ฉินจิ่วพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า
ใต้เท้าไม่มีพื้น แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนสิ่งที่มั่นคง ความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาด
เบื้องหน้า จู่ ๆ แผงหน้าต่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
มันโปร่งแสง เปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ ลอยอยู่กลางอากาศในระดับสายตาของเขาพอดี
เขายื่นมือไปลูบแผงหน้าต่าง ปลายนิ้วสัมผัสมันแล้วรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบา
“ผู้เล่นทดสอบภายใน: ฉินจิ่ว”
“สถานะ: ยังไม่ได้สุ่ม”
“พรสวรรค์: ยังไม่ได้สุ่ม”
“โปรดสุ่มสถานะผู้เล่นทดสอบภายในเฉพาะตัวของคุณ”
ฉินจิ่วมองแผงหน้าต่าง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ เกมนี้ดูท่าจะไม่ธรรมดา
เขาไม่ใช่คนที่ตื่นตูมง่าย ๆ ชีวิตลูกเศรษฐีทำให้เขาเห็นโลกมามาก แต่สิ่งตรงหน้ากลับทำให้จิตสำนึกเข้าสู่เกมได้โดยตรง
ไร้ความรู้สึกขัดแย้งแม้แต่น้อย เทคโนโลยีแบบนี้ไม่มีทางมีอยู่ในตลาดแน่นอน
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ท่ามกลางความว่างเปล่านี้ เขาถึงกับไม่แน่ใจว่าตัวเองยังมี “ลมหายใจ” ให้สูดหรือเปล่า
“คุณคือผู้เล่นทดสอบภายในเพียงคนเดียว จึงสามารถสุ่มสถานะได้”
“สถานะของผู้เล่นทั่วไปคือผู้พลัดถิ่น”
แผงระบบแสดงข้อความต่อไป พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวเขาไปพร้อมกัน
“ระหว่างการทดสอบภายใน อัตราการไหลของเวลาในโลกเกมและโลกจริงเท่ากันที่ 1:1”
“การทดสอบภายในจะดำเนินไปเป็นเวลา 365 วันตามเวลาปัจจุบัน หลังผ่านไป 365 วัน เกมจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ”
ฉินจิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง
365 วัน! เต็ม ๆ หนึ่งปี
เขายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ข้อความบนแผงหน้าต่างก็เปลี่ยนอีกครั้ง
“โปรดกดปุ่มเพื่อสุ่มสถานะเริ่มต้นของคุณ”
ปุ่มสีทองปรากฏขึ้นกลางแผง สว่างกว่าข้อความก่อนหน้า บนปุ่มเขียนคำว่า “สุ่ม” ไว้
ฉินจิ่วไม่ลังเลนัก เขายื่นมือออกไปกดปุ่ม
ข้อความบนแผงหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · สามัญชน”
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · พ่อค้า”
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · พลทหาร”
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · ขุนนาง”
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · รองนายอำเภอ”
“ราชวงศ์ต้าจิ่ง · …”
ข้อความเคลื่อนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนดวงตาของเขาตามแทบไม่ทัน สถานะหลายสิบแบบฉายผ่านราวกับโคมหมุน บางอย่างเขามองเห็นชัด บางอย่างเหลือเพียงเงาพร่ามัว
แล้วจู่ ๆ ทุกอย่างก็หยุดลง
กรอบสีทองปรากฏขึ้นบนแผงหน้าต่าง ข้อความภายในกรอบสว่างกว่าสิ่งอื่นใด เปล่งประกายสีทองอ่อน ๆ
“ยินดีด้วย ผู้เล่นฉินจิ่วได้รับสถานะ: ราชวงศ์ต้าจิ่ง · องค์ชายเก้า”
ฉินจิ่วกะพริบตา
“ดวงนี่ก็ใช้ได้แฮะ”
“เวลาเล่นเกมอื่นปกติ ดวงเขาซวยจนเหมือนหัวหน้าเผ่า”
“ไม่คิดเลยว่าเกมนี้จะสุ่มได้องค์ชายตั้งแต่ครั้งแรก”
“สถานะเชื้อพระวงศ์หมายถึงอะไร? ทรัพยากร ฐานะ เส้นสาย และข้อมูล ไม่ว่าเกมไหน ถ้าเริ่มต้นด้วยสถานะราชวงศ์ก็ถือว่าเปิดเกมได้เปรียบสุด ๆ”
ก่อนที่เขาจะทันคิดอะไรได้มากกว่านั้น ข้อความบรรทัดใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนแผงหน้าต่าง
“โปรดสุ่มพรสวรรค์ของคุณ”
ปุ่มสุ่มอีกปุ่มปรากฏขึ้น
ฉินจิ่วไม่ลังเล กดลงไปอีกครั้ง
ข้อความบนแผงหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้แสดงชื่อพรสวรรค์และระดับ
“พรสวรรค์ระดับเอ · พละกำลังแต่กำเนิด”
“พรสวรรค์ระดับซี · เห็นครั้งเดียวจำได้ไม่ลืม”
“พรสวรรค์ระดับเอส · สำเร็จช้าแต่ยิ่งใหญ่”
“…”
ดวงตาฉินจิ่วเป็นประกาย พรสวรรค์ระดับเอส!
