บนท่าเรือ เหล่าลูกเรือกำลังหัวเราะกับเรื่องวุ่นวายตรงหน้า รวมถึงโรเจอร์ เรย์ลี จาบา และคนอื่น ๆ
“อะไรนะ!?”
แม้จะไม่รู้ว่าเด็กที่โผล่มาตรงหน้ารู้ชื่อของบากี้ผู้ยิ่งใหญ่ได้ยังไง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาพอใจที่อีกฝ่ายทำตัวสนิทสนมด้วยเลย
“ฉันรู้จักนายด้วยเหรอ อยู่ ๆ ก็มา ‘ซาชิบุริดานะ~’ ใส่กันเนี่ยนะ”
บากี้หน้าแดงก่ำ พลางเลียนแบบท่าทางตอนออสยิ้มพูดได้อย่างเหมือนเป๊ะ จนแชงคูสที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะท้องคัดท้องแข็ง
พวกพ้องคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ ต่างกอดคอกันหัวเราะครื้นเครง
“อย่าพูดแบบนั้นสิ บากี้!”
ออสเป็นพวกหน้าหนาพอตัว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับท็อปของโลกใหม่ทั้งลำ สีหน้าก็ไม่แสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มแย้มอยู่เช่นเดิม “ฮาคิสังเกตของฉันไม่เคยหลอกนะ ต่อไปพวกเราต้องกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแน่”
ออสมีผมดำยาวเกือบถึงเอว ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์อยู่บ้าง แต่ก็เห็นเค้าความหล่อเหลาได้ไม่ยาก รอยยิ้มตรงมุมปากชวนให้รู้สึกดีตามอย่างน่าประหลาด
ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ กับมัดกล้าม เขาสวมเพียงกางเกงเครื่องแบบทหารกับรองเท้าบูต ไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น อย่างมากก็มีสัมภาระที่แบกไว้บนบ่าเท่านั้น
เรย์ลี รองกัปตันผู้ได้ฉายาว่าราชันมืด ได้ยินดังนั้นก็หรี่ดวงตาเรียวยาวลงเล็กน้อย
“ตัวแค่นี้ก็ปลุกฮาคิสังเกตได้แล้วเหรอ? ดูเหมือนจะเป็นประเภทพิเศษด้วยนะ”
“เหมือนกับเลดฟิลด์งั้นเหรอ?”
โรเจอร์รู้สึกสนใจ จึงแทรกบทสนทนาเข้ามา เขาเดินไปเท้าแขนทั้งสองข้างกับกราบเรือ มองเด็กผมยาวบนท่าเรือแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า
“เฮ้! เจ้าหนู มาที่นี่ทำไม?”
“แน่นอนว่ามาเพื่อเข้าร่วมกับพวกคุณ!”
ออสรู้จักนิสัยของยอดฝีมือเหล่านี้ดี จึงยิ้มตอบ
โปรดเรียกเขาว่า: เจ้าเสน่ห์แห่งท้องทะเล ออส!
“เจ้าหนู ทำไมถึงต้องขึ้นเรือของพวกเราให้ได้?” ชายผู้ซ่อนสมบัติลับสุดยอดไว้ ณ สุดขอบทะเล ราชาโจรสลัด—โกล ดี. โรเจอร์ ถามออสพร้อมรอยยิ้ม
สำหรับคำถามนี้ ออสมีคำตอบมาตรฐานอยู่แล้วพอดี
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... แน่นอนว่าต้องมาเพื่อทำให้โลกนี้ปั่นป่วนจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินไง!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!!!”
