ผ่านมาได้หนึ่งเดือนกว่าแล้วนับจากวันที่ฉินเจ้าตี้ออกเรือน
ทว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น ยังคงแจ่มชัดราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน
ฉินพันตี้ปอกถั่วลิสงอย่างใจลอย ตลอดเดือนมานี้ในอกของนางราวกับมีปุยนุ่นอุดตันอยู่ อึดอัดเสียจนรู้สึกแย่ไปทั้งร่าง
นางเฝ้าครุ่นคิดมาตลอด หากนางไม่ตัดขาดจากครอบครัว คนที่แต่งกับจางอวิ๋นหลินจะเป็นนางหรือไม่
อีกอย่าง ผู้ที่มู่หรงเซียงพาตัวไปในวันนั้น จะใช่อินเป่าเอ๋อร์หรือไม่ หรือจะเป็นนางกันแน่
ฉินพันตี้ยิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้นคับแค้นใจ ระงับอารมณ์ไม่อยู่จึงถีบกระด้งตรงหน้าจนหงาย ลูกถั่วลิสงกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ภาพนี้เข้าตาแม่เฒ่าสกุลอู๋ที่เพิ่งก้าวเข้ามาพอดี
นางวางของในมือ หยิบไม้กวาดใหญ่ในลานขึ้นมาฟาดใส่แผ่นหลังของฉินพันตี้
“อ๊าย——!”
ฉินพันตี้ไม่ทันตั้งตัว จึงรับไปเต็มๆ
ยังไม่ทันจบเท่านั้น
แม่เฒ่าสกุลอู๋โวยวายอย่างเคียดแค้น “ไอ้ตัวแส่หาเคราะห์ นี่ข้าไม่อยู่เรือน เจ้ากล้าทำลายข้าวของข้าเช่นนี้รึ?!” พูดพลางยกไม้กวาดขึ้นสูงอีกครั้ง
ฉินพันตี้กุมศีรษะกรีดร้องแล้วหลบไป
“ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านแม่ ข้าเพียงพลาดพลั้ง ไม่ได้ตั้งใจ อย่าตีข้าเลย ข้าจะเก็บเดี๋ยวนี้!”
ยังดีที่เป็นถั่วลิสงที่ยังไม่แกะเปลือก เปื้อนดินก็ไม่เป็นไร
ฉินพันตี้เก็บไปพลาง ฟังแม่เฒ่าสกุลอู๋ด่าทอไม่หยุดปากไปพลาง
“ไอ้ลูกหมาไร้สั่งสอน คิดว่าข้าตาบอดรึ? ไม่ตั้งใจหรือตั้งใจข้าดูไม่ออก?! เจ้ากินข้าวของข้า ดื่มน้ำของข้า นุ่งห่มผ้าของข้า แค่ให้ทำงานนิดหน่อย ยังกล้าทำหน้าบึ้งตึงใส่ข้าอีกหรือ?!”
ฉินพันตี้ส่ายศีรษะดั่งกลองโบก มือก็ไม่หยุด “ไม่มีเลยเจ้าค่ะ ข้าผิดไปแล้วท่านแม่ ต่อไปข้าจะระวัง ไม่กล้าอีกแล้ว!”
ต่อให้ในใจฉินพันตี้จะอยากให้แม่เฒ่าผู้เฒ่าชรานี่ตายไวๆ เฝ้ารอให้นางออกจากเรือนแล้วไม่หวนกลับมา แต่ภายนอกก็ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่เถียงกลับเลย