมสีดำออกมาจากอกเสื้อ พร้อมกิ่งโกฐจุฬาลัมพาท่อนหนึ่ง
หักกิ่งโกฐจุฬาลัมพา ของเหลวสีขาวข้นไหลออกมา ทาลงบนลูกกลมสีดำ แล้วกดลงบนใบหน้า กลายเป็นไฝใหญ่เด่นสะดุดตา
"เช่นนี้หมดปัญหาแล้ว" นางส่องกระจกอย่างพึงใจ
อัปลักษณ์จริง! ครานี้ไม่มีใครหมายตานางได้แน่!
"แม่ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ หากมีเวลาจะกลับมาเยี่ยมพวกเจ้า"
"อืม" นางจ้าวและเย่ต้าหนิ่วกลั้นน้ำตาไว้
เห็นลูกสาวเดินออกจากลานบ้าน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่ำไห้เสียงดัง
"ลูกสาวผู้น่าสงสารของข้า... ฮือ ๆ ๆ ..."
"..." ต้าหนีหันกลับมา
ฟังเสียงร่ำไห้ของพ่อแม่ สูดจมูก แล้วเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
เมื่อนางมาถึงจวนกว่างหลิง มีคนมาถึงไม่น้อยแล้ว
รออีกครู่หนึ่ง เห็นคนมากันพร้อมหน้าแล้ว พ่อบ้านหลิวจึงหยิบรายชื่อขึ้นมา
"ข้าจะจัดสรรงานให้พวกเจ้าเดี๋ยวนี้..."
กำลังจะเรียกชื่อ หมื่นอนุภรรยาก็เดินเข้ามา
"นี่พวกที่รับเข้ามาใหม่หรือ"
ผอมอย่างกับลิงสักตัว ไม่เห็นมีใครถูกใจเลย
เมื่อสายตาตกบนร่างต้าหนี คิ้วก็ขมวดทันที ไม่รู้พ่อบ้านหลิวทำงานอย่างไร แม้แต่อัปลักษณ์เช่นนี้ยังรับเข้ามา
"ใช่ พวกนางคือผู้ที่รับเข้ามาครั้งนี้" พ่อบ้านหลิวผงกศีรษะ
"ฮองเฮามีรับสั่ง ให้นำพวกนางไปยังลานของซื่อจื่อ ให้ซื่อจื่อดูว่ามีใครถูกใจหรือไม่"
นางอุตส่าห์เกลี้ยกล่อมฮองเฮา ส่งคนเข้าลานซื่อจื่อ หวังหาโอกาสจับผิดว่าเขาไร้สมรรถภาพ
ผลปรากฏว่าในกลุ่มนี้ไม่มีใครน่ามองเลย แม้แต่นางยังดูไม่ถูก คาดว่าซื่อจื่อคงไม่สนใจหนักกว่าเดิม
แต่เมื่อเอ่ยปากไปแล้ว อย่างไรก็ต้องลองดู
"ขอรับ" พ่อบ้านหลิวผงกศีรษะ แล้วโบกมือให้ทุกคน
"พวกเจ้าตามข้ามา"
"เจ้าค่ะ" ทุกคนขานรับพร้อมกัน ต่างก้มหัวตามหลังไปอย่างนอบน้อม
แต่ละคนล้วนตื่นตระหนกยิ่ง
"..."