โรเจอร์กับเรย์ลีชะงักไปเมื่อได้ยินเด็กหน้าตาอ่อนเยาว์พูดแบบนั้น ก่อนจะสบตากัน แล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ทั้งคู่ต่างนึกถึงตอนที่เพิ่งพบกันใหม่ ๆ ซึ่งเป็นเหตุผลแรกเริ่มที่ทำให้กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ก่อตั้งขึ้น
พวกเขามองเห็นตัวเองในวัยหนุ่มอยู่บนตัวเด็กคนนี้
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าไม่กลัวตายก็ขึ้นเรือมาเลย!” โรเจอร์เป็นคนสบาย ๆ แค่ถูกชะตาก็โบกมืออนุญาตให้ออสเข้าร่วมทันที
เรย์ลีไม่ได้ถามอะไรอย่างที่นาน ๆ จะเห็น แต่ปล่อยให้กัปตันทำตามใจไป
ทว่าจาบากับคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ดูจะไม่ค่อยเข้าใจ พวกเขารู้สึกว่ามันกะทันหันไปหน่อย “เฮ้ กัปตัน เรือเราใกล้จะกลายเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กแล้วนะ”
“เจอกัปตันเอาแต่ใจแบบนี้ ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ~” ลูกเรือคนหนึ่งยักไหล่ แสดงท่าทีทั้งจนใจและยอมรับ
บนเรือโจรสลัดโรเจอร์ ลูกเรือทุกคนมีความเห็นตรงกันว่า
ปกติจะเฮฮา ดื่มเหล้า และหยอกล้อกันตามสบาย แต่เมื่อกัปตันออกคำสั่งหรือตัดสินใจเรื่องใด ลูกเรือทุกคนต้องยอมรับโดยไม่มีเงื่อนไข
และนี่ก็เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของโรเจอร์เช่นกัน
เมื่อเห็นภาพนั้น ออสก็คิดในใจว่า สมกับเป็นผู้ชายที่ทำให้สิงโตทองคำหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น เสน่ห์ส่วนตัวนี่สุดยอดจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้
ออสจึงขึ้นเรือของราชาโจรสลัดได้สำเร็จในฐานะเด็กฝึกงาน
เฒ่าคิก อดีตลูกกระจ๊อกใต้บังคับบัญชาของร็อกส์ ซึ่งกลับบ้านเกิดมาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหลังถูกโรเจอร์กับพรรคพวกถล่มจนแตกพ่าย เพิ่งกลับถึงบ้าน
เขากำลังจินตนาการถึงการฝึกสัตว์ประหลาดสักตัวให้เหมือนหัวหน้าหนวดขาวหรือสิงโตทองคำ แล้วพาตัวเองทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในอนาคต
แต่พอเห็นบ้านที่ราวกับถูกปล้นมา กับกระดาษโน้ตบนโต๊ะ เขาก็เงียบงันไป ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาท่ามกลางความเงียบนั้น
“โรเจอร์ ไอ้*****!”
……
ออสมองแนวชายฝั่งที่ค่อย ๆ ไกลออกไป บริเวณริมทะเลเหมือนจะมีเงาคนกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่
ถึงระยะของฮาคิสังเกตที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดจะยังไม่ไกลพอ แต่ด้วยสายตาอันยอดเยี่ยม ออสก็พอจะมองออกว่าเงานั้นน่าจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่า
“เฮ้! ลาก่อนนะ ผมจะดูแลตัวเองให้ดี!”
ออสมองชายชราที่กระโดดไปมาส่งเขา แล้วคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากให้ตนจากไป จึงโบกแขนกลับอย่างแรง ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ
อย่างไรก็อยู่ด้วยกันมาถึง 9 ปี ต่อให้เลี้ยงหมาสักตัวยังต้องมีความรู้สึกผูกพันกันบ้าง
“ปกติดุซะขนาดนั้น พอฉันจะไป ในที่สุดก็ยอมอ่อนโยนสักครั้งสินะ... ตาแก่นี่...”
