ฮั่วชิงซานไปงานตั้งแต่เช้า
ฉินเจ้าตี้ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว หยิบห่อผ้าบรรจุงานปักที่ปักเสร็จแล้วเดินออกไป
“ท่านแม่ ข้าออกไปแล้ว เช่นเดียวกับคราก่อน พวกท่านมื้อเที่ยงไม่ต้องทำของข้า ข้าจะรีบกลับให้เร็วที่สุด”
มารดาฮั่วยิ้มพร้อมพยักหน้า “ทราบแล้ว เจ้าค่อย ๆ ไป ไม่ต้องเร่งรีบ กลับก่อนฟ้ามืดก็พอ”
ฉินเจ้าตี้ประหลาดใจเล็กน้อย
ระยะนี้ หากเป็นยามที่ฮั่วชิงซานไม่อยู่ มารดาฮั่วไม่ค่อยยิ้มให้นาง
ดังนั้น ตอนนี้เมื่อเห็นมารดาฮั่วยิ้มอย่างเมตตาเต็มหน้า ฉินเจ้าตี้ก็ยังรู้สึกแปลกใจ
แต่ไม่นาน นางก็ยินดียิ่ง
ดูท่า เหตุการณ์ก่อนหน้านี้อาจเป็นเพียงนางคิดมากไปเอง
แม่สามียังคงเป็นแม่สามีคนเดียวกับเมื่อครั้งที่นางแต่งเข้าตระกูลใหม่ ๆ
ฉินเจ้าตี้ยกยิ้มอ่อนโยนและสงวนท่าที
“เจ้าค่ะ ท่านแม่ เสี่ยวหม่าน ขอตัวก่อน!”
“อืม”
“ท่านพี่สะใภ้ ค่อย ๆ เดินนะ!”
ฉินเจ้าตี้ออกไปได้ไม่นาน มารดาฮั่วก็พูดกับฮั่วเสี่ยวหม่านที่กำลังเก็บกวาดบ้านว่า “เสี่ยวหม่าน เมื่อหลายวันก่อนเจ้าสอนเอ้อหยาเย็บปัก กลับมาแล้วเจ้าบอกมิใช่หรือว่านางอยากดูรูปดอกบัวที่เจ้าปัก อย่างไรเสียวันนี้ก็ไม่มีอันใดเป็นพิเศษ เจ้าไปเล่นกับนางเถิด!”
ภายใต้การชี้แนะอย่างใส่ใจของฉินเจ้าตี้ ฝีมือปักของฮั่วเสี่ยวหม่านก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว บัดนี้ก็สามารถปักลายดอกไม้ใบหญ้าธรรมดา ๆ ได้บ้างแล้ว