ได้ยินว่าซื่อจื่ออารมณ์ร้าย บอกฆ่าก็ฆ่า พวกนางไม่คิดปรนนิบัตินายเช่นนี้เลย
เดินเลี้ยวลดคดเคี้ยว มาถึงลานกว้างโอ่อ่ายิ่ง พอเพิ่งย่างเข้าไป ก็ถูกบุรุษหน้าตาคมคายผู้หนึ่งขวางไว้
"พ่อบ้านหลิว นี่คือ..." ม่อหยิ่นกวาดตามองสาวใช้ที่ตามหลังพ่อบ้านหลิว
ไม่รู้ว่าใครเอ่ยอะไรอีก ถึงได้ส่งคนมามากมายเช่นนี้
"อ๋อ คนพวกนี้คือผู้ที่รับเข้าใหม่วันนี้ ฮองเฮาบอกให้ซื่อจื่อเลือกดู ว่ามีใครถูกใจบ้าง"
พ่อบ้านหลิวยิ้มพลางชี้ไปยังสาวใช้ข้างหลัง กลุ่มที่แล้วยังดูดีกว่ากลุ่มนี้มาก แต่ก็ยังไม่เข้าตาซื่อจื่อ คาดว่ากลุ่มนี้ยิ่งหมดหวัง
"พ่อบ้านหลิว ท่านควรทราบ..." ม่อหยิ่นยังพูดไม่ทันจบ หลัวเสวียนอี้ในอาภรณ์แพรสีดำก็ออกมาจากเรือน
"พวกเจ้าทำอะไรกัน" เขาโบกพัดในมือ
"ซื่อจื่อ คนกลุ่มนี้คือผู้ที่เข้าในจวนใหม่ ฮองเฮาให้ท่านดูว่ามีใครถูกใจหรือไม่" พ่อบ้านหลิวชี้ไปยังทุกคนข้างหลัง
"โอ" หลัวเสวียนอี้แย้มยิ้มชั่วร้าย
นี่คงมีคนไปพูดจาหว่านล้อมต่อหน้าพระมารดาอีกแล้ว
เดินโบกพัดเข้ามาใกล้ เริ่มพิจารณาสำรวจ บรรดาสาวใช้ตกใจจนไม่กล้าแม้แต่เงยหน้า
แม้แต่ต้าหนีก็ตึงเครียดเป็นที่สุด ก้มหัวต่ำ พยายามลดตัวตนให้เล็กลงที่สุด
หลัวเสวียนอี้เดินวนทำทีรอบหนึ่ง กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ พลันเห็นต้าหนีหัวแตงโมเข้าตา
นางกำลังกัดเล็บมืออย่างประหม่า เขาอารมณ์ดีใช้พัดเชยคางนางขึ้น ภาพที่เห็นคือไฝใหญ่โตทั้งอัปลักษณ์
"เจ้าชื่ออะไร"
อัปลักษณ์ก็แล้ว ยังตัดผมทรงอัปลักษณ์เช่นนี้อีก ปิดบังทั้งตาและคิ้ว นับว่าอัปลักษณ์ถึงขีดสุดแล้ว
"ทูลซื่อจื่อ หม่อมฉันชื่อต้าหนี" เสียงต้าหนีสั่นเครือ
ยิ่งไม่กล้ามองบุรุษเบื้องหน้า หวาดกลัวว่าหากล่วงเกินจะถูกประหารทันที
"ต้าหนี!" หลัวเสวียนอี้ยกมุมปากยิ้ม
ชื่อก็ฟังดูแย่เช่นกัน หันกลับไปมองพ่อบ้านหลิว
"ข้าจะเอานางแล้ว"
ส่งคนมาให้เขาหลายครั้ง หากไม่เก็บไว้สักคนก็เกินไปหน่อย
เช่นนั้นก็เก็บไว้สักคน ตัดปัญหาคนไม่รู้ตายส่งมาไม่เลิกรา
"ซื่อจื่อ ท่านบอกว่าจะเก็บนางไว้หรือ" พ่อบ้านหลิวชี้ต้าหนีอย่างเหลือเชื่อ
เด็กสาวคนนี้เป็นคนที่อัปลักษณ์ที่สุดในกลุ่ม ตอนนั้นเขาไม่ทันได้สังเกต หากเห็นแล้ว ไม่มีทางรับนางเข้าเป็นอันขาด
ซื่อจื่อกลับบอกว่าจะเก็บนางไว้ เกินคาดหมายเขาไปมาก
"อย่างไร ไม่ได้หรือ"
"บ่าวชราไม่มีความหมายเช่นนั้น ขอเพียงซื่อจื่อชอบก็พอ เช่นนั้นบ่าวชราก็ขอพาคนอื่นไปก่อน" พ่อบ้านหลิวรีบส่ายหน้า
แม้ไม่อาจเข้าใจความคิดซื่อจื่อ แต่เมื่อซื่อจื่อชอบ ตามธรรมชาติย่อมไม่มีปัญหา
พอได้ยินว่าผู้ที่ถูกเก็บไว้ไม่ใช่ตน บรรดาสาวใช้ต่างโล่งอก รีบตามหลังพ่อบ้านหลิวไป
เห็นพ่อบ้านหลิวพาทุกคนออกไปแล้ว ใจต้าหนีดิ่งลงสู่หุบเหว
"..."
นางอัปลักษณ์ที่สุดแท้ ๆ ไฉนกลับถูกเก็บไว้!
กำลังคิดในใจ เบื้องบนศีรษะมีเสียงทุ้มต่ำแว่วมา
"อย่างไร ไม่อยากอยู่หรือ" หลัวเสวียนอี้มองดูนิ้วมือที่บีบแน่นของต้าหนีอย่างขบขัน
ดูท่าชื่อกระฉ่อนด้านโหดร้ายของตนคงเลื่องลือออกไป ทำให้เด็กสาวนี่หวาดกลัวเพียงนี้
"มิได้ มิได้" ต้าหนีส่ายหน้าเด็ดขาด
หากพูดความจริงตามตรง คงถูกซื่อจื่อจัดการตายแน่