ราชวงศ์ต้าซั่ว นครหลวง เขตสลัม
ต้าหนี ยืนอยู่หน้าเตียงไม้เก่าคร่ำคร่า มองดูน้องสาวและน้องชายที่ตัวร้อนจวนจะสิ้นสติ แล้วหันไปมองด้านนอกด้วยใจร้อนรน
“……”
เหตุใดท่านพ่อถึงยังไม่กลับมา หรือว่ายืมเงินไม่ได้
กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านนอก จึงรีบวิ่งออกไป
“ท่านพ่อ ท่านยืมเงินมาได้หรือไม่... หน้าเป็นอะไรไป”
บวมได้ขนาดนี้ ดูเหมือนถูกใครทำร้าย
“จริงสิ ท่านพ่อของเจ้า หน้าเจ้าเป็นอะไรไป” นางจ้าวก็วิ่งออกมาจากเรือน
หน้าเป็นอะไรถึงได้บวมขนาดนี้
“ข้ายืมเงินไม่ได้ ก็เลยคิดไปหาเงิน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจางซานกับพี่น้องมันจะสารเลวขนาดนี้” เย่ต้าหนิ่วโกรธจัด
ยืมเงินวนไปทั้งหมู่บ้าน ไม่ได้สักอีแปะเดียว ก็เลยคิดจะหางานทำ ไม่คาดคิดว่าเจ้าจางซานกับพี่น้องมันจะรังแกกันขนาดนี้
มันรวบงานทั้งหมดไว้ ไม่ยอมแบ่งให้เขาเลยสักนิด เขาแค่พูดมากไปไม่กี่คำ ก็ถูกพี่น้องมันซ้อมจนกลายเป็นแบบนี้
“บัดซบ ข้าจะไปคิดบัญชีกับพวกมัน” ต้าหนีโกรธจนจะวิ่งออกไปข้างนอก แต่ถูกเย่ต้าหนิ่วดึงกลับมา
“กลับมา เจ้าเป็นแค่เด็กสาว จะสู้ชายฉกรรจ์สามคนได้หรือ”
“ข้าจะซ้อมมันให้ตาย” ต้าหนีกัดฟันกรอด
คิดว่าไม่มีใครจัดการพวกมันได้หรืออย่างไร
“ห้ามไป”
ตอนนี้เจ้าซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีก็ป่วยขนาดนี้ จนทำให้เขาร้อนใจจะแย่แล้ว ถ้าต้าหนีเกิดเรื่องขึ้นมาอีก แล้วชีวิตนี้จะอยู่กันอย่างไร
“จริงด้วย ต้าหนี เจ้าก็ใจเย็น ๆ เถอะ” นางจ้าวก็ปาดน้ำตา
ตอนนี้ซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีป่วยหนักถึงเพียงนี้ ถ้าต้าหนีเกิดเรื่องขึ้นมาอีก แล้วยังจะให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
“……” ต้าหนีโกรธจนทิ้งตัวลงนั่ง
ไว้ค่อยคิดบัญชีกับพวกมันทีหลัง
มองเห็นใบไม้บนพื้น คว้ามาสามใบ ภาวนาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโยนออกไป
เป็นฤกษ์ฟื้นฟู ออกประตูไปทางขวาจะพบทางออก
นั่นหมายความว่าน้องชายและน้องสาวยังมีโอกาสรอด รีบวิ่งออกจากเรือนมุ่งหน้าไปทางขวาทันที
วิชาทำนายนี้ นางเรียนมาจากหมอดูคนหนึ่งในนครหลวง คิดว่าเมื่อสำเร็จแล้วจะได้เป็นหมอดูหญิง
หารายได้เลี้ยงครอบครัว จะได้ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ
ไม่เคยนึกเลยว่า เพิ่งจะร่ำเรียนวิชายังไม่จบ อาจารย์ก็ป่วยตายเสียก่อน ทำลายความฝันของนางจนหมดสิ้น
พอวิ่งออกจากเขตสลัม ก็เห็นหน้าประตูจวนอ๋องกว่างหลิงมีคนล้อมอยู่ไม่น้อย
“……”
ทางออกต้องอยู่ที่นั่นแน่
วิ่งไปไม่คิดชีวิต เบียดเสียดเข้าไปท่ามกลางฝูงชนที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น จนมาอยู่ข้างหน้า เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูใหญ่
“พวกเจ้าต่างฟังให้ดี เราจะไม่รับผู้ที่อายุต่ำกว่าสิบปีและเกินสิบห้าปี สัญญานี้เป็นสัญญาขายขาด
ให้เงินสิบตำลึง เงินเดือน ๆ ละห้าร้อยอีแปะใหญ่ ถ้าทำดีแล้ว จะเพิ่มเงินให้อีก”
“พ่อบ้านหลิว ข้ายินดี” เด็กหญิงร่างผอมแห้งคนหนึ่งยกมือขึ้น
“ข้าก็ยินดี” เด็กหญิงอีกคนก้าวออกมา
“พวกข้าสองคนยินดี” เด็กหญิงสองคนที่หน้าตาคล้ายกันก็ก้าวออกมาเช่นกัน
จากนั้นก็มีคนยกมือก้าวออกมาตาม ๆ กัน ล้วนแต่แขนขาลีบเล็ก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าอดอยากมานาน
มองเห็นคนออกไปเรื่อย ๆ ต้าหนีก็รีบยกมือขึ้นบ้าง
“ข้าก็ยินดี”
เงินสิบตำลึง แต่ละเดือนยังได้อีกห้าร้อยอีแปะใหญ่ มีข้าวให้กิน นี่เป็นเรื่องดีที่หาแม้แต่จุดโคมก็ยังยาก
ส่วนเรื่องจะเป็นบ่าวหรือไม่ ก็ไม่อาจคิดมากได้แล้ว ตอนนี้ต้องรักษาชีวิตซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีก่อน
“อืม พวกเจ้าทั้งหมดมาประทับลายนิ้วมือทางนี้ ส่วนทางโน้นไปรับเงินสิบตำลึง พรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้” พ่อบ้านหลิวเรียกคนที่ยกมือไปอีกทางหนึ่ง
เด็กสาวยี่สิบกว่าคนกรูกันเข้าไป ประทับลายนิ้วมือตามที่พ่อบ้านหลิวบอก แล้วรับเงินสิบตำลึงมา
มองดูก้อนเงินสิบตำลึงที่หนักอึ้งในมือ ต้าหนีไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งตรงไปร้านยา
ตามหาหม่อที่เคยรักษาน้องชายน้องสาวได้ จัดยาให้ตามอาการคนละห้าชุด หมดเงินไปหกร้อยอีแปะ
หิ้วห่อยาที่หนักอึ้งในมือ ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น วิ่งออกจากร้านยาตรงกลับบ้าน
“ท่านแม่ รีบต้มยา”
“ต้าหนี ยานี่มาจากไหน” นางจ้าวมองห่อยาในมือต้าหนีด้วยความตกใจ
ที่บ้านไม่มีสักอีแปะเดียว ไม่รู้ว่าลูกสาวไปเอาเงินมาจากไหน
“ท่านแม่ อย่าเพิ่งถามเลย รีบต้มยาเถอะ” ต้าหนีหอบหายใจ
ตอนนี้รักษาซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีเป็นเรื่องเร่งด่วน เรื่องอื่นล้วนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ได้ ข้าจะไปก่อไฟเดี๋ยวนี้” นางจ้าวพยักหน้า
รีบเดินออกจากเรือน ต้าหนีก็หิ้วยาตามออกไป ช่วยนางจ้าววุ่นวายพักหนึ่ง
กว่าจะเอาหม้อยาขึ้นตั้งไฟได้ จึงทิ้งตัวลงนั่ง
“ต้าหนี เจ้าไปเอาเงินค่ายามาจากไหน” เย่ต้าหนิ่วเข้ามาถาม
“จริงด้วย ต้าหนี เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนหรือ” นางจ้าวก็จ้องมองลูกสาวเขม็ง
สบตากับบิดามารดา ต้าหนีสูดลมหายใจเข้าลึก
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขายตัวเองแล้ว”
“หา” เย่ต้าหนิ่วผุดลุกขึ้นยืน ขอบตาแดงก่ำในทันที
แม้ชีวิตที่บ้านจะยากจน แต่เขาไม่เคยคิดจะขายลูกเลย แต่นางกลับขายตัวเอง
