ยามราตรีมาเยือน
ภายในจิ่นชุนจวีมีเสียงทุบโต๊ะดังสนั่น
“อะไรนะ!”
“อาหารค่ำวันนี้มีแค่นี้หรือ?”
เสียงทุ้มหนักเปี่ยมด้วยโทสะ
บ่าวไพร่ทั้งหลายคุกเข่ากันเต็มพื้น
ต้วนฉางหมิงเดือดดาลอย่างยิ่ง หลัวอีชุนเองก็อึ้งงันไปเช่นกัน
“เสิ่นหานเยี่ยนเป็นบ้าไปแล้วหรือ! ถึงได้ให้พวกเรากินแค่นี้?”
ต้วนฉางหมิงกล่าวอย่างไม่พอใจ พลางตำหนิว่า “ดี ๆ อยู่แล้ว เจ้ายกอำนาจจัดการในบ้านให้นางไปทำไม?”
“คราวนี้ดีเลย แม้แต่อาหารปกติสักมื้อก็ไม่มีให้กิน!”
หลัวอีชุนเผยสีหน้าลำบากใจ “ข้าเองก็ไม่คิดว่านางจะใจร้ายถึงเพียงนี้”
“ข้าจะให้คนไปสั่งอาหารจากโรงเตี๊ยมมาส่งสักโต๊ะก่อน”
ยามนี้ทำได้เพียงควักเงินของตนเองจ่ายไปก่อน
หลังจัดการอาหารค่ำมื้อนี้ได้ หลัวอีชุนก็ยังขุ่นเคืองใจอยู่ไม่หาย
แต่เมื่อคิดอีกที เสิ่นหานเยี่ยนเพิ่งมาถึงก็ทำให้คนทั้งคฤหาสน์ขุ่นเคืองไปหมดแล้ว
เมื่อชื่อเสียงไม่ดีนี้แพร่ออกไป ย่อมเป็นประโยชน์ต่อตระกูลต้วนของพวกเขามากขึ้น
เสิ่นหานเยี่ยนกำลังขุดหลุมฝังตนเอง
-
ทั่วทั้งตระกูลหนิงอานโหววุ่นวายจนไม่อาจสงบลงได้เพราะอาหารค่ำมื้อเดียว
มีเพียงคนเดียวที่มุ่งหน้าไปยังถังหลีหยวน
นางเตะประตูห้องเปิดผาง แล้วบุกเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด
นางโยนหมั่นโถวของมื้อค่ำลงตรงหน้าเสิ่นหานเยี่ยน “นี่คืออะไรที่เจ้าให้พวกเรากิน? อาหารหมูหรือ?”
ผู้มาเยือนสวมกระโปรงสีเหลืองอ่อนลายดอกถัง ประดับปิ่นหยกและทองคำ งดงามเจิดจรัสหรูหรา
นางคือน้องสาวแท้ ๆ ของต้วนยุนชือ คุณหนูสี่แห่งคฤหาสน์เฮ่ว ต้วนเสวี่ยชิง
เสิ่นหานเยี่ยนจิบชาอย่างไม่ใส่ใจ
“ก่อนพวกเจ้าจะย้ายเข้ามาในคฤหาสน์เฮ่ว การกินหมั่นโถวก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ”