เซียวเหิงเองก็คาดไม่ถึงว่า ฉินเหล่าซานจะเห็นตน
เขาจึงต้องจูงเกวียนเทียมวัวเดินตรงเข้าไป
เซียวเหิงผงกศีรษะให้ฉินเหล่าซาน พลางเอ่ยว่า “ข้ามาในเมืองเพื่อจัดซื้อของบางอย่าง”
“โอ้โห ช่างบังเอิญยิ่งนัก!”
ฉินเหล่าซานเห็นสิ่งของเต็มลำเกวียนด้านหลังเขา ก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
มองแวบเดียวก็รู้ว่าเตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน
ดูท่าเขาจะใส่ใจลูกสาวข้านักหนา!
ฉินเหล่าซานพลันนึกอะไรขึ้นมาได้
เขาถามว่า “เช่นนั้นเจ้าเลือกซื้อครบแล้วหรือยัง?”
เซียวเหิงผงกศีรษะ “กำลังจะกลับพอดี”
รอยยิ้มของฉินเหล่าซานยิ่งเจิดจ้า
ดีนัก!
เดิมเขายังคิดว่าวันนี้คงขายของไม่ได้เสียแล้ว
มิคาด พอง่วงก็มีผู้ส่งหมอนมาให้
“เช่นนั้นก็เหมาะแล้ว” ฉินเหล่าซานยัดชุดเจ้าสาวใส่อ้อมแขนของฉินเป่าเอ๋อร์ แล้วผลักนางไปทางเซียวเหิง
“เจ้ากลับไปตามทางก็ส่งเป่าเอ๋อร์ถึงบ้านก่อนข้าเถิด ข้ายังต้องขายของอีก คงกลับไปได้ยามค่ำ”
อย่างไรเสียทั้งสองก็หมั้นหมายกันแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าพิธีวิวาห์
แม้เฉิงจะส่งเป่าเอ๋อร์กลับบ้าน หากมีผู้พบเห็น ก็ไม่มีใครนินทาได้
เซียวเหิงก็ผงกศีรษะอีกครา “ได้”
มองบิดาตนเองยิ้มแยกเขี้ยวโบกมือให้ตน แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่แลกลับ
ฉินเป่าเอ๋อร์: ……
บิดานางใจกว้างถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
แม้นางกับคนผู้นี้ใกล้จะแต่งงานแล้วก็จริง แต่นี่ก็ยังมิทันได้แต่งไม่ใช่หรือ?
ท่านพ่อวางใจฝากนางให้ชายที่พบหน้าเพียงครั้งเดียวถึงเพียงนั้น?
หารู้ไม่ หลังจากพบเจอจ้าวเทียนฉีกับหวังอิงเจี๋ย ฉินเหล่าซานกลับรู้สึกว่าเซียวเหิงมีอุปนิสัยดี พึ่งพาได้