【เหล่าเรโอนิกซ์ทุกคน มารับสัตว์ประหลาดคู่กายของตัวเองได้แล้ว】
หลินโม่ลืมตาขึ้นมา หัวมึนตื้อไปหมด
เพดานล่ะ? เพดานห้องฉันที่แปะโปสเตอร์พายุวัยรุ่นไว้หายไปไหนแล้ว?
เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในถ้ำมืดสนิท ใต้ร่างมีแต่เศษหินที่ทิ่มหลังจนเจ็บแปลบ
อากาศทั้งชื้นทั้งเย็น แถมยังมีกลิ่นดินฉุน ๆ ปนกลิ่นอะไรสักอย่าง...เหมือนของไหม้ด้วย?
เขางัวเงียยันตัวลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงหลังใบหู
“อะไรวะเนี่ย...”
เขายกมือคลำ เจอก้อนนูนเล็ก ๆ แถมยังลื่น ๆ ด้วย
ยังไม่ทันได้คิดให้เข้าใจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง
【เชื่อมต่อระบบประสาทแล้ว ตัวบุคคลถูกต้อง เป็นนายแล้วกัน】
【ผูกมัดสำเร็จ ยินดีด้วย หมายเลข 7 ตอนนี้นายเป็นเรโอนิกซ์แล้ว】
เรโอนิกซ์?!
หลินโม่สะดุ้งตื่นเต็มตา ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง
คำนี้เขาคุ้นสุด ๆ!
ไม่ใช่เกมที่ควบคุมสัตว์ประหลาดให้ต่อสู้กัน ใครชนะจนถึงที่สุดก็ได้เป็นผู้ครองจักรวาลหรอกเหรอ? ตอนดูอนิเมะก็รู้สึกว่าเท่มาก แต่พอของแบบนี้ตกใส่หัวตัวเองจริง ๆ...
เขายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【แพ็กเกจมือใหม่ รับไป】
【คุณได้รับ: เครื่องต่อสู้สัตว์ประหลาด (ระดับเริ่มต้น) 1 ชิ้น】
【คุณได้รับ: สัตว์ประหลาดระดับตำนาน — ไฮเปอร์เซ็ตตอนในตำนาน (ร่างสมบูรณ์) 1 ตัว】
คล้ายมีแสงวาบผ่านสายตาหลินโม่ เป็นแสงที่มีแค่เขาเท่านั้นที่มองเห็น แล้วจู่ ๆ มือก็หนักอึ้งขึ้นมา
พอก้มลงดู ก็เห็นกล่องโลหะทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ในมือ หนักพอสมควร บนพื้นผิวมีลวดลายเรียบง่าย ตรงกลางเป็นปุ่มสีแดงคล้ำ
เขารู้จักสิ่งนี้ เครื่องต่อสู้ อุปกรณ์มาตรฐานของเรโอนิกซ์
แต่ไอ้ตัวหลังนี่สิ...
“ไฮเปอร์เซ็ตตอน? ร่างสมบูรณ์?” หลินโม่พูดตะกุกตะกัก “ตัวที่ว่ากันว่าเป็นสัตว์ประหลาดระดับบั๊กซึ่งทำลายจักรวาลได้เนี่ยนะ? เปิดเกมมาก็แจกตัวนี้เลย? ระบบ เมารึไงวะ?!”
นี่มันต่างอะไรกับหมู่บ้านเริ่มต้นแจกอุปกรณ์เทพเลเวลเต็ม? ไม่สิ นี่มันเหมือนเพิ่งออกจากจุดเกิดก็มีคนส่งแท่นยิงนิวเคลียร์มาให้ถึงที่เลยต่างหาก!
【เริ่มเคลื่อนย้ายสู่โลกเริ่มต้น เป้าหมาย: โลก “อุลตร้าแมนทีกา” ช่วงเวลา: ตอนต้นของเนื้อเรื่อง】
【ประกาศภารกิจแรก: กำจัดสัตว์ประหลาดพื้นถิ่นอย่างน้อย 1 ตัว และบันทึกมันเข้าเครื่องต่อสู้ให้สำเร็จ เมื่อภารกิจสำเร็จ เส้นทางวิวัฒนาการของเรโอนิกซ์จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】
“เดี๋ยวก่อน! โลกทีกาเหรอ? ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ความรู้สึกเวียนหัวที่รุนแรงกว่าเดิมก็ถาโถมเข้ามาอย่างฉับพลัน มากกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่า
หลินโม่รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าถังกลม ทุกอย่างตรงหน้ามืดวูบ
...
