เดิมทีฉินเป่าเอ๋อร์ก็มิได้คิดจะปิดบังอีก นางจึงเอ่ยอย่างสงบว่า “ข้ากับท่านอานั้นรู้จักกันมาก่อนแล้วจริง ๆ ก่อนหน้านี้ข้ามิได้บอกหรือว่า ร้านของข้าเปิดร่วมกับผู้อื่น คนผู้นั้นก็คือท่านอานั่นเอง เพียงแต่แรกเริ่มข้ามิทราบฐานะของท่านอา”
ฉินเป่าเอ๋อร์มิได้กล่าวเท็จ เพียงแต่สลับลำดับเล็กน้อย กล่าวอย่างคลุมเครือเท่านั้น
นางแรกเริ่มก็มิทราบฐานะของมู่หรงเซียงจริง ๆ หากแต่หลังจากทราบแล้ว จึงได้เปิดร้าน
ทว่าความจริงนั้น นางไม่อาจเอ่ยได้
มิฉะนั้น หากรู้ว่ามู่หรงเซียงมิได้รีบกลับมาพบนางในทันที หลี่เหล่าไท่คงต้องเศร้าใจเป็นแน่
คิดว่าท่านอาเองก็คงมิอยากให้ท่านยายรู้ถึงความลังเลก่อนหน้านี้ของนาง
และอีกเหตุหนึ่งก็คือ หลี่ชุ่ยฮวาคงจะดุด่านางยกใหญ่ที่ปิดบังเรื่องนี้
ฉินเป่าเอ๋อร์ย่อมไม่ยื่นหน้าเข้าไปรับคำด่าเองดอก
หลี่ชุ่ยฮวาฟังคำของฉินเป่าเอ๋อร์จบ ก็เข้าใจไปตามนั้นว่า นางเพิ่งทราบฐานะของมู่หรงเซียง จึงได้ร่วมเลือกของขวัญมาด้วย
เอ่ยถึงของขวัญ นางกลับอยากรู้ว่า กล่องในมือที่หนักเช่นนี้ ภายในบรรจุสิ่งใดกันแน่?!
หลี่ชุ่ยฮวาเปิดกล่องออกอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทว่าเพิ่งเปิดได้เพียงรอยแคบ ดวงตานางก็พลันเบิกกว้าง ก่อนจะรีบปิดฝากล่องกลับคืนอย่างรวดเร็ว
ภายในมิใช่สิ่งอื่นใด หากแต่เป็นเงินแท่ง!
เต็มสิบแท่งพอดี! นั่นก็คือหนึ่งร้อยตำลึงนะ!