เมื่อตื่นขึ้น เสิ่นหานเยี่ยนก็เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
ไม่ได้ จะเป็นเช่นนี้ไม่ได้
ขอเพียงนางไม่เข้าร่วมการทรงล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง เรื่องเช่นนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นระหว่างนางกับผู้สำเร็จราชการ
แต่เนื้อหาในความฝันจะบอกผู้สำเร็จราชการอย่างไรดี?
บังเอิญว่าฝูเชิงมาแต่เช้าตรู่ เสิ่นหานเยี่ยนจึงจำต้องบอกเขาว่า “การทรงล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ ท่านอ๋องมิได้มีอันตรายอันใด เพียงแต่ต้องระวังผู้ที่คิดวางยาเพื่อปีนขึ้นเตียงท่านอ๋อง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฝูเชิงก็พลันเปลี่ยนไป
“เป็นใคร! ใครกล้าทำลายความบริสุทธิ์ของท่านอ๋อง ข้าน้อยจะไปสังหารนางเดี๋ยวนี้!”
หัวใจของเสิ่นหานเยี่ยนกระตุกวูบ นางจะกล้าพูดได้อย่างไร
น่าเสียดายที่นางไม่เห็นเหตุการณ์หลังฟ้าสางในความฝัน หากผู้สำเร็จราชการทรงพิโรธขึ้นมา ชีวิตน้อย ๆ ของนางมิใช่จะรักษาไว้ไม่ได้หรือ?
“ระบุแน่ชัดไม่ได้ว่าเป็นใคร รู้เพียงว่าเป็นสตรีคนหนึ่ง”
ฝูเชิงชะงักงัน มิใช่สตรีแล้วจะเป็นบุรุษได้หรือ?
“ขอบคุณท่านแม่ทัพเสิ่น ข้าน้อยจะกลับไปรายงานเดี๋ยวนี้!”
หลังฝูเชิงจากไปไม่นาน ครอบครัวของท่านน้าก็หอบของขวัญมาเยี่ยมถึงบ้าน
พอเดินออกไปถึงประตูใหญ่ หมิงจิ้นก็ยิ้มร่าเดินเข้ามาต้อนรับ “มีราชโองการให้หย่าขาด ในที่สุดก็หลุดพ้นจากคนตระกูลต้วนเสียที ยินดีด้วยจริง ๆ!”
“วันนี้ข้าว่างพอดี จึงตั้งใจมาฉลองให้เจ้าโดยเฉพาะ”
หมิงจิ้นยังนำประทัดมาหลายพวง จุดฉลองกันอยู่หน้าประตูใหญ่
ว่ากันว่าเพื่อขับไล่เคราะห์ร้าย และเริ่มต้นชีวิตใหม่
เมื่อเชิญทุกคนเข้าบ้านแล้ว เสิ่นหานเยี่ยนก็รีบสั่งให้คนไปจัดเตรียมงานเลี้ยงมื้อกลางวัน
หลังจากนั่งพูดคุยกันในโถงใหญ่ครู่หนึ่ง ท่านน้าก็เอ่ยถึงเรื่องสำคัญ “วันนี้ที่มา ยังมีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า”
“อีกไม่กี่วันฝ่าบาทจะเสด็จไปทรงล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง กองเสือปนจะคัดเลือกทหารฝีมือดีหนึ่งกองไปคุ้มกัน เจ้าเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น เตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ เถิด”