“อ้วก—”
หลินโม่เท้าเข่าโก่งตัวแห้ง ๆ อยู่สองสามครั้ง น้ำตาแทบไหล ประสบการณ์เคลื่อนย้ายครั้งนี้แย่สุด ๆ
พออาการทุเลาลง เขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนดินเหลือง รอบด้านเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีพืชขึ้นประปราย
ไกลออกไปเห็นโครงนั่งร้านขนาดใหญ่กับเค้าโครงโรงงาน ดูเหมือนเขตเหมืองแร่
ท้องฟ้าสว่างแบบช่วงบ่าย แต่ดูหม่นมัวเล็กน้อย
ดูท่าจะอยู่นอกเมือง และตอนนี้ก็ยังไม่มีใครอยู่แถวนี้
เขารีบสำรวจตัวเองก่อน เสื้อผ้ายังเป็นชุดลำลองตัวเดิม แค่สกปรกขึ้นมาหน่อย
“ไฮเปอร์เซ็ตตอน...” เขากลืนน้ำลาย แล้วลองตั้งสมาธิเพื่อรับรู้ถึงมัน
สายสัมพันธ์ประหลาดก่อตัวขึ้น หลินโม่สัมผัสได้ว่าในมิติอื่นที่เอื้อมไปไม่ถึง มีตัวตนแสนน่าสะพรึงกลัวกำลังหลับใหลอยู่
มันซ่อนตัวอย่างเงียบงัน แต่เพียงกลิ่นอายเสี้ยวหนึ่งที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ก็ทำให้หนังศีรษะของหลินโม่ชาวาบ
นั่นคือพลังอันเด็ดขาด เป็นความเย็นชาของผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารและมองสิ่งมีชีวิตทั้งมวลจากเบื้องบน
“ไอ้นี่...เชื่อฟังฉันจริงเหรอ?” หลินโม่ชักไม่ค่อยมั่นใจ
“อย่าปล่อยออกมาแล้วมันจับฉันกินเป็นของว่างก่อนก็แล้วกัน”
【วางใจได้ สัตว์ประหลาดที่ระบบผูกมัดไว้จะเชื่อฟังคำสั่งพื้นฐานของผู้ถือครองอย่างแน่นอน】
คำสั่งพื้นฐาน...เอาเถอะ ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เขากวาดตามองรอบ ๆ พลางพยายามนึกให้ออก
ช่วงต้นเรื่องของ “อุลตร้าแมนทีกา” สัตว์ประหลาด...เหมืองแร่...
“เกาะคิวเรียว? กาคุมะ!” หลินโม่นึกขึ้นได้
สัตว์ประหลาดมีเขาเดียวที่เปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ ให้กลายเป็นหินได้ ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในสัตว์ประหลาดยุคแรก ๆ ที่ทีกาต้องรับมือ
เหมือนจะมีอยู่สองตัว? ตัวหนึ่งเขาเดียว อีกตัวสองเขา
ภารกิจกำหนดให้กำจัดและบันทึกสัตว์ประหลาดพื้นถิ่นหนึ่งตัว กาคุมะ...ถึงจะเก่งเอาเรื่อง แต่เทียบกับไฮเปอร์เซ็ตตอนแล้วก็เหมือนอยู่คนละระดับกัน
“แต่ว่า มันอยู่ไหนล่ะ?” หลินโม่มองไปรอบ ๆ
เขตเหมืองดูสงบดี ไม่เหมือนมีสัตว์ประหลาดออกอาละวาด
หรือเวลาจะยังไม่ตรง กาคุมะยังไม่โผล่มา?
ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะเข้าไปใกล้เขตเหมืองเพื่อดูให้ชัด หรือหาที่ซ่อนแล้วศึกษาวิธีใช้เครื่องต่อสู้ก่อน จู่ ๆ พื้นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือนอย่างหนักหน่วง
ครืน...ครืน...