เขาจ้องข้อความที่เปลี่ยนไม่วางตา พลางท่องในใจว่า ระดับเอส ระดับเอส ขอระดับเอสสักอันเถอะ
ข้อความยังคงเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
แล้วก็หยุดลง
“ระดับพรสวรรค์: ไม่ทราบ”
“ชื่อพรสวรรค์: ลงชื่อรับรางวัล”
“ผลของพรสวรรค์: ลงชื่อรับรางวัลวันละครั้งเพื่อรับรางวัลแบบสุ่ม รางวัลขึ้นอยู่กับสถานที่และเวลาที่ลงชื่อ รวมถึงดวงของผู้เล่น พรสวรรค์นี้มีเพียงหนึ่งเดียว อัปเกรดหรือโอนให้ผู้อื่นไม่ได้”
“ไม่ทราบ”
เรื่องลงชื่อรับรางวัลเขารู้จักดี เป็นระบบที่พบได้ทั่วไปในเกม แค่ล็อกอินทุกวันแล้วกดรับ รางวัลเล็กน้อยจนแทบไม่มีค่า ไม่เห็นจะพิเศษตรงไหน
ยิ่งไปกว่านั้น คำว่า “พรสวรรค์ที่มีเพียงหนึ่งเดียว” ทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ
เขากำลังคิดจะลองศึกษาพรสวรรค์นี้ ข้อความบนแผงหน้าต่างก็เริ่มเลือนหาย
ความว่างเปล่ารอบตัวเริ่มสลายไปด้วย ราวกับกระจกถูกทุบจนแตก เศษชิ้นส่วนกระจายปลิวไปทั่ว
เสียงอิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
“ผู้เล่นทดสอบภายใน ฉินจิ่ว ยืนยันสถานะเสร็จสิ้น”
“ระยะเวลาทดสอบภายใน: 365 วัน”
“เกมเริ่มต้นแล้ว”
“ขอให้โชคดี”
สิ้นเสียงนั้น พื้นที่ทั้งหมดก็เริ่มพังทลาย
ความมืดถาโถมกลับมา แต่คราวนี้ไม่ใช่ความมืดว่างเปล่า หากเป็นความมืดที่สัมผัสได้ พร้อมเสียงและกลิ่น
ประสาทสัมผัสทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเขาพร้อมกัน
เขาได้กลิ่นไม้จันทน์
กลิ่นจาง ๆ แต่ชัดเจน เป็นกลิ่นหวานแบบเนื้อไม้ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะยามไม้กฤษณากำลังเผาไหม้ ผสมกับกลิ่นอายเก่าแก่บางอย่างที่ยากจะบรรยาย
เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของเสื้อผ้าบนตัว
สัมผัสของผ้าไหมแนบชิดผิวกาย
ทันทีที่สติกลับคืนมา เขารู้สึกว่าร่างกายกำลังโยกไหว ไม่ใช่แรงสั่นแบบแผ่นดินไหว แต่เป็นการกระเทือนเป็นจังหวะ พร้อมเสียงล้อรถบดผ่านทางหินดังแผ่ว ๆ
เขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าแพรสีเหลืองสว่าง อยู่ห่างจากใบหน้าไม่ถึงหนึ่งฉื่อ
เขานอนอยู่ในรถม้า
ภายในรถกว้างขวางพอให้ผู้ใหญ่เหยียดขาได้เต็มที่โดยยังเหลือที่ว่าง
ผนังทั้งสี่ด้านบุด้วยเบาะแพรหนานุ่ม ใต้ร่างปูฟูกไว้หลายชั้น นุ่มก็จริง แต่แรงกระเทือนจากรถยังส่งมาถึงตัวเขาไม่ขาด
ฉินจิ่วยันตัวลุกขึ้นนั่ง ในหัวเหมือนมีคนยัดก้อนแป้งเปียกเข้าไป ทั้งตื้อทั้งหนัก
เขายกมือกดขมับ แล้วก็ชะงักไป
มือคู่นี้ไม่ใช่มือเดิมของเขาที่ด้านจากการใช้คีย์บอร์ดกับเมาส์ แต่เป็นมือของคนอีกคน—องค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์ต้าจิ่ง
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความทรงจำมากมายก็ทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตก
ฉินจิ่วครางอู้อี้ ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังรถม้า หลับตารับแรงกระแทกจากกระแสความทรงจำมหาศาล
“เขาชื่อฉินจิ่ว ในโลกนี้ก็ชื่อฉินจิ่วเช่นกัน เป็นองค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์ต้าจิ่ง ปีนี้อายุ 21 ปี”
“อายุ 21 ปี หากอยู่ในราชวงศ์ นับเป็นช่วงวัยที่ชวนกระอักกระอ่วน”
“บรรดาพี่ชายที่อายุมากกว่าเขาหลายคนมีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์สูงส่ง ต่างยืนหยัดมั่นคงในราชสำนักมานานแล้ว ส่วนองค์รัชทายาทก็สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้มาหลายปี”
“ส่วนน้องชายที่อายุน้อยกว่า บ้างยังอ่านตำราอยู่ในสำนักหนังสือหลวง บ้างฝึกฝนอยู่ในสำนักยุทธ์หลวง และต่างได้รับการปกป้องอย่างดีจากพระมารดาของตน”
“มีเพียงเขา อายุ 21 ปี อยู่ตรงกลาง ไม่โดดเด่นไปทางไหน และไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน”
“ไม่ใช่เพราะเขาไร้ความสามารถ”
“แต่เป็นเพราะเขาไม่มีทางชิงชัยได้ต่างหาก”
“องค์ชายเก้าฉินจิ่ว เกิดมามีเส้นลมปราณพิการ”