หวังมามาอยู่ข้างกายสวีจินเฟิ่งมาหลายปี นับว่าเคยชินกับการถูกเลี้ยงดูอย่างดี
ก่อนหน้านี้นางถูกสั่งให้ออกไปซื้อของ ทั้งก่อไฟล้างผัก งานพวกนี้ล้วนทำอย่างขอไปที
คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้นางยังต้องทำอาหารให้คนกว่าสิบคน!
แม้จะมีอนุเฉียวกับอนุเว่ยช่วย ผ่านไปไม่กี่วัน หวังมามายังรู้สึกว่าร่างกายจะแหลกเป็นเสี่ยง
ทำอาหารเสร็จ นางไม่มีแรงแม้แต่จะกินข้าว กลับเข้าไปนอนบนเตียงดินในเรือนทันที
หวังมามาอยากนอนสักงีบ เพียงแต่ร่างกายปวดร้าวจนนอนไม่หลับ ได้แต่หลับตาพักเอาแรง
เส้าเสียนพาหวังเพ่ยกับหวังผู่กินข้าวด้วยกัน
หวังผู่หิวโหย ทนดื่มโจ๊กทีละช้อนไม่ไหว จึงวางช้อนลงบนโต๊ะ ยกถ้วยขึ้นทั้งใบ
แม้โจ๊กไม่ร้อนแล้ว แต่เขาไม่ทันคิด ขอบถ้วยเปื้อนน้ำมัน จับไม่ถนัดพลันทำคว่ำ โจ๊กหนึ่งถ้วยสาดถูกตัวของหวังเพ่ยที่อยู่ข้างๆ
หวังผู่ตกใจจนหน้าซีด
เขารีบส่งเสียงอ่อนหวานอย่างเด็กน้อยว่า "พี่ใหญ่ขอโทษ ข้ามิได้ตั้งใจ"
หวังเพ่ยเก็บถ้วยบนตัวขึ้น วางลงบนโต๊ะใหม่
"ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้ตั้งใจ ยังดีที่ตกใส่ตัวข้า ไม่เช่นนั้นถ้วยก็แตกแล้ว น้องชายเจ้าช่างโชคดีเสียจริง!"
คำของหวังเพ่ยทำให้หวังผู่คลายกังวล ใบหน้าดีขึ้นมาก
เส้าเสียนปลอบเขาเช่นกันว่า "อาผู่ไม่เป็นไร ข้าไปตักโจ๊กถ้วยใหม่มาให้เจ้า"