เสียงดังมาจากส่วนลึกของเขตเหมือง และแรงสั่นสะเทือนก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตกใจและเสียงคนโหวกเหวกดังแว่วมา
“มาแล้ว!” หลินโม่ฮึกเหิมขึ้นมาทันที แล้วหดตัวไปหลบหลังก้อนหินใหญ่ข้างทางโดยไม่รู้ตัว
ทิศทางเขตเหมืองมีฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ร่างยักษ์ที่มีเกราะหนาหนักคลุมอยู่ค่อย ๆ คลานขึ้นมาจากขอบบ่อเหมือง
บนหัวของมันมีเขาเดียวขนาดใหญ่หนาเตอะ ปากส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ขาหน้ากวัดแกว่ง ปัดรถเหมืองจนแบนได้อย่างง่ายดาย พวกคนงานแตกตื่นวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง
หลินโม่เลียริมฝีปากที่เริ่มแห้ง มือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
การต่อสู้จริงครั้งแรก คู่ต่อสู้ก็คือสัตว์ประหลาดของจริง
เขายกเครื่องต่อสู้ในมือขึ้น นิ้วโป้งวางลงบนปุ่มสีแดง
“ฝากด้วยนะ...เพื่อน” เขาพูดเสียงเบา ไม่รู้ว่ากำลังให้กำลังใจตัวเอง หรือพูดกับตัวตนในมิติอื่นกันแน่
“ไฮเปอร์เซ็ตตอน ออกมา!”
ทันทีที่กดปุ่ม ลำแสงสีแดงคล้ำก็พุ่งออกจากส่วนหน้าของเครื่องต่อสู้ กระแทกลงบนพื้นว่างห่างจากหลินโม่ไปไม่ไกล
ราวกับห้วงมิติถูกฉีกออกเป็นช่องสีดำรูปร่างบิดเบี้ยว แรงกดดันมหาศาลทะลักออกมาราวกับคลื่นยักษ์
แสงรอบข้างมืดสลัวลง ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียงจากรอยแยกแห่งความมืด
มันยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ความสูงเกือบ 70 เมตรสร้างแรงกดดันทางสายตาอันน่าสะพรึงกลัว
เกราะสีดำสลับเหลืองปกคลุมทั่วร่าง เส้นสายดูดุดันและคมกริบ ปีกยักษ์ด้านหลังหุบอยู่ แขนทั้งสองข้างเป็นใบมีดขนาดมหึมาคล้ายก้ามยักษ์
ยังมีอวัยวะเรืองแสงสีเหลืองตรงหน้าอกที่เปล่งประกายริบหรี่ และดวงตาสีส้มคู่นั้นซึ่งไร้ความรู้สึก
ไฮเปอร์เซ็ตตอนร่างสมบูรณ์
มันยืนนิ่งโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่กลิ่นอายแห่งความตายที่ทำให้แทบหายใจไม่ออกกลับแผ่กระจายออกมาจากตัวมัน
กาคุมะที่เพิ่งอาละวาดอยู่เมื่อครู่ชะงักแข็งทื่อทันที
ดูเหมือนมันจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาเล็ก ๆ จับจ้องร่างสีดำที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง บอกมันว่าตัวตนตรงหน้าเป็นผู้ล่าที่ไม่มีทางต่อกรได้อย่างเด็ดขาด
หลินโม่เองก็กลั้นหายใจ แม้จะรู้ว่ามันเชื่อฟังคำสั่ง แต่พอได้เห็นอาวุธสังหารระดับล้างโลกปรากฏอยู่ตรงหน้า แรงกระแทกในใจนั้นก็ยากจะบรรยาย
“ไฮเปอร์เซ็ตตอน” หลินโม่ชี้ไปยังกาคุมะ “จัดการมัน”
ศีรษะของไฮเปอร์เซ็ตตอนขยับเล็กน้อย สายตาจับจ้องกาคุมะ
วินาทีถัดมา ร่างของมันก็หายวับไปจากจุดเดิม
ในชั่วพริบตาเดียวกัน อากาศข้างตัวกาคุมะบิดเบี้ยว ก้ามเลื่อยขนาดมหึมาของไฮเปอร์เซ็ตตอนสะบัดออกอย่างไม่ใส่ใจ
ฉัวะ!