ท่าทางของออสดึงดูดความสนใจของแชงคูสกับบากี้ ทั้งคู่เห็นออสทำหน้าเศร้า จึงเดินเข้ามาตบไหล่เขา เพราะเป็นเด็กฝึกงานเหมือนกัน
“อย่าเศร้าไปเลย ต่อจากนี้พวกเราจะเป็นทั้งครอบครัวและพี่น้องของนายเอง!” แชงคูสยิ้มอย่างจริงใจ
“ลูกผู้ชายแห่งท้องทะเลจะมาร้องไห้ง่าย ๆ ได้ยังไงกัน เจ้าบ้า...” บากี้ปากร้ายใจดี พูดอ้อม ๆ เพื่อปลอบเขา
มีเพียงเรย์ลีที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ข้าง ๆ ซึ่งมุมปากกระตุกเล็กน้อย เขามอง “สามหน่อแห่งยุคเก่า” ด้วยสายตาพิลึก
คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ด้วยฮาคิสังเกตที่ทำให้เขาข้ามคาล์มเบลต์ได้โดยไม่หลงทาง ย่อมสัมผัสได้ไม่ยากว่าชายชราบนฝั่งกำลังตะโกนอะไรอยู่ ใจความประมาณว่า
“โรเจอร์ไอ้เวรเอ๊ย จะฆ่าคนยังต้องจี้ใจดำกันขนาดนี้เลยหรือไง ฉัน#*#*...”
เหมือนจะมีเรื่องแม่ของใครสักคนด้วย
แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นญาติของลูกเรือใหม่ เรย์ลีจึงไม่อยากเข้าไปยุ่ง ทำเป็นไม่ได้ยินไปก็แล้วกัน
“โรเจอร์ ไอ้#@**# เอ๊ย... เฮ้! ออส ต่อไปอย่าลืมใส่เสื้อด้วยล่ะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา!!!”
เฒ่าคิกตะโกนเสียงดังอย่างเคียดแค้น พลางเช็ดหางตาที่มีน้ำตาคลอ มองเรือโอโร แจ็กสันหายลับไปใต้แสงอาทิตย์อัสดง
ดวงตะวันและจันทราหมุนเวียน สายลมทะเลพัดแผ่วเบา
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหลายวัน
พูดตามตรง ต่อให้เตรียมใจมาแล้ว ชีวิตกลางทะเลก็ยังน่าเบื่อกว่าที่ออสเคยคิดไว้เสียอีก
ทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตา สัตว์ทะเลที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเป็นครั้งคราวก็ถูกฮาคิราชันบนเรือกล่อมให้หลับ งานเลี้ยงที่จัดกันไม่รู้จบ และงานทำความสะอาดที่ทำเท่าไรก็ไม่หมด
ถ้าไม่มีเพื่อนอีกสองคนไว้คุยเล่นหยอกล้อ ออสคิดว่าตัวเองคงทนไม่ไหวจริง ๆ
“เฮ้ ออส ทำไมนายอู้อีกแล้ว! แถมยังมานอนบนเตียงฉันอีก!”
ประตูห้องพักลูกเรือถูกถีบเปิดผาง
บากี้ที่เพิ่งเก็บกวาดดาดฟ้าเสร็จพุ่งเข้ามา คว้าคอเสื้อออสแล้วตะคอกใส่อย่างฉุนเฉียว
“อย่าจริงจังนักสิ บากี้ ฉันให้ค่าเหนื่อยนายเพิ่มหน่อยก็ได้ โอเคไหม?”
ออสถูกคว้าคอเสื้อเขย่าไปมา แต่ไม่ได้ใส่ใจท่าทีของบากี้แม้แต่น้อย กลับล้วงเงินเบรีออกมาจากกระเป๋าหลายใบ แล้วยิ้มพลางยัดใส่กระเป๋าของบากี้
เมื่อเห็นบากี้ทำท่าตาโตเพราะเห็นเงิน ออสก็จัดคอเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ เรือทั้งลำนี้คงมีแค่บากี้ที่ดูเหมือนโจรสลัดจริง ๆ ทั้งเห็นแก่เงิน เจ้าเล่ห์ แต่ก็รักพวกพ้อง
ออสแค่จ่ายเงินให้เล็กน้อย ก็ทำให้บากี้สงบลงได้ทุกครั้ง
แบบนี้เขาก็มีโอกาสนอนตื่นสายเป็นครั้งคราว
ในตอนนั้นเอง เสียงวัยรุ่นก็ดังมาจากข้างนอก
“ออส บากี้! รีบออกมาฝึกได้แล้ว!”