“ต้าหนี เจ้าช่างโง่นัก” นางจ้าวก็ร้องไห้
เมื่อขายตัวให้ผู้อื่น ก็ไม่มีอิสระอีก ชาตินี้ก็จบสิ้นแล้ว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขายตัวให้จวนอ๋องกว่างหลิง ไม่ได้แย่อย่างที่พวกท่านคิด
พ่อบ้านหลิวบอกแล้วว่า แต่ละเดือนพวกเรายังได้เงินตั้งห้าร้อยอีแปะใหญ่”
“นั่นมันก็เป็นบ่าวอยู่วันยังค่ำ” เย่ต้าหนิ่วตาคลอแดง
เมื่อขายตัวให้ผู้อื่นแล้ว ก็ต้องแล้วแต่เขาจะสั่ง ถ้าทำผิด ก็บอกจะฆ่าก็ฆ่าได้
“จริงด้วย” นางจ้าวร้องไห้หนักขึ้น
“ท่านพ่อ ท่านแม่ คิดว่าตอนนี้บ้านเรายังมีทางอื่นอีกหรือไม่” ต้าหนีชี้ไปที่ยาบนเตาไฟ
ถ้านางไม่ขายตัวเอง ซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีก็คงไม่รอด
ได้ยินนางพูดเช่นนี้ เย่ต้าหนิ่วก็กระหน่ำตบหน้าตัวเอง
“ข้านี่มันไร้ประโยชน์ ข้าไร้ความสามารถ ต่อให้ลูกเมียก็เลี้ยงไม่ได้”
ถ้าตัวเองไม่ไร้ความสามารถ หาเงินไม่ได้ ลูกสาวจะต้องขายตัวเองได้อย่างไร
“ท่านพ่อ อย่าทำแบบนี้”
“ท่านพ่อของเจ้า นี่จะทำอะไร”
นางจ้าวกับต้าหนีรั้งเย่ต้าหนิ่วไว้ สามคนกอดกันร้องไห้โฮ
ร้องไห้อยู่พักใหญ่ ต้าหนีถึงล้วงเอาเงินที่เหลือจากการจ่ายค่ายาออกมาจากอกเสื้อ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือเงินขายตัวของข้า เงินสี่ร้อยอีแปะนี้ข้าเก็บไว้ ที่เหลือเก็บไว้รักษาซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีเถอะ”
มองดูเศษเงินเก้าตำลึงในมือ นางจ้าวพยายามข่มกลั้นอารมณ์
“นี่มันมากเกินไป เจ้าเก็บไว้บ้างดีกว่า”
“ข้ามีเท่านี้ก็พอ” ต้าหนีดันเงินกลับไป
ต่อให้รักษาซุ่นจื่อกับเอ้อร์หนีไม่หมดเงินจำนวนนี้ เสบียงอาหารที่บ้านก็หมดแล้ว
“ต้าหนีเอ๋อ ไปจวนกว่างหลิงนี่ได้บอกหรือไม่ว่าจะให้เจ้าทำอะไร” นางจ้าวเต็มไปด้วยความกังวล
นายใหญ่ในตระกูลใหญ่พวกนั้นล้วนปรนนิบัติยากนัก
“ไม่ได้บอก” ต้าหนีส่ายหน้า
ได้ยินว่าฮ่องเต้แห่งจวนอ๋องกว่างหลิงกลับมาจากสนามรบเมื่อสองปีก่อนแล้วสิ้นเนื้อประดาตัว กลายเป็นคนอารมณ์ร้าย
มีคนตายในเงื้อมมือเขาไปหลายคนแล้ว ขอเพียงไม่ต้องปรนนิบัติเจ้ายมทูตเป็นคนนั้น งานหนักเหนื่อยหน่อยก็ไม่เป็นไร
และในยามนี้ เจ้ายมทูตเป็นหลัวเสวียนอี้ กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียด จ้องมองขนมเปี๊ยะหอมหมื่นลี้จานหนึ่งบนโต๊ะ
“สืบเจอสิ่งใดบ้าง”
ของที่มารดาส่งมาให้ยังกล้าทำอะไรไม่ซื่อ ซ่างกล้าได้ดีจริง ๆ รนหาที่ตายให้ข้านัก
“รายงานฮ่องเต้ สาวใช้ที่นำขนมเปี๊ยะหอมหมื่นลี้มาตกบ่อน้ำจมน้ำตายแล้ว”
ม่อหยิ่นกัดฟันกรอด เขาไปช้าไปก้าวเดียว พอไปถึงนางก็สิ้นลมแล้ว
“ลงไป” หลัวเสวียนอี้นวดหว่างคิ้ว
ระยะนี้ลงมือกับเขาถี่ขึ้นเรื่อย ๆ รนหาให้ข้าตายเร็วเข้าให้ได้สินะ