ประกายโค้งสีมืดวาบผ่าน
เกราะแข็งแกร่งของกาคุมะถูกตัดออกอย่างเรียบกริบ บาดแผลขนาดใหญ่ลากยาวจากหัวไหล่ไปจนถึงเอว ก่อนร่างของมันจะแตกสลายเป็นก้อนหินกระจายเกลื่อนพื้น
โจมตีครั้งเดียว สังหารในพริบตา
เครื่องต่อสู้สั่นเบา ๆ แสงสีขาวจางสายหนึ่งลอยขึ้นจากซากศพของกาคุมะ แล้วถูกดูดเข้าไปในเครื่องอย่างรวดเร็ว
เงาร่างเล็กจิ๋วของกาคุมะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในพื้นที่มิติส่วนหนึ่งของเครื่อง
【กำจัดสัตว์ประหลาดพื้นถิ่นสำเร็จ: กาคุมะ (เขาเดียว)】
【บันทึกลงเครื่องต่อสู้สำเร็จ จำนวนสัตว์ประหลาดที่บันทึกในปัจจุบัน: 2/3】
【ภารกิจแรกสำเร็จ เส้นทางวิวัฒนาการของเรโอนิกซ์เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ กำลังส่งพลังงานกลับ...】
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลจากเครื่องต่อสู้เข้าสู่ร่างของหลินโม่ ความเหนื่อยล้าหายไปจนหมด เขาถึงกับรู้สึกว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าคมชัดขึ้นเล็กน้อย
แต่หลินโม่ไม่มีเวลามากพอจะสัมผัสความเปลี่ยนแปลงนี้ เขาเงยหน้ามองไฮเปอร์เซ็ตตอน
ยมทูตสีดำตนนั้นเก็บใบมีดแขนกลับแล้ว ยืนนิ่งเงียบอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันอีกครั้ง
แข็งแกร่งเกินไป...แข็งแกร่งจนรู้สึกไม่เหมือนเรื่องจริง
หลินโม่รู้สึกขนลุกขึ้นมา รีบยกเครื่องต่อสู้ขึ้น “กลับมาได้แล้ว ไฮเปอร์เซ็ตตอน”
ลำแสงสีแดงคล้ำปกคลุมไฮเปอร์เซ็ตตอนอีกครั้ง แล้วดึงมันกลับเข้าไปในมิติพิเศษ แรงกดดันที่ทำให้แทบหายใจไม่ออกรอบข้างจึงค่อย ๆ สลายไป
หลินโม่ถอนหายใจโล่งอก แล้วเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
ภารกิจสำเร็จแล้ว ถึงขั้นตอนจะง่ายเหมือนเอานิวเคลียร์มายิงยุงก็เถอะ
เขาต้องรีบไปจากที่นี่ เสียงเมื่อครู่ดังไม่น้อย ไม่แน่ว่า...
หึ่ง ๆ ๆ—
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาจากท้องฟ้า
หลินโม่เงยหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เครื่องบินรบลำหนึ่งที่มีรูปทรงเพรียวลู่กำลังดิ่งลงมาจากหมู่เมฆ ตราสัญลักษณ์ “กัตส์” บนลำตัวเห็นได้ชัดเจน
เครื่องบินวิงก์แห่งชัยชนะ!
มันเคลื่อนที่เร็วมาก พลิกตัวกลางอากาศอย่างสวยงาม แล้วเข้าประจำตำแหน่งในน่านฟ้าที่ได้เปรียบทันที
แสงพลังงานเริ่มรวมตัวตรงปากกระบอกปืนใต้หัวเครื่อง ลำแสงที่เดิมเตรียมไว้สำหรับกาคุมะ บัดนี้กลับหันมาทาง...หลินโม่ที่เพิ่งเก็บเครื่องต่อสู้ไปทั้งหมด
เสียงผู้ชายที่ฟังดูระแวดระวังดังมาจากลำโพงภายนอกของเครื่องบิน สะท้อนไปทั่วเขตเหมืองอันกว้างโล่ง
“บุคคลไม่ทราบชื่อด้านล่าง! โปรดทราบ! ทั้งคุณและสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ปริศนาที่คุณควบคุมอยู่ ถูกหน่วยชนะล็อกเป้าหมายแล้ว!”
“ยุติการขัดขืนทั้งหมดทันที แล้ววางมือทั้งสองข้างไว้ในที่ที่เรามองเห็น! ขอย้ำ ยุติการขัดขืนเดี๋ยวนี้!”
หลินโม่มองเครื่องบินหลายลำบนท้องฟ้าที่หันมาทางตัวเอง สมองขาวโพลนไปหมด
“เอาจริงดิ คุณตำรวจ...”
เขาพึมพำกับตัวเอง สีหน้าทั้งไร้เดียงสาทั้งงุนงง แถมยังแอบขุ่นเคืองอยู่หน่อย ๆ
“ฉันก็แค่ฆ่าสัตว์ประหลาดไปตัวเดียวเอง...ยังช่วยพวกคุณจัดการปัญหาให้อีกต่างหาก...แค่นี้ก็กลายเป็นศัตรูของโลกแล้วเหรอ?!”